Filippo Inzaghi (wym. []; ur. 9 sierpnia 1973 w Piacenzy) – włoski piłkarz, występujący na pozycji napastnika, reprezentant kraju, trener. Brat Simone.

Jeden z najlepszych włoskich piłkarzy wszechczasów. Reprezentował barwy dwukrotnie Piacenzy Calcio (awans do Serie B), SC Leffe, Hellasu Verona, AC Parmy, Juventusu Turyn (mistrz Włoch, zdobywca Superpucharu Włoch i Pucharu Intertoto) oraz AC Milanu (dwukrotny mistrz Włoch, zdobywca Pucharu Włoch, dwukrotny zdobywca Superpucharu Włoch, Ligi Mistrzów, Superpucharu Europy oraz klubowy mistrz świata, a także najlepszy strzelec klubu w europejskich pucharach). Z reprezentacją Włoch U-21 zdobył mistrzostwo Europy U-21 1994, natomiast z seniorską reprezentacją Włoch trzykrotnie uczestniczył w mistrzostwach świata (1998, 2002, 2006 – mistrzostwo) oraz zdobył wicemistrzostwo Europy 2000. Jest najlepszych strzelcem drużyny Azzurrich w rozgrywkach UEFA.

Jako trener prowadził AC Milan U-17, AC Milan U-19 (Torneo di Viareggio), AC Milan, FC Venezię (awans do Serie B, Puchar Serie C), FC Bolognę, Benevento Calcio (awans do Serie A), Brescię Calcio, Regginę Calcio, Salernitanę Calcio, SC Pisę (awans do Serie A) oraz FC Palermo.

Był także nagradzany indywidualnie: Młody Piłkarz Roku Serie ACronistoria del "Sindacato dei piedi" [data dostępu: 2016-03-04] , król strzelców Serie AItaly - Serie A Top Scorers , Zawodnik finału Ligi Mistrzów, Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea"Premio Nazionale Carriera Esemplare Gaetano Scirea [data dostępu: 2012-08-17] , Nagroda FIGC za całokształt karieryBianconeri in trionfo al Gala dell'Aic [data dostępu: 2013-01-27] Oscar del calcio, Pirlo giocatore dell'anno [data dostępu: 2013-01-28] , Globe Soccer Award za całokształt kariery5th Edition Globe Soccer Awards 2014 , Srebrna ŁawkaPanchina d'Oro, bis di Gasperini. A Pippo Inzaghi quella d'argento [data dostępu: 2021-03-30] , Niccolo Galli Memorial Award, Grand Prix Sport And Communication Award, członek Galerii Sławy AC Milanu (2024)Filippo Inzaghi w bazie AC Milanu , Niccolo Galli Memorial Award oraz Grand Prix Sport And Communication Award. Odznaczony Orderem Zasługi Republiki Włoskiej w stopniu Kawalera (2000) oraz w stopniu Oficera (2006).

Kariera piłkarska

Wczesna kariera Filippo Inzaghi karierę piłkarską rozpoczął w 1982 roku w juniorach San Nicolò Calcio, w których grał do 1985 roku, a w latach 1985–1991 reprezentował barwy juniorów Piacenzy Calcio, następnie przeszedł do występującej w Serie B seniorskiej drużyny, jednak ze względu na słabą pozycję w drużynie grał w ramach wypożyczenia w klubie Serie C1 SC Leffe (1992–1993) i klubie Serie B Hellasie Verona (1993–1994), po czym wrócił do drużyny Biancorossich, w której wówczas karierę profesjonalną rozpoczął jego młodszy brat Simone i razem w sezonie 1994/1995 awansowali do Serie A.

Początki w Serie A Wkrótce talent Inzaghiego został zauważony przez działaczy zdobywców Pucharu UEFA, AC Parmy i wkrótce Inzaghi został zawodnikiem drużyny Crociati, w barwach której 27 sierpnia 1995 roku zadebiutował w Serie A w zremisowanym 1:1 meczu wyjazdowym z Atalantą Bergamo, w którym w 64. minucie został zmieniony przez Alessandro MelliegoFilippo Inzaghi - Matches - 1995/1996 Atalanta - Parma (1 - 1) 27/08/1995 . Wkrótce kariera zawodnika zawisła na włosku, gdyż w tym okresie doznał złamania prawej nogi. W sezonie 1996/1997 reprezentował barwy Atalanty Bergamo, której Inzaghi był kluczowym zawodnikiem, gdyż z 24 golami został królem strzelców Serie A.

Juventus lewo|mały|Filippo Inzaghi w barwach Juventusu Turyn, 1997 rok.|240x240px Świetna forma Inzaghiego w sezonie 1996/1997 została doceniona przez władze FIGC (Włoski Związek Piłki Nożnej), które przyznało mu plebiscycie tytuł Młodego Piłkarza Roku Serie A, a także przez władze finalisty Ligi Mistrzów, Juventusu Turyn i tym samym został zawodnikiem drużyny Starej Damy, w której w latach 1997–2001 wraz z Alessandro Del Piero stanowił zgrany duet napastników, który w sezonie 1997/1998 doprowadził klub do zdobycia Superpucharu Włoch, mistrzostwa Włoch oraz ponownie do finału Ligi Mistrzów, w którym 20 maja 1998 roku na Amsterdam ArenA w Amsterdamie drużyna Starej Damy przegrała 1:0 z hiszpańskim Realem Madryt.

