Wiktor Martynowski (ur. 17 października 1887 w Warszawie, zm. po 1938) – polski rolnik, działacz niepodległościowy i społeczny, poseł na Sejm IV kadencji (1935–1938) w II Rzeczypospolitej.

Życiorys Urodził się 17 października 1887 w Warszawie, w rodzinie Józefa.

Podczas I wojny światowej należał do POW, w czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego, następnie jako pracownik Wydziału Osadnictwa Żołnierskiego przy Gabinecie Ministra Spraw Wojskowych. Został formalnie przeniesiony do rezerwy i jako oficer rezerwy pozostawiony w służbie czynnej. Pełnił funkcję przedstawiciela MSWojsk. przy Okręgowym Urzędzie Ziemskim w Grodnie. Jego oddziałem macierzystym był 3 dywizjon taborów w Sokółce. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 101. lokatą w korpusie oficerów rezerwy taborowych. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Grodno i posiadał przydział do Kadry 3 dywizjonu taborów.

Po przejściu do rezerwy prowadził gospodarstwo rolne w osadzie Rokitno (w gminie Wiercieliszki, w powiecie grodzieńskim), które otrzymał w ramach osadnictwa wojskowegoWykaz osadników wojskowych Polskie Towarzystwo Genealogiczne. Biblioteka kresowa. https://kresy.genealodzy.pl..

Pełnił szereg funkcji społecznych, był m.in.: członkiem Rady Gminnej w Wierciliszkach, Wydziału Powiatowego, Komunalnej Kasy Oszczędności, Kasy Stefczyka, Związku Powiatowego Rolników i Zjednoczenia Rolniczo-Handlowego w Grodnie. Był kilkakrotnie powoływany do Centralnego Związku Osadników w Warszawie. Politycznie był związany z BBWR.

W wyborach parlamentarnych w 1935 roku został wybrany posłem na Sejm IV kadencji (1935–1938) 61 940 głosami z listy BBWR z okręgu nr 44, obejmującego powiaty: grodzieński i wołkowyski. W kadencji tej pracował w komisji skarbowej. W marcu 1936 roku został wybrany do specjalnej komisji budowlanej.

W V kadencji był zastępcą senatora z województwa białostockiego.

W 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy organów NKWD Zachodniej Białorusi. Dalsze losy Martynowskiego nie są znane.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości z Mieczami – 27 czerwca 1938 „za pracę na polu odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych trzykrotnie – 1921 Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1933 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Odznaka pamiątkowa Polskiej Organizacji Wojskowej

Przypisy Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 2035 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 40, poz. 1854, s. 1564).

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Członkowie wydziałów powiatowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Kasami Stefczyka (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie (Królestwo Kongresowe) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Odznaką pamiątkową Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Osadnicy wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Politycy Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Polscy rolnicy Kategoria:Porucznicy taborów II Rzeczypospolitej Kategoria:Posłowie na Sejm II Rzeczypospolitej (województwo białostockie) Kategoria:Posłowie na Sejm IV kadencji (1935–1938) Kategoria:Radni gmin wiejskich II Rzeczypospolitej Kategoria:Senatorowie II Rzeczypospolitej (województwo białostockie) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Urzędnicy komunalnych kas oszczędności II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w XX wieku