Henryk Bezeg, także Filip Henryk Bezeg, ps. „Gil” (ur. 26 maja 1895 w Zahajpolu, zm. 19 maja 1979 w Warszawie) – podpułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy.
Życiorys Urodził się w rodzinie Alfreda, urzędnika bankowego, i Heleny z Przybylskich. Jego dziadek, Celbin Bezeg, był Węgrem, uczestnikiem powstania węgierskiego 1848–1849Marek Gałęzowski, Bezeg Henryk [w:] idem, Wierni Polsce. Ludzie konspiracji piłsudczykowskiej 1939-1947, LTW: Warszawa 2005, s. 19.. Po jego klęsce osiadł w Galicji. Henryk miał trzech braci – oficerów piechoty Wojska Polskiego: Antoniego (1891–1926), kapitana, Zygmunta Longina (1893–1971), podpułkownika i Stanisława Rajmunda (1899–1986), podporucznika. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w c. k. Wyższym Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi ze zdanym egzaminem dojrzałości.
Podczas I wojny światowej, od sierpnia 1914, służył w Legionach Polskich. Żołnierz 5. pp I Brygady, w maju 1915 w bitwie pod Konarami został ciężko ranny w głowę (stracił oko) i początkowo został uznany za poległegoIbidem.. Studiował od 1917 na Politechnice Lwowskiej.