Jerzy Zakulski (ur. 28 czerwca 1911 w Wadowicach, zm. 31 lipca 1947 w Warszawie) – polski prawnik, działacz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej oraz powojennego podziemia antykomunistycznego, komisarz konspiracyjnej Organizacji Polskiej na terenie Krakowa.
Życiorys Urodził się 28 czerwca 1911 w Wadowicach, w rodzinie Ludwika (1884–1945), nauczyciela, kierownika i dyrektora Państwowego Gimnazjum im. Mikołaja Kopernika w Krośnie (1923–1929), porucznika piechoty Wojska Polskiego.
W latach 1929–1936 studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim. 3 listopada 1936 otrzymał dyplom magistra. Następnie odbył obowiązkową służbę wojskową, w ramach której ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 6 DP przy 20 Pułku Piechoty w Krakowie. Został mianowany plutonowym podchorążym rezerwy.
Był współzałożycielem i działaczem Korporacji Akademickiej „Palestra”. Należał do Młodzieży Wszechpolskiej oraz Obozu Narodowo-Radykalnego, w ramach którego wchodził w skład tajnych struktur kierowniczych ONR – Organizacji Polskiej.
Wziął udział w kampanii wrześniowej. Współpracował z Organizacją Wojskową Związek Jaszczurczy, a od 1942 ze Służbą Cywilną Narodu jako kierownik krakowskich struktur organizacji. Był również działaczem konspiracyjnego środowiska adwokackiego w ramach tajnej krakowskiej Okręgowej Rady Adwokackiej oraz Związku Odbudowy Prawa. Zakulski był także kierownikiem Wydziału Kontrwywiadu Komendy Okręgu Kraków Narodowych Sił Zbrojnych w latach 1943–1944. Brał udział w akcji pomocy Żydom, między innymi ukrywając dwie Żydówki w swoim mieszkaniu.
Po wojnie współpracował z organizacją „NIE”, Delegaturą Sił Zbrojnych na Kraj oraz Organizacją Polską ONR, której był komisarzem na terenie Krakowa, prowadząc działalność wywiadowczą. Jerzy Zakulski został aresztowany w październiku 1946 i poddany brutalnemu śledztwu, a następnie oskarżony o szpiegostwo. Proces Zakulskiego i jego 7 współpracowników toczył się w maju i czerwcu 1947 przed Wojskowym Sądem Rejonowym w Warszawie. Jerzy Zakulski został skazany na śmierć i stracony w Areszcie Śledczym Warszawa-Mokotów 31 lipca 1947.
27 kwietnia 1993 Prezydent RP Lech Wałęsa odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego.
Przypisy
Bibliografia
W.J. Muszyński, „Czarny Mecenas“, Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej, 9, 2009, 3, s. 53-56.
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Obozu Narodowo-Radykalnego Kategoria:Członkowie Związku Akademickiego Młodzież Wszechpolska Kategoria:Ludzie urodzeni w Wadowicach Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Narodowego Czynu Zbrojnego Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy korporanci Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Więźniowie polityczni – straceni w więzieniu mokotowskim 1945–1956 Kategoria:Zmarli w 1947 Kategoria:Żołnierze i działacze podziemia antykomunistycznego (1944–1956) Kategoria:Żołnierze Narodowych Sił Zbrojnych