Vought XSB3U – amerykański dwupłatowy samolot rozpoznawczo-bombowy zaprojektowany w zakładach Chance Vought dla United States Navy w latach 30. XX wieku. Samolot został zaprojektowany jako alternatywa dla powstałego w tym samym czasie jednopłatu Vought SB2U Vindicator, jego osiągi nie były zadowalające i poprzestano na zbudowaniu jednego prototypu.

Historia W marcu 1934 Bureau of Aeronautics (BuAer, dyrektorat USN ds. lotnictwa morskiego) rozpisało szereg konkursów na nowe samoloty, między innymi na samolot rozpoznawczo-bombowy (scout bomber), torpedowo-bombowy (torpedo bomber) i wodnosamolot torpedowy. Do konkursów stanęło osiem firm. Zaprojektowano łącznie dziesięć samolotów, pięć jedno- i pięć dwupłatowców: Brewster SBA, Curtiss SBC, Douglas XTBD, Great Lakes XB2G, Great Lakes XTBG, Grumman XSBF, Hall XPTBH, Northrop BT (późniejszy SBD Dauntless), Vought SB2U i Vought XSB3U.

W ówczesnym czasie kierownictwo BuAer nie było jeszcze całkowicie przekonane do pełnego przezbrojenia lotniskowców USN na samoloty jednopłatowe. Wraz z nowoczesnym jednopłatem XSB2U-1 zamówiono także dwupłatowy XSB3U jako bardziej konwencjonalna i sprawdzona alternatywa. XSB3U powstał w wyniku przebudowy ostatniego seryjnie zbudowanego egzemplarza wcześniejszego samolotu SBU Corsair. XSB3U miał prawie niezmienioną konstrukcję kadłuba i skrzydeł oraz ten sam silnik. Dokonano jedynie niewielkich zmian polepszających aerodynamikę samolotu i zmieniono owiewkę silnika, samolot został także wyposażony we wciągane podwozie.

Konstrukcja Vought XSB3UPoszczególne litery oznaczenia XSB3U mają następujące znaczenie: X - prototypowy/eksperymentalny (experimental), S - zwiadowczy/rozpoznawczy (scout), B - bombowy (bomber), 3 - trzeci samolot tego producenta zamówiony przez USN, U - oznaczenie producenta. był dwupłatowym, jednosilnikowym samolotem rozpoznawczo-bombowym o klasycznej konstrukcji. Załogę samolotu stanowiły dwie osoby (pilot i obserwator) siedzące w zamkniętej kabinie w układzie tandem. Samolot miał podwozie w układzie klasycznym z kołem ogonowym, podwozie główne było chowane w locie.

Napęd samolotu stanowił silnik gwiazdowy typu Pratt & Whitney R-1535 o mocy 750 KM z dwupłatowym śmigłem typu o zmiennym skoku.

Uzbrojenie samolotu stanowił pojedynczy, nieruchomy karabin maszynowy 12,7 mm umieszczony w owiewce silnika i pojedynczy, ruchomy karabin maszynowy 7,62 mm w tylnej kabinie obserwatora, oprócz tego XSB3U mógł przenosić pod kadłubem do 500 funtów (230 kg) bomb.

Historia Jedyny prototyp XSB3U (numer seryjny 9834) został dostarczony do bazy USN Naval Air Station Anacostia w kwietniu 1936 razem z jego głównym rywalem, jednopłatowym XSB2U-1. Testy porównawcze obydwu samolotów wykazały całkowitą wyższość konstrukcji jednopłatowej. Obydwa samoloty były napędzane silnikami o tej samej mocy, i pomimo że XSB2U-1 miał większe rozmiary i był o 500 funtów cięższy od XSB3U, był przy tym o 24 km/h szybszy od dwupłata, miał dwukrotnie większy udźwig bomb, podobny zasięg i taką samą prędkość minimalną wynoszącą 106 km/h. Pomimo kiepskich osiągów samolotu bardzo pozytywnie oceniono jego mechanizm chowania podwozia, który był wyraźnie lepszy niż rozwiązania używane w większości ówczesnych samolotów.

Po zakończeniu oblatywania i testów samolot został zatrzymany przez USN, gdzie służył do celów doświadczalnych do 1938. W sierpniu 1939 samolot został wypożyczony dla National Advisory Committee for Aeronautics, gdzie posłużył do eksperymentów związanych z badaniem obciążenia powierzchni ogonowych, które były przeprowadzane w bazie Langley Field. Testy samolotu trwały do stycznia 1939, po czym został on zwrócony USN, gdzie został złomowany.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Amerykańskie samoloty bombowe przed 1939 Kategoria:Amerykańskie samoloty rozpoznawcze okresu międzywojennego XSB3U Kategoria:Dwupłaty Kategoria:Samoloty bombowe z napędem śmigłowym