Włodzimierz Fryderyk Haninczak (ur. 25 czerwca 1883 w Żywcu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski doktor praw, sędzia, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Józefa, inspektora kolei państwowych we Lwowie. Kształcił się w klasie wiolonczeli w konserwatorium galicyjskiego towarzystwa muzycznego. Ukończył studia prawnicze. Uzyskał stopień doktora praw. Pracował jako naczelnik sądu powiatowego w Mikołajowie. Postanowieniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 czerwca 1921 został przeniesiony na stanowisko naczelnika sądu powiatowego w DrohobyczuDziennik Urzędowy Ministerstwa Sprawiedliwości Nr 14, Warszawa, 15 lipca 1921 r. Ruch służbowy w b. Zaborze Austrjackim, s. 269., w tym pełnił funkcję komisarza ugodowego.
Sprawował funkcję wiceprezesa Sądu Okręgowego w Stanisławowie, po czym 11 kwietnia 1929 został mianowany prezesem Sądu Okręgowego w PrzemyśluRuch Służbowy. Dodatek do Dziennika Urzędowego Ministerstwa Sprawiedliwości Nr 14, Warszawa, 1 czerwca 1929 r. Dział I Ruch służbowy w sądownictwie, Sądy okręgowe, s. 96., zastępując Antoniego Wileckiego. Pełnił ten urząd w kolejnych latach. W tym czasie należał do związku urzędników, sądowych, prokuratorskich i komorników. Następnie w latach 30. został prezesem Sądu Okręgowego we Lwowie. Piastując to stanowisko pod koniec lipca 1935 został przewodniczącym kolegium wyborczego na województwo lwowskie przed wyborami parlamentarnymi 1935, a we wrześniu 1935 przewodniczył zgromadzeniu elektorów, wybierającego senatorów IV kadencji kadencji z województwa lwowskiego. Później był wiceprezesem Sądu Okręgowego we Lwowie.
Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 w nieznanych okolicznościach został aresztowany jako cywil przez funkcjonariuszy NKWD. Był osadzony w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na liście Gajdideja pod poz. 929.
Jego żoną była Zofia z Flachów, po pierwszym mężu Poluszyńska (druga żona Ferdynanda Poluszyńskiego, ojca Gustawa Poluszyńskiego).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (9 listopada 1931) „za zasługi na polu wymiaru sprawiedliwości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (31 grudnia 1923) Złoty Krzyż Zasługi (30 czerwca 1939) „za zasługi na polu pracy społecznej”.
Zobacz też
jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Charkowie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ludzie związani z Drohobyczem Kategoria:Ludzie związani z Przemyślem Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani ze Stanisławowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ofiary zbrodni katyńskiej zamordowane w Charkowie Kategoria:Prezesi sądów okręgowych II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1883 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu na Piatichatkach w Charkowie