Ludwik Zalewski (ur. 30 kwietnia 1878 we wsi Nakły, zm. 7 lipca 1952 w Lublinie) – polski ksiądz infułat, doktor filozofii, historyk kultury, pedagog, bibliofil, literat.

Życiorys Urodził się w niezamożnej rodzinie chłopskiej we wsi Nakły k. Ostrołęki. Uczył się w szkole elementarnej w Ostrołęce, a następnie w progimnazjum w Pułtusku. W 1898 wstąpił do Seminarium Duchownego w Lublinie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1902. W latach 1904–1908 studiował w Katolickim Uniwersytecie we Fryburgu Szwajcarskim. Studia obejmowały filozofię, nauki historyczne, literaturę. Tytuł doktora filozofii otrzymał za rozprawę Sztuka rymotwórcza Franciszka Salezego Dmochowskiego i jej stosunek do "L'art poetique" BoileauRelacja ze spotkania z Bożeną Lech-Jabłońską poświęconego postaci księdza Ludwika Zalewskiego. Twórcy, dobrodzieje i przyjaciele Biblioteki im. Hieronima Łopacińskiego. Po powrocie ze studiów został wikarym w parafii w Ostrowie Lubelskim, później był proboszczem parafii w Piotrawinie i Dzierzkowicach. Był profesorem seminarium lubelskiego (1909–1929), a jednocześnie nauczał religii w lubelskich szkołach: Arciszowej, Kunickiego, Staszica. Od 1909 do 1923 pełnił funkcję kierownika biblioteki w seminarium. W roku 1919 pracował przy organizacji Biblioteki Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1926 otrzymał tytuł kanonika kapituły kolegiaty zamojskiej. Od 1929 był profesorem, a od 1932 do 1952 dyrektorem Prywatnego Gimnazjum Sióstr Kanoniczek w Lublinie.

Był współzałożycielem Lubelskiego Towarzystwa Miłośników Książki utworzonego w 1926 i jego pierwszym prezesem, którą to funkcję pełnił aż do dnia śmierci. Zgromadził bardzo wartościowy – jedyny takiej klasy w Lublinie – księgozbiór, który jednakże po jego śmierci został zabrany wbrew prawu do Biblioteki Narodowej, później po wielu staraniach do Lublina wróciła tylko mniej cenna część tego księgozbioru i trafiła do Biblioteki Publicznej im. Hieronima Łopacińskiego oraz Biblioteki Głównej UMCS. Przed II wojną światową kolekcjonował ekslibrisy kościelne, bibliotek polskich XVIII–XX wieku i prywatnych z XX wieku.

Po wojnie mianowany honorowo kanonikiem kapituły katedralnej lubelskiej oraz prałatem, scholastykiem kapituły kolegiaty zamojskiej. Działał w komisji dziejów oświaty i szkolnictwa Polskiej Akademii Umiejętności, w Towarzystwie Opieki nad Majdankiem i w Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich, przewodniczył reaktywowanemu Towarzystwu Przyjaciół Nauk. W 1950 został członkiem zarządu przymusowego zrzeszenia „Caritas” w Polsce, s. 95–96..

Pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1937) „za zasługi na polu pracy naukowej”. Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za krzewienie czytelnictwa”. Order Białego Kruka (pośmiertnie, 1956)

Upamiętnienie Jego imieniem nazwana została ulica w dzielnicy Wrotków w Lubliniewikimapia.org.

Przypisy

Bibliografia Grażyna Jakimińska, Zalewski Ludwik (1878–1952), [w:] Słownik Biograficzny Miasta Lublina, Lublin : Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, 1993, t. 1, s. 306–307 (słownik udostępniony on-line)

Kategoria:Absolwenci Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie Kategoria:Bibliofile Kategoria:Członkowie zarządu przymusowego organizacji „Caritas” Kategoria:Duchowni archidiecezji lubelskiej Kategoria:Duchowni związani z Lublinem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Wawrzynem Akademickim Kategoria:Pochowani na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie Kategoria:Polscy filozofowie XX wieku Kategoria:Polscy historycy kultury Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1952