Henryk Bezeg, także Filip Henryk Bezeg, ps. „Gil” (ur. 26 maja 1895 w Zahajpolu, zm. 19 maja 1979 w Warszawie) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.

Życiorys Urodził się w rodzinie Alfreda, urzędnika bankowego, i Heleny z Przybylskich. Jego dzia­dek, Cel­bin Bez­eg, był Węgrem, uczest­ni­kiem po­wsta­nia wę­gier­skie­go 1848–1849Marek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 19.. Po je­go klę­sce osiadł w Ga­li­cji. Henryk miał trzech braci – oficerów piechoty Wojska Polskiego: Antoniego (1891–1926), kapitana, Zygmunta Longina (1893–1971), podpułkownika i Stanisława Rajmunda (1899–1986), podporucznika. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w c. k. Wyższym Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi ze zdanym egzaminem dojrzałości.

Podczas I wojny światowej, od sierpnia 1914, służył w Legionach Polskich. Żołnierz 5. pp I Brygady, w maju 1915 w bitwie pod Konarami został ciężko ranny w głowę (stracił oko) i początkowo został uznany za poległegoIbidem.. Studiował od 1917 na Politechnice Lwowskiej.

Uczestnik obrony Lwowa w listopadzie 1918. Służył w batalionie zapasowym 5 pułku piechoty od 1919, a następnie w 1 pułku piechoty jako oficer gospodarczy. Referent finansowy w 1 Dywizji Piechoty Legionów od 1920, a w 1921 p.o. szefa, a później zastępca szefa intendentury w dywizji. Szef intendentury od 1921 2 Dywizji Piechoty Legionów, a w 1922 został ponownie szefem intendentury w 1 Dywizji Piechoty Legionów. Później był w Grodnie w Rejonowej Intendenturze, a następnie zastępca szefa intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III. Słuchacz Wyższej Szkoły Intendentury w latach 1922–1924. Kierownik referatu mundurowego 9 Okręgowego Szefostwa Intendentury od 1924. W latach 1928–1931 pełnił obowiązki dowódcy 9 batalionu administracyjnego w Brześciu nad Bugiem. W marcu 1931, po likwidacji batalionu, został przeniesiony do Filii Wojskowego Zakładu Zaopatrzenia Intendenckiego w Brześciu nad Bugiem. W sierpniu tego roku został przeniesiony do Głównej Komendy Związku Strzeleckiego w Warszawie. 29 stycznia 1932 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1932 stopień majora w korpusie oficerów intendentów i 3. lokatą. Z dniem 1 listopada 1934 został przeniesiony do Szefostwa Intendentury Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie na stanowisko kierownika zaopatrzenia intendenckiego, a z dniem 1 stycznia 1935 przydzielony do Ministerstwa Komunikacji na sześciomiesięczną praktykę. We wrześniu 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. W 1936 był oficerem rezerwy Związku Strzeleckiego w stopniu okręgowego. Po zwolnieniu z wojska pracował w Ministerstwie Komunikacji, a w 1939 został pełniącym obowiązki dyrektora Centralnego Zaopatrzenia Materiałowego Polskich Kolei Państwowych.

Komendant miasta Małoryte we wrześniu 1939. Od 1939 (listopad–grudzień) był szefem Służby Intendentury w Dowództwie Głównym Służby Zwycięstwu Polski, Komendzie Głównej Związku Walki Zbrojnej Armii Krajowej do 1944. W maju 1944 został awansowany na podpułkownika. Brał udział w powstaniu warszawskim, a po jego upadku pracował w Kolejowej Opiece Społecznej. W okresie okupacji niemieckiej był ponadto członkiem władz piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej, w którym od 1943 kie­ro­wał Wy­dzia­łem Fi­nan­so­wym, był też z racji tego członkiem Rady Naczelnej OPWMarek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 22..

Po wojnie pozostał w kraju. Był od 1945 dyrektorem Biura Aprowizacji i Zaopatrzenia Ministerstwa Komunikacji, a dyrektor Biura Gospodarki Materiałowej w tymże ministerstwie od 1949 z którego został zwolniony na emeryturę w 1951. Od 1961 pracował w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Kolejnictwa PKP. Na emeryturze od 1970. Zmarł 19 maja 1979 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B18, rząd 3, grób 19).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Order Krzyża Orła III klasy (Estonia, przed 1935) Krzyż Zasługi Obrońców (Łotwa, przed 1935) Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 19 z 12 grudnia 1929 r., s. 365.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Marek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 19-26.

Kategoria:Członkowie Komendy Głównej AK Kategoria:Majorowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (trzykrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Zasługi Obrońców Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Oficerowie intendenci z wyższymi studiami wojskowymi Kategoria:Okręgowi Związku Strzeleckiego (1919–1939) Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Orła Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1979