Robert Lawrence Eichelberger (ur. 9 marca 1886 w Urbana, zm. 26 września 1961 w Asheville) – amerykański wojskowy i polityk, oficer US Army, absolwent United States Military Academy w West Point, generał-porucznik, który dowodził I Korpusem, a następnie 8 Armią na obszarze południowo-zachodniego Pacyfiku podczas II wojny światowej.
Młodość Robert Lawrence Eichelberger urodził się 9 marca 1886 roku w Urbana w stanie Ohio jako najmłodszy z pięciorga dzieci George’a Maleya Eichelbergera, rolnika, a także prawnika, i Emmy Ring Eichelberger. Wychowywał się na 235-akrowej farmie swego dziadka. W roku 1903 ukończył szkołę średnią w Urbana i podjął studia na Ohio State University, gdzie udzielał się w korporacji Phi Gamma Delta.
W roku 1904 Eichelberger przekonał Williama Warnocka, byłego partnera ojca a obecnie kongresmana, by poparł jego starania o przyjęcie do United States Military Academy w West Point. Wstąpił do Akademii w czerwcu 1905 roku. Jego rocznik 1909 był rocznikiem wyjątkowym: aż 28 absolwentów miało w przyszłości otrzymać generalskie gwiazdki, a byli to między innymi Jacob Devers, George Patton i William Hood Simpson. Eichelberger był miernym uczniem, podobnie jak w szkole średniej i na uniwersytecie, ale uzyskał stopień kadeta-porucznika i ukończył szkołę z 68 lokatą na 103 studentów.
11 czerwca 1909 roku Eichelberger otrzymał stopień podporucznika w 25 Pułku Piechoty, ale 22 lipca został przeniesiony do 10 PP w Forcie Benjamin Harrison w Indianie. W marcu 1911 roku 10 PP został wysłany do San Antonio (Teksas), gdzie wszedł w skład tzw. Dywizji Manewrowej sformowanej do działań ofensywnych podczas wojny granicznej z Meksykiem, ale we wrześniu wysłanej do Strefy Kanału Panamskiego. W Panamie Eichelberger poznał Emmaline „Em” Gudger, córkę Prezesa Sądu Najwyższego Strefy Kanałowej. Okres narzeczeński był – jak na tamte czasy – krótki; ślub wzięli 3 kwietnia 1913 roku.
W marcu 1915 roku, po powrocie do stanów Zjednoczonych, Eichelberger został skierowany do 22 PP, który również został wysłany na granicę z Meksykiem i kwaterował w Douglas (Arizona), gdzie 1 lipca 1916 roku Eichelberger otrzymał awans na porucznika. We wrześniu zaczął wykładać wiedzę wojenną i taktykę w prywatnej Szkole Kempera w Boonville (Missouri).
I wojna światowa thumb|Amerykańskie wojska we Władywostoku thumb|Sztab gen. Gravesa we Władywostoku; podpułkownik Eichelberger stoi piąty z prawej Po przystąpieniu w kwietniu 1917 roku Stanów Zjednoczonych do wojny Eichelberger otrzymał awans na kapitana, a w czerwcu skierowany został do Fortu Douglas (Utah) jako dowódca batalionu 20 PP, ale już we wrześniu przeniesiono go do nowo sformowanego 43 PP w Camp Pike (Arkansas). Do lutego 1918 roku pełnił tam obowiązki instruktora oficerów piechoty, by następnie dostać przydział do Sztabu Generalnego Departamentu Wojny w Waszyngtonie, gdzie otrzymał promocję na majora i stanowisko asystenta brygadiera Williama S. Gravesa.
W lipcu Graves został mianowany dowódcą 8 Dywizji Piechoty stacjonującej w Palo Alto (Kalifornia), która w ciągu 30 dni miała zostać wysłana do Francji. Wziął ze sobą Eichelbergera jako zastępcę szefa sztabu ds. operacyjnych (G-3) W drodze do Kalifornii Eichelberger dowiedział się, że nastąpiła zmiana planów i 8 DP nie jedzie do Francji, a na Syberię. Prezydent Woodrow Wilson zdecydował się wesprzeć aliancką interwencję w ogarniętej wojną domową Rosji, a Graves miał zostać dowódcą amerykańskiego korpusy ekspedycyjnego. Korpus ekspedycyjny opuścił San Francisco 15 sierpnia z Eichelbergerem jako zastępcą szefa sztabu ds. wywiadu (G-2).
