Marek Walicki, ps. Zawisza, Jan Łada, Jan Korsak (ur. 9 lutego 1931 w Warszawie) – polski dziennikarz emigracyjny, pracownik Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa i sekcji polskiej Głosu Ameryki.
Życiorys Był synem Leona Walickiego, profesora Akademii Stomatologicznej w Warszawie, dorastał w Warszawie mieszkając na rogu ulic Chocimskiej i Klonowej. Jego bratem przyrodnim był Michał Walicki, ojciec Andrzeja. W czasie II wojny światowej był od 1943 członkiem Szarych Szeregów na Wilanowie i Sadybie, używając pseudonimu Zawisza.
W październiku 1949 opuścił nielegalnie Polskę i przedostał się przez Czechosłowację do Republiki Federalnej Niemiec z zamiarem wstąpienia do wojska polskiego na Zachodzie. Do maja 1950 służył w Polskich Oddziałach Wartowniczych w (obecnie dzielnica Germering) i Bad Wörishofen w Bawarii. Od 1950 do 1952 był sekretarzem Centrali Caritasu Polskiego na amerykańską strefę okupacyjną Niemiec z siedzibą w Monachium. W latach 1951–1955 wchodził w skład zarządu Związku Studentów Polaków w Niemczech. W październiku 1952 został pracownikiem rozgłośni Głos Wolnej Polski (następnie Rozgłośnia Polska Radia Wolna Europa), początkowo w nasłuchu radiowym. Jego nauczycielem w zakresie prowadzonej przez Radio Wolna Europa antykomunistycznej był Tadeusz Nowakowski.
W 1955 wyjechał do USA. W latach 1960–1974 mieszkał w Nowym Jorku. Od 1962 do 1976 pracował jako redaktor w nowojorskim oddziale Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, po likwidacji oddziału z końcem 1973 jako jeden z trzech, a później jedyny korespondent nowojorski rozgłośni monachijskiej, podlegając bezpośrednio Janowi Nowakowi-Jeziorańskiemu.
W 1976 z rekomendacji szefowej wydziału personalnego RWE w Nowym Jorku Malamaty Theoharous podjął pracę dla w polskiej sekcji Głosu Ameryki w Waszyngtonie, gdzie był przełożonym Marka Święcickiego, pierwszego zastępcy Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Rozgłośni Polskiej RWE w Monachium. Od 1981 do 1992 był zastępcą kierownika sekcji (co było równoznaczne z funkcją redaktora naczelnego), a w latach 1993–1994 kierownikiem. W latach 80. odbywał podróże służbowe do Polski, gdzie rozmawiał z działaczami Solidarności. W 1994 przeszedł na emeryturę.
W latach 2003–2008 był z nominacji Jana Nowaka-Jeziorańskiego prezesem Fundacji Jana i Jadwigi Nowak-Jeziorańskich. Był również członkiem zarządu powstałej w 2001 Fundacji im. Stefana Korbońskiego w Waszyngtonie i wykonawcą testamentu Zofii Korbońskiej.
W 2000 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (M.P. z 16.02.2001, poz. 98), a w 2010 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (M.P. z 2010, nr 29, poz. 390).
Publikacje Z Polski Ludowej do Wolnej Europy, Bellona, Warszawa 2018, O Andrzeju Walickim inaczej. Opowieść epistolarna, red. Michał Siermiński, Instytut Historii Nauki PAN, Warszawa 2024,
Przypisy
Bibliografia Autoportret zbiorowy. Wspomnienia dziennikarzy polskich na emigracji z lat 1945–2002, red. Wiesława Piątkowska-Stepaniak, Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, Opole 2003
Kategoria:Pracownicy sekcji polskiej Głosu Ameryki Kategoria:Pracownicy sekcji polskiej Radia Wolna Europa Kategoria:Polscy dziennikarze emigracyjni Kategoria:Polscy uciekinierzy na Zachód Kategoria:Polska emigracja polityczna w Stanach Zjednoczonych 1939–1989 Kategoria:Polska emigracja polityczna w Niemczech 1945–1989 Kategoria:Członkowie Szarych Szeregów Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1931 Kategoria:Polscy propagandyści