Sezon 1998/1999 drużyna Starej Damy zakończyła rozgrywki ligowe na zaledwie 7. miejscu i tym samym zakwalifikowała się do Pucharu Intertoto, w którym po wygranej rywalizacji w finale z francuskim Stade Rennes (2:0, 2:2) została jednym z trzech obok angielskiego West Hamu United oraz francuskiego HSC Montpellier triumfatorem rozgrywek. W następnych latach dwukrotnie zdobyła wicemistrzostwo Włoch (2000, 2001).

Pierwsze lata w AC Milanie lewo|mały|Filippo Inzaghi z AC Milanem świętujący triumf w Lidze Mistrzów, 2003 rok. Inzaghi po sezonie 2000/2001 za kwotę 70 000 000 lirów włoskich przeszedł do AC Milanu, w którym w tym czasie nowy trener Carlo Ancelotti, dokonywał rewolucji kadrowych, sprowadzając również innych zawodników, którzy przez lata stanowili o sile drużyny Rossonerich, takich jak m.in.: Rui Costa czy Andrea Pirlo. Inzaghi w latach 2001–2012 stanowił o sile drużyny Rossonerich: przez pierwsze lata stanowił świetny duet napastników z Andrijem Szewczenko. W sezonie 2002/2003 z 30 golami został najlepszym klubu, z którym zajął 3. miejsce w Serie A, zdobył Ligę Mistrzów po wygranej 28 maja 2003 roku na Old Trafford w Manchesterze w finale po serii rzutów karnych 3:2 (0:0 pd.) z Juventusem Turyn oraz Puchar Włoch po wygranej rywalizacji w finale (4:1, 2:2) z AS Romą.

Walki z kontuzją Sezon 2003/2004 drużyna Rossonerich rozpoczęła od triumfu 29 sierpnia 2003 roku na Stadionie Ludwika II w Monako w Superpucharze Europy po wygranej 1:0 z portugalskim FC Porto. Następnie rozwój kariery hamowały liczne kontuzje, które przeszkodziły drużynie Rossonerich w zdobyciu mistrzostwa Włoch, jednak przez które w latach 2004–2005 opuścił większość meczów, w tym m.in. Superpuchar Włoch 2004 (wygrana 3:0 z Lazio Rzym) oraz finał Ligi Mistrzów na Atatürk Olimpiyat Stadyumu w Stambule (przegrana AC Milanu po serii rzutów karnych 3:2 – 3:3 pd. w dramatycznych okolicznościach z angielskim FC Liverpoolem), jednak nie przeszkodziły mu zdobyciu wicemistrzostwa Włoch w sezonie 2004/2005. Do pełni sił wrócił na początku października 2005 roku i znów błyszczał świetną formą, która pomogła drużynie Rossonerich zajęciu 2. miejsca w Serie A w sezonie 2005/2006Filippo Inzaghi - Historia kontuzji, jednak w wyniku afery Calciopoli AC Milan został ukarany odjęciem 30 punktów i ostatecznie zakończył rozgrywki ligowe na 3. miejscu.

Powrót do wielkiej formy mały|Filippo Inzaghi z AC Milanem świętujący triumf w Lidze Mistrzów, 2007 rok. Po odejściu Andrija Szewczenki do angielskiej Chelsea Londyn w 2006 roku, Inzaghi stanowił duet napastników z Kaką, który doprowadził w sezonie 2006/2007 do triumfu w Lidze Mistrzów po wygranej 23 maja 2007 roku na Stadionie Olimpijskim w Atenach w finale 2:1 z angielskim FC Liverpoolem, w którym Inzaghi zdobył dwa gole dla drużyny Rossonerich i tym samym został zawodnikiem meczu oraz został nagrodzony Premio Nazionale Carriera Esemplare "Gaetano Scirea" – nagrodą przeznaczoną dla zawodników Serie A powyżej 30. roku życia. Początek sezonu 2007/2008 również był świetny: najpierw triumf 31 sierpnia 2007 roku na Stadionie Ludwika II w Monako w Superpucharze Europy po wygranej 3:1 z hiszpańską FC Sevillą (gol Inzaghiego w 55. minucie) oraz triumfu w klubowych mistrzostwach świata po wygranej 16 grudnia 2007 roku na International Stadium w Jokohamie w finale 4:2 argentyńskim Boca Juniors Buenos Aires 4:2 (dwa gole Inzaghiego). Jednak w następnym okresie Inzaghi ponownie zmagał się z urazem stopy oraz przepukliną pachwinową, przez które pauzował w 12 meczach, natomiast AC Milan zakończył rozgrywki Serie A na 5. miejscu. W sezonie 2008/2009 w 25 meczach ligowych zdobył 13 goli, a drużyna Rossonerich w Serie A zajęła 3. miejsce.

