Samolot miał podwozie w układzie klasycznym z kołem ogonowym, podwozie główne było chowane w locie.
Napęd samolotu stanowił silnik gwiazdowy typu Pratt & Whitney R-1535 o mocy 750 KM z dwupłatowym śmigłem typu o zmiennym skoku.
Uzbrojenie samolotu stanowił pojedynczy, nieruchomy karabin maszynowy 12,7 mm umieszczony w owiewce silnika i pojedynczy, ruchomy karabin maszynowy 7,62 mm w tylnej kabinie obserwatora, oprócz tego XSB3U mógł przenosić pod kadłubem do 500 funtów (230 kg) bomb.
Historia Jedyny prototyp XSB3U (numer seryjny 9834) został dostarczony do bazy USN Naval Air Station Anacostia w kwietniu 1936 razem z jego głównym rywalem, jednopłatowym XSB2U-1. Testy porównawcze obydwu samolotów wykazały całkowitą wyższość konstrukcji jednopłatowej. Obydwa samoloty były napędzane silnikami o tej samej mocy, i pomimo że XSB2U-1 miał większe rozmiary i był o 500 funtów cięższy od XSB3U, był przy tym o 24 km/h szybszy od dwupłata, miał dwukrotnie większy udźwig bomb, podobny zasięg i taką samą prędkość minimalną wynoszącą 106 km/h. Pomimo kiepskich osiągów samolotu bardzo pozytywnie oceniono jego mechanizm chowania podwozia, który był wyraźnie lepszy niż rozwiązania używane w większości ówczesnych samolotów.