thumb|Przykładowy krój: |299x299px thumb|Przykładowy krój: Baskerville|296x296px Antykwa barokowa − rodzaj pisma antykwowego, który rozwinął się w okresie baroku, cechujący się dużą czytelnością i trwałością. Antykwa barokowa jest często określana jako rodzaj łącznika między elegancją i lekkimi formami antykw renesansowych, a starannie modelowanymi antykwami klasycystycznymi.
Historia Rozkwit antykwy barokowej przypadł na wiek XVII. W powszechnym użyciu była ona jeszcze przez większą część wieku XVIII, natomiast w kolejnym stuleciu nastąpiło jej odrodzenie. W związku z rozwojem technik graficznych, m.in. użycia suchej igły i stalorytu, obraz litery stał się wyraźniejszy niż we wcześniejszych krojach, zwłaszcza w zakresie szczegółów i zróżnicowania grubości kresek.
Rozwój antykwy barokowej zaznaczył się głównie w Europie Zachodniej, przede wszystkim w Anglii, Francji i Holandii.
Holenderskie antykwy barokowe powstały w wieku XVII, a ich główni autorzy to Anton Janson, Christoffel van Dijck i Johann Michael Fleischmann. Kroje tego pisma podobne są do antykw renesansowych, a ich cechą charakterystyczną jest smukłość linii.
Francuska odmiana antykwy barokowej powstała w 1692 roku, kiedy to Ludwik XIV zlecił zaprojektowanie nowego kroju pisma – Romain du Roi. Zostało ono opracowane przez Philippe'a Grandjeana i mogło być używane tylko w Drukarni Królewskiej. Pierre Simon Fournier stworzył na jego podstawie krój do użytku ogólnego.
Typ angielski rozwinął się w wieku XVIII, a jego główni przedstawiciele to William Caslon i John Baskerville).
W późniejszym okresie powstawały adaptacje stylów historycznych, wśród których można wymienić: Monotype „Garamond” – oparty na kroju francuskiego typografa Jeana Jannona z ok. 1621 r. Elzevir – powstały na podstawie kroju stworzonego przez Christoffela van Dijcka z Amsterdamu w latach 60. XVII w. Linotype Janson Text – wzorowany na kroju Miklósa Kisa z Amsterdamu z ok. 1685 r. Adobe Caslon – inspirowany krojem wykonanym w Anglii przez Williama Caslona w latach 30. XVIII w.
Cechy Omawiane antykwy w swojej formie odwołują się do sztuki barokowej – są dynamiczne i charakteryzują się znacznym wykorzystaniem przeciwieństw. W porównaniu do „pisanych” antykw renesansowych kształty liter w antykwie barokowej są bardziej wymodelowane. Natomiast ślad prowadzenia pióra nie jest tak widoczny jak we wcześniejszych formach. W piśmie barokowym po raz pierwszy pojawia się połączenie antykwy i kursywy w jednym wierszu.
Najistotniejsze cechy antykwy barokowej: prawie prosta oś litery, kontrastowość grubych i cienkich elementów liter oraz wysokości między minuskułą a majuskułą, kąt nachylenia kursywy wynosi najczęściej 15-20° i jest znacznie zróżnicowany w zakresie jednej odmiany, szeryfy odmiany prostej zaostrzone i obcięte prostopadle do linii bazowej pisma, szeryfy w kursywie są poziome i ostre, łezkowate zwieńczenia liter, oś cieniowania zawsze występuje pod kątem innym niż prosty, powiększona wysokość x.
Przykładowe kroje Janson, Caslon, Fleischmann, Fournier, Baskerville, Times New Roman, Georgia
Zastosowanie Antykw barokowych najczęściej używa się jako pism dziełowych i gazetowych ze względu na ich czytelność, trwałość i odporność na trudne warunki druku.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Szeryfowe kroje pisma