Sengfu ( Sēngfù; ur. V wiek, zm. VI wiek) – mistrz chan, pierwszy uczeń Bodhidharmy.
Życiorys Pochodził z Qixian w Taiyuan (obecnie prowincja Shanxi) na dalekiej północy Chin. Wędrował po Chinach poszukując nauczyciela medytacji. Ostatecznie trafił na mistrza dhjany BodhidharmęNie ma tu absolutnej pewności, czy był to faktycznie Bodhidharma, bowiem jego biografia w Xu gaoseng zhuan używa tylko nazwiska Dharma.. Po poznaniu Bodhidharmy w jaskini, Sengfu formalnie „porzucił dom”, czyli został mnichem. Przybrał buddyjskie, pełne skromności imię Sengfu, które oznacza „Zastępca mnicha”. Siedzieli w jaskini Bodhidharmy i dyskutowali o najgłębszych problemach buddyzmu. Po przeniknięciu do granic „istoty medytacji” (chiń. dingxue zong) Sengfu opuścił swojego nauczyciela i rozpoczął wędrówkę po różnych centrach nauczających sutr. Wtedy też zrozumiał, że „uczenie się zależy tylko od siebie samego, gdyż mędrcy nie mają słów”.
Pomiędzy 494 a 497 rokiem Sengfu przybył do południowej stolicy Jiankangu, gdzie przebywał w klasztorze Dinglinxia na górze Zhong. Wiadomo, że bardzo podobały mu się okoliczne lasy oraz spokój panujący w tym miejscu. Chociaż cieszył się wielkim szacunkiem u mnichów i ludzi świeckich, nieustannie odmawiał zaproszeniom wysyłanym przez panującą elitę. Ponieważ odmówił także spotkania z cesarzem Wu, wiadomo, że przebywał w tym klasztorze jeszcze w roku koronacji cesarza, czyli w roku 502.
Wkrótce podjął misjonarską podróż do Syczuanu i znów powrócił do Dinglinxia si. W końcu cesarz rozkazał wybudowanie miejsca dla mistrzów i uczniów medytacji w klasztorze Kaishan. Ponieważ klasztor został założony w 515 roku, musiało to stać się niedługo po tym fakcie. Sengfu przed zamieszkaniem w tym klasztorze również zademonstrował swoją niezależność i ascetyzmPonieważ jednak zamieszkał w tym klasztorze, można przypuszczać, że część jego zachowania wynikała z pozy, a może i wyrachowania.. Doszło tu bowiem do zderzenia zgrzebnego i ascetycznego buddyzmu północnego z atmosferą pełnego przepychu buddyzmu dworskiego z południa.
W 515 roku Sengfu przeżył szczególne doświadczenie religijne; na górze pojawił się przed nim duch, który wręczył mu kopię Huiyin sanmei jing (Sutra o samadhi Pieczęci Mądrości Tathagaty). Została ona wykorzystana do wyleczenia (476–533), księcia Nanping, z jego choroby.
Jego ascetyczne nastawienie zostało również pogwałcone w czasie jego ostatniej, śmiertelnej choroby, gdy został zarzucony wspaniałymi prezentami, które odrzucił. W instrukcji przed śmiercią zażyczył sobie, aby jego ciało pozostawiono w górach dla pożytku zwierząt i ptaków. Po jego śmierci postawiono stelę, na której upubliczniono jego cnoty i zasługi. Tekst został napisany przez księcia Yi z Xiangdong, przyszłego John R. McRae. The Northern School and the Formation of Early Chʻan Buddhism. Ss 19-21..
Linia przekazu Dharmy zen Pierwsza liczba oznacza liczbę pokoleń mistrzów od 1 Patriarchy indyjskiego Mahakaśjapy.
Druga liczba oznacza liczbę pokoleń od 28/1 Bodhidharmy, 28 Patriarchy Indii i 1 Patriarchy Chin.
Trzecia liczba oznacza początek nowej linii przekazu w danym kraju. 28/1. Bodhidharma (zm. 543?) 29/2. Sengfu pierwszy uczeń Bodhidharmy 29/2. Daoyu 29/2. Zongchi (Dharani) (mniszka) 29/2. Dazu Huike (487–594) 30/3. Baoyue mistrz chan 30/3. Sengna (bd) 30/3. Xiang (bd) świecki 30/3. Huiman mistrz chan 31/4/1. Dōshō (628–670) wprowadził zen do Japonii (linia przekazu nie przetrwała) 30/3. Huaxian świecki 30/3. Jianzhi Sengcan (zm. 606) 31/4/1. Vinītaruci (zm. 594) przeniósł nauki chan do Wietnamu; szkoła vinītaruci 31/4. Dayi Daoxin (579–651) 32/5. Huangmei Lang mistrz chan 32/5. Jingzhou Faxian 32/5. Shuzhou Fazang 32/5. Fajing 32/5. Niutou Farong (594–657) szkoła niutou 32/5/1. Pŏmnang Korea – wprowadzenie chanu (kor. sŏn) 32/5. Daman Hongren (601–674) 33/6. Fazhao mistrz chan (bd) 33/6. Yuquan Shenxiu (606–706) (także Datong) północna szkoła chan. 33/6. Zizhou Zhishen (609–702) (także Zhixian) 34/7. Zizhou Chuji (669–736) 35/8. Jingzhong Wuxiang (684–762) koreański mistrz chan Kim Musang działający w Chinach. Szkoła jingzhong 36/9. Baotang Wuzhu (714–774) szkoła baotang 33/6. Lao’an Hui’anZutang ji umiejscawia go w linii przekazu patriarchów jako ucznia Piątego Patriarchy Damana Hongrena. Inne teksty podają, że był uczniem Drugiego Patriarchy Huike. Najpewniej jednak nie był związany w ogóle z Patriarchami. Jego chan był zupełnie niezależną linią przekazu Dharmy. Znany także jako Songyue Hui’an. (580–707) szkoła laomu an heshang 33/6. Daoming (bd) (także Huiming) 33/6. Dajian Huineng (638–713)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Duchowni buddyjscy epoki Dynastii Południowych i Północnych Kategoria:Urodzeni w V wieku Kategoria:Zmarli w VI wieku Kategoria:Ludzie związani z dynastią Liang