Ostatnie lata kariery W następnych latach forma Inzaghi nie była słaba z powodu licznych kontuzji, natomiast z AC Milanu oprócz trenera Carlo Ancelottiego odeszło wielu zawodników, z którymi odnosił największe sukcesy. Klub w tym czasie zdobył mistrzostwo (2011) i wicemistrzostwo Włoch (2012) oraz Superpuchar Włoch 2011, a także zajął 3. miejsce w Serie A w sezonie 2009/2010.

13 maja 2012 roku podczas domowego meczu z Novarą Calcio poinformował o zakończeniu kariery piłkarskiej. Wszedł w tym meczu w 67. minucie, zastępując Antonio Cassano, następnie w 82. minucie zdobył gola ustalającego wynik meczu na 2:1 dla AC Milanu w swoim ostatnim meczu w karierzeInzaghi: "Nie mogłem sobie wyobrazić lepszego pożegnania niż gol pod Curva Sud" [data dostępu: 2012-11-25]#OnThisDay: 2012, AC Milan 2-1 Novara [data dostępu: 2023-05-13] Filippo Inzaghi - Matches - 2011/2012 Milan - Novara (2 - 1) 13/05/2012 .

Kariera reprezentacyjna

Filippo Inzaghi w latach 1994–1995 w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 14 meczów, w których zdobył 3 gole. Debiut zaliczył 16 lutego 1994 roku na Teddy Kollek Stadium w Jerozolimie z bezbramkowo zremisowanym meczu towarzyskim z reprezentacją Izraela U-21Filippo Inzaghi - Reprezentacja, zastępując w 67. minucie Mario LemmeIzrael U21 - Włochy U21, 16 lut 1994 - Mecze towarzyskie. Z drużyną Azzurrich zdobył mistrzostwo Europy U-21 1994 po wygranej w 20 kwietnia 1994 roku na Stade de la Mosson we francuskim Montpellier 1:0 po dogrywce) z reprezentacją Portugalii U-21. Ostatni mecz w reprezentacji Włoch U-21 rozegrał 15 listopada 1995 roku na Stadio Marcello Melani w Pistoii w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 1996 z reprezentacją Litwy U-21Włochy U21 - Litwa U21, 15 lis 1995 - Eliminacje do Mistrzostw Europy U-21.

W seniorskiej reprezentacji Włoch zadebiutował 8 czerwca 1997 roku na Stade de Gerland w Lyonie w zremisowanym 3:3 meczu z reprezentacją Brazylii w ramach turnieju Tournoi de France, w którym 59. minucie zastąpił Christiana VieriegoBrazil vs Italy, 8 June 1997 i od tego stał się stałym zawodnikiem drużyny Azzurrich, w której wraz z napastnikami takimi jak m.in.: Roberto Baggio, Alessandro Del Piero, Francesco Totti, Christian Vieri stanowił trzon drużyny Azzurrich, z którą uczestniczył na mistrzostwach świata 1998 i 2002 oraz zdobył wicemistrzostwo Europy 2000. Na mistrzostwa Europy 2004 w Portugalii nie uczestniczył z powodu rehabilitacji po operacji kostki.

Świetna forma na początku 2006 roku została dostrzeżona przez selekcjonera reprezentacji Włoch, Marcello Lippiego, który powołał go na mistrzostwa świata 2006 w Niemczech, w których drużyna Azzurrich triumfowała, a Inzaghi wystąpił w jednym meczu: 22 czerwca 2006 roku na AOL Arenie w Hamburgu w ostatnim meczu fazy grupowej z reprezentacją Czech, w którym w 60. minucie zastąpił Alberto Gilardino i zdobył gola w 87. minucie ustalającego wynik meczu na 2:0.

Ostatni mecz w drużynie Azzurrich rozegrał 8 września 2007 roku na San Siro w Mediolanie w bezbramkowo zremisowanym meczu eliminacyjnym mistrzostw Europy 2008 z reprezentacją Francji, w którym w 65. minucie został zastąpiony przez Cristiano LucarelliegoItaly vs France, 8 September 2007, Euro qualification . Łącznie w reprezentacji Włoch w latach 1997–2007 rozegrał 57 meczów, w których zdobył 25 goli.

Kariera trenerska lewo|mały|Filippo Inzaghi jako trener AC Milanu, 2014 rok. Filippo Inzaghi po zakończeniu kariery piłkarskiej rozpoczął karierę trenerską. Prowadził AC Milan U-17 (2012–2013) i AC Milan U-19 (2013–2014 – Torneo di Viareggio 2014)Pippo Inzaghi Retires, Takes Coaching Job At AC Milan [data dostępu: 2012-07-24] . 1 lipca 2014 roku po zwolnieniu Clarence'a Seedorfa został trenerem profesjonalnej drużyny AC Milanu, z której po sezonie 2014/2015 odszedł po zajęciu 10. miejsca w Serie A.