Skender Kulenović (ur. 2 września 1910 w Bosanskim Petrovacu, zm. 25 stycznia 1978 w Belgradzie) – jugosłowiański pisarz i dramaturg, pochodzenia bośniackiego.

Życiorys Pochodził z rodziny muzułmańskich sklepikarzy z Bośni. Po reformie rolnej 1921, rodzina Kulenovicia zubożała i przeniosła się do Travnika. Skender uczył się w latach 1921-1930 w gimnazjum jezuickim, gdzie pisał swoje pierwsze sonety. W 1930 Skender rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie w Zagrzebiu. W czasie studiów w Zagrzebiu wstąpił do Komunistycznej Partii Jugosławii. W 1935 przerwał studia i poświęcił się pracy dziennikarza. Eseje i opowiadania publikował w kilku czasopismach, w tym w Putokazie, którego był założycielem.

W 1939 lub 1940 Kulenović został usunięty z partii komunistycznej, kiedy odmówił podpisania listu otwartego krytykującego rząd jugosłowiański za projekt autonomii Bosni i Hercegowiny. Po agresji niemieckiej na Jugosławię w kwietniu 1941 został aresztowany. W lipcu udało mu się uciec z więzienia, ale został ranny w czasie ucieczki. Dołączył do ruchu oporu i został ponownie przyjęty do partii komunistycznej. W 1942 napisał utwór Stojanka, matka z Knežopolja (Stojanka Majka Knežopoljka), jedną z najsłynniejszych pieśni bośniackich partyzantów. W tym samym roku stracił swojego jedynego brata, Muzafera, który został stracony w Belgradzie. W czasie służby w oddziałach partyzanckich zajmował się wydawaniem czasopism, a także współpracował z zespołem teatralnym. W 1944 pracował w redakcji Oslobođenja.

Po zakończeniu wojny objął stanowisko dyrektora Teatru Narodowego w Sarajewie. W 1947 wraz z żoną przeniósł się do Belgradu, gdzie mieszkał do końca swojego życia. Pisał artykuły do prasy, opowiadania, a także kilka sztuk teatralnych. W 1954 po opublikowaniu eseju Milovana Đilasa popadł w niełaskę i został usunięty z pisma Nova misao (Nowa myśl). W latach 60. Kulenović kilkakrotnie podróżował po Egipcie, czego efektem były publikowane dzienniki podróży, a także sonet Wazy (Vases). Pod koniec życia wielokrotnie odwiedzał Mostar. W styczniu 1978 wrócił z Mostaru do Belgradu, gdzie zmarł na atak serca.

Twórczość (wybór) 1946: A šta sad? (dramat) 1947: Djelidba (dramat) 1948: Viđenje Jovana Ćuluma sa Čerčilovim djetetom (opowiadania) 1949: Zbor derviša (poezja) 1950" Večera (dramat) 1952: Ševa (poemat) 1953: Starac i dijete (opowiadania) 1959: Svjetlo na drugom spratu (dramat) 1969: Pisma Jove Stanivuka (poezja) 1995: O sonetima Skendera Kulenovića (zbiór sonetów) 2010: Sabrana djela I–X (Dzieła zebrane)

Życie prywatne W 1940 ożenił się po raz pierwszy z Aną Prokop. Drugą żoną pisarza była Vera Crvenčanin, którą poznał w 1944. Miał z nią syna Vuka.

Pamięć Postać Kulenovicia uwieczniono na jednym z banknotów Bośni i Hercegowiny o wartości 0.50 marki.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Zagrzebiu Kategoria:Bośniaccy pisarze Kategoria:Jugosłowiańscy dziennikarze Kategoria:Jugosłowiańscy pisarze Kategoria:Jugosłowiańscy komuniści Kategoria:Bośniaccy dramaturdzy Kategoria:Dyrektorzy teatrów Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1978