Adrian Soniewicki (nazwisko w jęz. ukr. Соневицький) (ur. 22 kwietnia 1847 w Sosołówce Galicji, zm. 22 listopada 1921 roku w Czerniowcach) – cesarsko-królewski notariusz.
Pochodził z rodziny szlacheckiej, której przodkowie mieli swoje posiadłości w „Synowódzku” w Galicji koło Lwowa, ale zrezygnował z używania tytułu szlacheckiego z powodu swoich demokratycznych poglądów. Urodził się jako syn dworskiego kanonika w Sosołówce w Galicji, uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Czerniowcach (Czernowitz), gdzie w 1865 roku zdał z wyróżnieniem maturę. Na Uniwersytecie Lwowskim studiował prawo i nauki polityczne, w 1869 roku ukończył studia prawnicze. W 1873 roku rozpoczął praktykę notarialną a w roku 1891 mianowano go notariuszem Unter-Stanestie nad Czeremoszem, w roku 1898 notariuszem w Zastawnie, a w roku 1900 notariuszem w Czerniowcach. Od chwili mianowania go notariuszem w 1904 roku, był członkiem Bukowińskiej Izby Notarialnej, a także jej vice-prezesem. W 1898 roku notariusz Soniewicki został mianowany honorowym obywatelem gminy Unter-Stanestie. Był członkiem honorowym niemieckiego akademickiego stowarzyszenia katolickiego „Frankonia”, członkiem honorowym katolickiego związku mężczyzn „Freundschaft”, założycielem związku „Ruski narodny Dom” i współzałożycielem wielu instytucji opieki społecznej. Wyróżnił się także pismami w dziedzinie historii sztuki. Jego jedyny syn Maximilian Soniewitzki piastował urząd cesarsko-królewskiego ziemskiego koncypisty rządowego w Bukowińskim Rządzie Ziemskim, a także został notariuszem.
Adrian Soniewicki miał siedmioro rodzeństwa, w tym dwóch braci, piastujących urzędy radców konsystoliarnych w Galicji (Andrzej Soniewicki i Nestor Soniewicki), jednego brata będącego podpułkownikiem w cesarsko-królewskim pułku piechoty obrony krajowej nr 18 w Przemyślu (Porfiry Soniewicki) oraz jednego brata, będącego księdzem greckokatolickim (Klemens Soniewicki).
W gazecie bukowińskiej (G.Cz.) napisano o nim: „Jeśli kiedykolwiek jakaś zasłużona dla państwa i ojczyzny osoba zasłużyła sobie na prawo używania dewizy „Dem Verdienste seine Krone” (jaka zasługa taka nagroda), to jest to wielce szanowany notariusz Soniewicki. W czasie jego długiej działalności publicznej nie było dnia, w którym nie poświęcałby całej swojej siły dla dobra narodu i kraju, w którym jego błogosławiona działalność nie odznaczałaby się dziełami miłosierdzia i aktami prawdziwego humanitaryzmu. Łącząc w sobie najszlachetniejsze cnoty i najszlachetniejsze cechy charakteru człowieka, należy notariusz Soniewicki do najbardziej lubianych ludzi i najpiękniejszych ozdób naszego kraju. Jest prototypem tych prawych, szlachetnych postaci ze starych dobrych czasów, które spotyka się coraz rzadziej.” (G.Cz.)
Bibliografia
L. Antoszkina, O. Hadynko, H. Krasowska, P. Syheda, L. Suchomłynow, Osobływosti bukowyns’koho pohranyczczia: istorija kulturnoho polilohu, Wyd. „Noulidż”, Donieck 2010, 240 S. Hannes Hofbauer, Viorel Roman: Bukowina, Bessarabien, Moldawien: vergessenes Land zwischen Westeuropa, Rußland und der Türkei. Verlag Promedia, Wien 1993, . Ion Lihaciu, Czernowitz 1848-1918. Das kulturelle Leben einer Provinzmeptropole, Parthenon Verlag, Kaiserslautern und Mehlingen 2012, . Emanuel Turczynski: Geschichte der Bukowina in der Neuzeit. Zur Sozial- und Kulturgeschichte einer mitteleuropäisch geprägten Landschaft (=Studien der Forschungsstelle Ostmitteleuropa an der Universität Dortmund 14). Verlag Harrassowitz, Wiesbaden 1993, .
Strony internetowe www.czernowitz-bukowina.de, Czernowitz Bukowina - Wo Menschen mit Büchern lebten Literatura w języku polskim, niemieckim, rosyjskim, ukraińskim dotycząca Bukowiny
Kategoria:Austriaccy prawnicy Kategoria:Notariusze Kategoria:Urodzeni w 1847 Kategoria:Zmarli w 1921