Graves został poinstruowany, że jego misja ma charakter bardziej polityczny niż wojskowy i że ma „zachować całkowitą neutralność”. W ten sposób Eichelberger znalazł się w centrum politycznych i dyplomatycznych rozgrywek. Wkrótce po przybyciu został wcielony w skład międzynarodowej Alianckiej Rady Wojennej odpowiedzialnej za działania sprzymierzonych w Rosji. Osobiście był przekonany, że cele misji amerykańskiej są odmienne od celów Francuzów i Brytyjczyków, chociaż nie zostały one nigdy ściśle określone, tym bardziej, że Departament Stanu i Departament Wojny nie zawsze zgadzały się ze sobą. Głównym zadaniem Amerykanów miała być ochrona Kolei Transsyberyjskiej, ale znajdowała się ona pod kontrolą armii białych admirała Aleksandra Kołczaka, którą Eichelberger uważał za „bandę rzezimieszków i morderców”.
W czasie pobytu na Syberii Eichelberger otrzymał – za odwagę w obliczu wroga – Krzyż za Wybitną Służbę. Oto treść uzasadnienia:
Za służbę na Syberii Eichelberger otrzymał Army Distinguished Service Medal i 28 marca 1919 roku został awansowany na podpułkownika. Graves uniemożliwił otrzymanie przezeń – podobnie jak przez innych członków międzynarodowej Alianckiej Rady Wojennej – brytyjskiego Distinguished Service Order i francuskiej Legii Honorowej. Otrzymał natomiast japoński Order Meiji i Order Wschodzącego Słońca. Syberia dała Eichelbergerowi możliwość bliższego przyjrzenia się armii japońskiej; był pod wrażeniem poziomu jej wyszkolenia i zdyscyplinowania. Wywnioskował, że dobrze dowodzona, armia ta może być prawdziwym wyzwaniem dla amerykańskiego wojska. Korpus ekspedycyjny został wycofany z Syberii w kwietniu 1920 roku.
Okres międzywojenny Zamiast powrotu z Syberii do Stanów Zjednoczonych Eichelbergera czekało 4 maja 1920 roku stanowisko zastępcy szefa sztabu (G-2) Departamentu Filipin. 30 czerwca obniżono mu, podobnie jak wielu oficerom po wojnie, stopień i przywrócono do rangi kapitana, ale już następnego dnia otrzymał awans na majora. Em w marcu przyjechała do niego do Władywostoku i razem – przed wyjazdem na Filipiny – zwiedzili Wyspy Japońskie. W marcu następnego roku Eichelberger został szefem misji wywiadowczej w Chinach. Założył placówki w Pekinie i Tiencinie, a także spotkał się z prezydentem Sun Jat-senem. Do USA wrócił ostatecznie w maju 1921 roku i zaraz został przydzielony do Sekcji Dalekiego Wschodu wydziału G-2 Sztabu Gemeralnego Departamentu Wojny.
Wielką porażką Eichelbergera było to, że nie dostał się na Listę Kwalifikacyjną Korpusu Generałów (ang. General Staff Eligibility List). Ustawa o Obronie Narodowej z roku 1920 głosiła, że tylko ci oficerowie, którzy znajdą się na liście, mogą liczyć na awans na generała-brygadiera. Wnioskując, że szanse na promocję z szeregów oficerów piechoty są nikłe, zwrócił się do generała adiutanta Roberta Davisa, który 14 lipca 1925 roku przeniósł go do korpusu adiutantów. W dalszym ciągu pracował w Sztabie Generalnym Departamentu Wojny, ale teraz w departamencie adiutantury generalnej.
Davis zaopiniował kandydaturę Eichelbergera na miejsce w United States Army Command and General Staff College w Fort Leavenworth. Tym sposobem w lipcu 1924 roku Eichelberger dołączył do grona 247 oficerów-studentów. W związku z tym, że słuchaczy usadzano w porządku alfabetycznym, zajął miejsce obok klasowego prymusa, majora Dwighta Eisenhowera. Innymi studentami tego rocznika byli Joseph Stilwell, Leonard Gerow i Joseph McNarney. Eichelberger ukończył naukę jako jeden z 25% najlepszych i został na uczelni jako jej generał-adiutant. W 1929 roku podjął dalszą naukę w Army War College. Po ukończeniu wrócił do adiutantury generalnej w Waszyngtonie.
W roku 1934 Eichelberger otrzymał awans na podpułkownika, a w kwietniu następnego roku został sekretarzem Sztabu Generalnego Departamentu Wojny, gdzie pracował z szefem sztabu United States Army, generałem Douglasem MacArthurem. W lipcu 1937 roku Eichelberger wrócił do piechoty, chociaż do października 1938 nadal pełnił obowiązki sekretarza SG, od 1 sierpnia w stopniu pułkownika.
