W 1955 wyjechał do USA. W latach 1960–1974 mieszkał w Nowym Jorku. Od 1962 do 1976 pracował jako redaktor w nowojorskim oddziale Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, po likwidacji oddziału z końcem 1973 jako jeden z trzech, a później jedyny korespondent nowojorski rozgłośni monachijskiej, podlegając bezpośrednio Janowi Nowakowi-Jeziorańskiemu.

W 1976 z rekomendacji szefowej wydziału personalnego RWE w Nowym Jorku Malamaty Theoharous podjął pracę dla w polskiej sekcji Głosu Ameryki w Waszyngtonie, gdzie był przełożonym Marka Święcickiego, pierwszego zastępcy Jana Nowaka-Jeziorańskiego w Rozgłośni Polskiej RWE w Monachium. Od 1981 do 1992 był zastępcą kierownika sekcji (co było równoznaczne z funkcją redaktora naczelnego), a w latach 1993–1994 kierownikiem. W latach 80. odbywał podróże służbowe do Polski, gdzie rozmawiał z działaczami Solidarności. W 1994 przeszedł na emeryturę.

W latach 2003–2008 był z nominacji Jana Nowaka-Jeziorańskiego prezesem Fundacji Jana i Jadwigi Nowak-Jeziorańskich. Był również członkiem zarządu powstałej w 2001 Fundacji im. Stefana Korbońskiego w Waszyngtonie i wykonawcą testamentu Zofii Korbońskiej.

W 2000 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (M.P. z 16.02.2001, poz. 98), a w 2010 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (M.P. z 2010, nr 29, poz.