Girón – kubańskie przedsiębiorstwo specjalizujące się w produkcji autobusów z siedzibą w Hawanie.
Historia Przed rewolucją Fidela Castro (1959) Kuba, znajdująca się pod silnym gospodarczym wpływem USA, importowała stamtąd wszelkiego rodzaju pojazdy - również autobusy. Rodzimy przemysł motoryzacyjny praktycznie nie istniał. Po rewolucji flota została zasilona 931 Leylandami z Wielkiej Brytanii, 101 hiszpańskimi Pegaso i 867 autobusami produkcji różnych krajów wschodnioeuropejskich (m.in. 1 Ikarus 55, 1 Ikarus 66 i 200 Ikarus 630). Przedsiębiorstwo Girón zostało założone w 1959 w Hawanie. W 1970 rozpoczęło remonty i przebudowy starych autobusów oraz budowę nowych przy wykorzystaniu odzyskanych części ze starych pojazdów. W 1979 rozpoczęto składanie Ikarusów 200, importowanych z Węgier. Ikarus wyeksportował na Kubę:
4509 szt. autobusów miejskich Ikarus 260 (3 gotowe pojazdy i 4506 kompletów części i podzespołów do montażu na miejscu) między 1979 i 1990. Otrzymał oznaczenie Girón XIII; 639 autobusów Ikarus 280 (434 wstępnie skompletowanych i 205 w częściach) między 1982 i 1988. Otrzymał oznaczenie Girón XVI; 624 autobusów dalekiego zasięgu Ikarus 256 (212 do montażu i 412 w częściach) pomiędzy 1983 i 1989. Otrzymał oznaczenie Girón XV.
Girón konstruował również własne pojazdy, bazując głównie na częściach Ikarusa.
Lista pojazdów marki Girón:
Girón V, mały autobus z silnikiem z przodu, o karoserii projektu kubańskiego; Girón VI, podobny do typu V, lecz z nadwoziem wzorowanym na modelu Ikarus 200; używany (jak i typ V) głównie do przewozu dzieci szkolnych i pracowników; Girón XIII: autobus miejski Ikarus 260; Girón XIV: tylnosilnikowy autobus miejski z wąskimi przednimi drzwiami i podwójnymi środkowymi drzwiami; Girón XV; autobus Ikarus 256; Girón XVI: składany na Kubie Ikarus 280; Girón XVII krótki tylnosilnikowy autobus miejski; Girón XXII i XXII T: wysokopodłogowy autokar turystyczny; Girón TE: nowoczesny wysokopodłogowy autokar turystyczny.
Powyższe modele są najbardziej popularne. Istnieją inne modele poza nimi, bazujące na Ikarusach serii 200 i prawdopodobnie posiadające inny numer modelu. Produkcja pojazdów Girón wynosiła 4067 (1970-1975), 9000 (1975-1980) i ok. 12 000 (1980-1985). Inne źródła wymieniają całkowitą liczbę 15 000. Dokładna liczba pojazdów jest trudna do ustalenia, gdyż ze względu na trudności z zaopatrzeniem na Kubie, wiele pojazdów było przebudowywanych i odbudowywanych. Z pewnością jednak liczba wyprodukowanych pojazdów znacznie przekraczała wartości wynikające z list eksportowych Ikarusa.
Autobusy Girón były również przebudowywane na naczepy do przewozu osób ciągnione przez ciągnik siodłowy, na przyczepy osobowe, wagony kolejowe i autobusy dwupoziomowe. Pewna liczba naczep autobusowych weszła w skład zestawów z ciągnikami siodłowymi IFA W50. Autobusy Girón były przerabiane również na pojazdy holownicze.
Girón budował też dwuosiowe szynobusy z użyciem nadwozi Ikarusów 200. Słynne hawańskie naczepy Camello nie były produkowane w zakładzie Girón.
Po upadku Żelaznej Kurtyny przestały napływać części Ikarusa, w związku z czym zaniechano produkcji autobusów Girón po 1990. Fabryka została przezbrojona na produkcję rowerów i motocykli, choć podtrzymano warsztaty naprawcze autobusów w związku z niegasnącym zapotrzebowaniem na takie usługi.
Nazwa Marka Girón upamiętnia Plażę Girón - miejsce zwycięstwa wojsk Fidela Castro w czasie Inwazji w Zatoce Świń w 1961, wspieranej przez USA i zmierzającej do obalenia ustroju socjalistycznego na Kubie.
Bibliografia Girón
Linki zewnętrzne Galeria zdjęć różnych modeli Girón Zdjęcia autobusów marki Girón Dwupodłogowy Girón 15 Kolejowa wersja Girón Overseas Buses and Coaches
Kategoria:Kubańscy producenci autobusów Kategoria:Marki autobusów