Nowy szef sztabu, generał Malin Craig zaproponował Eichelbergerowi dowództwo 29 PP, doborowej jednostki stacjonującej w Fort Benning w stanie Georgia. Eichelberger odmówił z tej racji, że przez wiele lat nie miał styczności z piechotą, a ponadto że mogłoby to wzbudzić zazdrość niektórych oficerów tej broni. Przyjął natomiast dowodzenie 30 PP, jednostką mniej prestiżową stacjonującą w Presidio of San Francisco, ale i tak znaleźli się oficerowie przeciwni oddania dowództwa pułku komuś, kto miał dopiero 52 lata. Przed objęciem stanowiska wziął krótki kurs w Szkole Piechoty Fortu Benning, by odświeżyć swą wiedzę. Jako składowa 3 Dywizji Piechoty 30 PP przez następne dwa lata brał udział w wielorakich ćwiczeniach w polu.
II wojna światowa Eichelberger otrzymał awans na generała-brygadiera w październiku 1940 roku, a po miesiącu dostał rozkaz objęcia stanowiska zastępcy dowódcy 7 DP Stilwella. W ostatniej niemal minucie rozkaz został zmieniony: gen. Edwin Watson i prezydent Roosevelt uznali, że lepiej będzie mianować Eichelbergera superintendentem United States Military Academy w West Point. Przed objęciem stanowiska Eichelberger spotkał się z następcą Craiga, gen. George’em Marshallem, który powiedział mu, że w związku z programem szybkiej rozbudowy armii kursy podyplomowe na uczelniach kształcących wyższych dowódców zostały drastycznie skrócone, i że West Point czeka podobny los jeśli Eichelberger nie zmieni programów kształcenia na bardziej odpowiadające oczekiwaniom armii. Eichelberger postanowił więc „wprowadzić West Point w dwudziesty wiek”. Zniósł naukę jazdy konnej i musztry paradnej zastępując je nowocześniejszymi ćwiczeniami bojowymi, w czasie których kadeci szkolili się we współdziałaniu z oddziałami Gwardii Narodowej. Podporządkował uczelni lotnisko Stewart Field, a od kadetów wymagał zaliczenia podstawowej szkoły pilotażu. To dawało kadetom szansę zostania pilotami jeszcze przed opuszczeniem West Point.
Po upływie pewnego czasu Marshall uznał, że Eichelberger marnuje w West Point swój talent, ale napotkał sprzeciw Pa Watsona, który chciał żeby Eichelberger został na uczelni. Gdy Marshall powiedział Watsonowi, że szanse Eichelbergera na awans na generała-majora bez dowodzenia dywizją równe są zeru, Watson dopisał nazwisko Eichelbergera na sam początek listy awansowej i podsunął prezydentowi do podpisu. W ten sposób w lipcu 1941 roku Eichelberger został generałem-majorem.
Gdy w grudniu Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Japonii Eichelberger poprosił o przydział do formacji bojowych. W marcu 1942 roku otrzymał do wyboru jedną z trzech nowych dywizji i wybrał 77 DP, formowaną właśnie w Fort Jackson w Karolinie Południowej. Pozostałe dwie dywizje objęli generałowie Omar Bradley i Henry Terrell. Wszyscy trzej wraz ze sztabami przeszli szkolenie w Fort Leavenworth. Na swego szefa sztabu Eichelberger wybrał Clovisa Byersa, który również studiował na Ohio State i w West Point, a ponadto był kolegą z korporacji studenckiej.
Eichelberger dowodził 77 DP bardzo krótko; już 18 czerwca 1942 roku został dowódcą I Korpusu, biorąc ze sobą Byersa jako szefa sztabu. Za pracę z dywizją otrzymał Legion of Merit. W skład I Korpusu wchodziły 8, 30 i 77 DP. Pierwszym zadaniem, jakie otrzymał Eichelberger, było zaaranżowanie pokazu wyszkolenia dla zaproszonych dygnitarzy. Byli wśród nich Winston Churchill, Marshall, Henry Stimson, John Dill i Alan Brooke. Pokaz oceniony został pozytywnie, ale ćwiczone oko Brooke’a dostrzegło niedociągnięcia. W ciągu kilku dni dwaj dowódcy dywizji stracili stanowiska. Eichelberger został mianowany dowódcą sił amerykańskich mających wziąć udział w operacji „Torch” i otrzymał rozkaz przeprowadzenia – razem z kontradmirałem Kentem Hewittem – ćwiczeń desantowo-morskich 3, 9 i 30 DP w Zatoce Chesapeake.
Bitwa o Buna-Gona