Adrian Soniewicki (nazwisko w jęz. ukr. Соневицький) (ur. 22 kwietnia 1847 w Sosołówce Galicji, zm. 22 listopada 1921 roku w Czerniowcach) – cesarsko-królewski notariusz.
Pochodził z rodziny szlacheckiej, której przodkowie mieli swoje posiadłości w „Synowódzku” w Galicji koło Lwowa, ale zrezygnował z używania tytułu szlacheckiego z powodu swoich demokratycznych poglądów. Urodził się jako syn dworskiego kanonika w Sosołówce w Galicji, uczęszczał do Państwowego Gimnazjum w Czerniowcach (Czernowitz), gdzie w 1865 roku zdał z wyróżnieniem maturę. Na Uniwersytecie Lwowskim studiował prawo i nauki polityczne, w 1869 roku ukończył studia prawnicze. W 1873 roku rozpoczął praktykę notarialną a w roku 1891 mianowano go notariuszem Unter-Stanestie nad Czeremoszem, w roku 1898 notariuszem w Zastawnie, a w roku 1900 notariuszem w Czerniowcach. Od chwili mianowania go notariuszem w 1904 roku, był członkiem Bukowińskiej Izby Notarialnej, a także jej vice-prezesem. W 1898 roku notariusz Soniewicki został mianowany honorowym obywatelem gminy Unter-Stanestie. Był członkiem honorowym niemieckiego akademickiego stowarzyszenia katolickiego „Frankonia”, członkiem honorowym katolickiego związku mężczyzn „Freundschaft”, założycielem związku „Ruski narodny Dom” i współzałożycielem wielu instytucji opieki społecznej.