Park Narodowy Pirenejów (fr. Parc national des Pyrénées) – park narodowy położony w południowej Francji, w Pirenejach, przy granicy z Hiszpanią, gdzie sąsiaduje z parkiem narodowym Ordesa y Monte Perdido. Strefa centralna parku obejmuje 457 km², strefa zewnętrzna 2063 km². Zajmuje górzysty region, z kulminacją francuskiej części Pirenejów – Vignemale.
Historia Początkiem formalnej ochrony Pirenejów Wysokich było utworzenie w 1935 r. rezerwatu przyrody Néouvielle. Park narodowy powołano 23 marca 1967Nie licząc parków w koloniach i powołanego w 1913, jednak nie przywróconego po wojnie Parku Narodowego Bérarde. w celu ochrony jednego z ostatnich obszarów bytowania niedźwiedzia brunatnego w tej części Europy. W 1997 r. część parku, wraz z istniejącym po drugiej stronie granicy od 1918 r. hiszpańskim parkiem narodowym Ordesa y Monte Perdido został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Geografia Park Narodowy Pirenejów rozciąga się wzdłuż 100 km granicy z Hiszpanią, chroniąc sześć dolin górskich leżących w granicach departamentów Pireneje Atlantyckie (Nowa Akwitania) i Pireneje Wysokie (Oksytania).
Strefa centralna parku jest rozciągnięta, nie osiągając więcej niż 10 km szerokości i nie schodzi nigdy poniżej 1067 m n.p.m. Najwyższy punkt osiąga na szczycie Vignemale 3298 m n.p.m. Obejmuje łącznie 457,07 km² niezamieszkałego terenu o podwyższonym poziomie ochronnym, choć dopuszczono w nim ograniczoną działalność ludzi, np. tradycyjne pasterstwo. W gestii parku są też dwa narodowe rezerwaty przyrody leżące poza jego strefą centralną.
Strefa zewnętrzna (aire optimale d’adhesion) obejmuje 2063 km², jednak nie wszystkie gminy zgodziły się na wdrożenie przepisów karty parku, więc jej efektywna powierzchnia (aire d’adhesion) obejmuje 1498 km². Jest ona zamieszkała, a na jej terenie dopuszcza się działalność człowieka z poszanowaniem zasad zrównoważonego rozwoju, z uwzględnieniem potrzeb przyrody, lokalnych tradycji, turystyki, rolnictwa, leśnictwa, ochrony dziedzictwa kulturowego i edukacji przyrodniczej.
Na terenie parku znajduje się część wpisu przyrodniczego dziedzictwa ludzkości UNESCO Pireneje-Monte Perdido oraz obiekty z kulturowego dziedzictwa ludzkości UNESCO na szlaku pielgrzymkowym do Santiago de Compostela.
Przyroda i krajobraz Krajobraz parku tworzą skaliste szczyty i strome stoki, rozcięte siecią głębokich dolin, często o charakterze polodowcowych żłobów. Występują tu liczne jeziorka i wodospady. Zaznacza się piętrowość roślinna – lasy jodłowo – bukowe, zastępowane są na terenach wyżej położonych lasami iglastymi z sosną i drzewiastą kosodrzewiną oraz zbiorowiskami łąk alpejskich. W partiach szczytowych występują wieczne śniegi i lodowce. Żyją tu m.in.: desman pirenejski, sarna, świstak, koziorożec pirenejski, dzik, ryś, żbik, wydra, kuna, tchórz, gronostaj, borsuk, żeneta, lis i niedźwiedź brunatny, a z ptaków – orłosęp brodaty, puchacz, głuszec, sęp płowy i pardwa górska.
Galeria
Przypisy
Bibliografia Przeglądowy Atlas Świata, Popularna Encyklopedia Powszechna. Wyd. Fogra Oficyna Wydawnicza pod redakcją Rajmunda Mydela i Jerzego Grocha, Kraków 1999. – komplet.
Pirenejów