Wojciech Ignacy Bajerowicz (ur. 28 lutego 1932 w Poznaniu, zm. 18 listopada 2017 w Łobzie) – polski nauczyciel, absolwent Uniwersytetu Łódzkiego, poeta i prozaik, redaktor naczelny i wydawca miesięcznika Łobeziak. Od roku 1955 związany z Ziemią Łobeską, początkowo jako nauczyciel w liceum w Resku, następnie w latach 1970–86 jako dyrektor LiceumHistoria szkoły, [Dostęp: 15.04.2017] w Łobzie, miejscowy działacz samorządowy, publicysta i regionalista. „Smok Powiatu Łobez” w roku 2014Wojciech Bajerowicz: Smok Powiatu Łobez, [Dostęp: 15.04.2017].
Życiorys Wojciech Bajerowicz urodził się w przedwojennym Poznaniu w rodzinie Józefa (1904–1970) i Róży (z domu Kromholz) (1907–1996) Bajerowicz. Józef był uznanym miejskim ogrodnikiem (dyplomy uznania, nagrody pieniężne, medal uznania wręczony osobiście przez Prezydenta Mościckiego), uznanym członkiem patriotycznego Sokoła (reprezentował Poznań w zawodach międzynarodowych), dekoratorem kompozycji kwiatowych i architektem krajobrazu, który zawodu ogrodnika uczył się u hrabiów Bnińskich herbu Łodzia i przygotowywał w Poznaniu kompozycje kwiatowe na wszystkie państwowe święta i ważne wydarzenia lokalneWojciech Bajerowicz: Rodowód, maszynopis, s.1. W sierpniu 1939 w obawie przed wojną cała 5-osobowa rodzina (mama, Wojtek, Zosia, Ania, Basia, bez ojca – pozostał w Poznaniu) czasowo przeniosła się do rodziny w Białej Podlaskiej, wysyłając tam wcześniej wagonem kolejowym poznański dobytek, gdzie już we wrześniu 1939 dotarła pierwsza Armia Czerwona, a potem wojska niemieckie. Rodzinie jako poznaniakom Niemcy pozwalają wrócić do rodzinnego miasta, gdzie po kilku miesiącach tułaczki dotarł też ich ojciec. Uciekał on z Poznania przed Niemcami na wschód, na rowerze, ale z uwagi na posiadany przypadkowo płaszcz wojskowy wzięty został za polskiego żołnierza i stał się chwilowo jeńcem. Dzięki doskonałej znajomości języka niemieckiego, po sprawdzeniu tożsamości pozwolono mu wrócić do Poznania. W czasie okupacji rodzina przebywała w Poznaniu, gdzie ojciec pracował w oczyszczaniu miasta i przy likwidacji polskich księgozbiorów, co cenniejsze książki przynosząc do domu. Następnie pracował w szkółce drzew i krzewów skąd po donosie o przynależności do przedwojennego ″Sokoła″ wysłano go na roboty przymusowe w okolice Monachium, gdzie budował autostradę i lotnisko, i skąd powrócił wiosną 1946. W tym samym roku jedzie pod Lębork, gdzie obejmuje gospodarstwo rolne i już w następnym roku sprowadza tutaj całą 5-osobową rodzinę (urodził się Marcin, Anna zginęła w wypadku samochodowym) wraz z całym dobytkiem wagonem towarowym. Wojciech Bajerowicz kończy w Lęborku VI i VII klasę, miejscowe gimnazjum (1948-51) i postanawia zostać lotnikiem. Kończy kurs szybowcowy zaliczając 83 loty i jedzie do Warszawy na szczegółowe badania lekarskie. Wykryta wada serca uniemożliwia mu pójście do szkoły lotniczej w Dęblinie. Zostaje studentem Uniwersytetu Łódzkiego (1951–55) i członkiem teatrzyku studenckiego „Pstrąg”. Reszta rodzeństwa (łącznie z najmłodszą Marysią) w latach 1950–60 też kończy studia. Po ukończeniu studiów nakazem pracy zostaje skierowany do liceum w Resku, gdzie poznaje przyszłą żonę Teresę. Ma z nią wspólną pasję – piłkę ręczną, tworząc męski, drugoligowy zespół piłki ręcznej i którą poślubia w roku 1956. Ma dwóch synów urodzonych w Resku, są lekarzami. W roku 1970 zostaje przeniesiony do Łobza obejmując stanowisko dyrektora szkoły w latach 1970–86. W latach 1991–2002 jest redaktorem naczelnym i wydawcą miesięcznika ŁobeziakWordcat.org: Łobeziak, [Dostęp: 15.04.2017]. W latach 1994–98 jest Przewodniczącym Rady Miejskiej w Łobzie.
Działalność publicystyczna Wojciech Bajerowicz był autorem artykułów w Między Innymi, Tygodniku Kulturalnym, Głosie Nauczycielskim, Głosie Szczecińskim, „Spojrzeniach”, Ziemi i Morzu, Wiatrakach, „Siódmym Głosie Tygodnia”, Sportowcu, Polityce, Łobeziaku i innych.
Działalność literacka Proza poetycka, satyra, opowiadania i tomiki wierszy: „Grzybobranie”, „Ludzie są dobrzy”,„Jabłonie”, „Memento”, „Słowik”, „Koniec bajki”Biblioteka Narodowa: Wojciech Bajerowicz, [Dostęp:16.04.2017], „Piąte wesele”, „Listy z Pępkowa”, „Upokorzenia”, „Wyrok”, „Zawał”Polska Biblioteka Literacka: Wojciech Bajerowicz, [Dostęp:16.04.2017] i inne. Nagrody: Ogólnopolski Konkurs Poetycki im. Jana Śpiewaka i Anny Kamieńskiej w Świdwinie, 1987 – nagroda główna („Koniec bajki”), „Piąte wesele” – sztuka telewizyjna w reżyserii i z udziałem Wojciecha Siemiona - II miejsce w konkursie ogólnopolskim, Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Mieczysława Stryjewskiego w Lęborku – II miejsce (poezja)Wojciech Bajerowicz: Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Mieczysława Stryjewskiego, [Dostęp: 16.04.2017] i inne.
Medale i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi i Srebrny Krzyż Zasługi, Warszawa, 1976, 1968 Medal Komisji Edukacji Narodowej, Warszawa, 1982 Odznaka „Zasłużony Działacz LOK”, srebrna odznaka, 1972 Medal „Za zasługi dla obronności kraju”, 1976 Srebrna Odznaka Związku Piłki Ręcznej w Polsce, 1982 Medal Zasłużony Działacz Klubów Oficerów Rezerwy, 1983 Medal 40-lecia PRL, 1984 Medal Za Zasługi w Rozwoju Wędkarstwa w Polsce, 1997
Przypisy
Bibliografia Wojciech Bajerowicz: Rodowód, maszynopis i rękopis, s.1-7. 2015-2017. Zbigniew Harbuz: Łobescy ludzie, maszynopis i wydanie okolicznościowe Rady Osiedla z grafiką Elżbiety Kamińskiej (Soroko), 1997. Biblioteka Publiczna w Łobzie.
Kategoria:Urodzeni w 1932 Kategoria:Zmarli w 2017 Kategoria:Ludzie związani z Łobzem Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Łódzkiego Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Polscy poeci Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Polscy samorządowcy Kategoria:Polscy regionaliści Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 40-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zasługi dla obronności kraju” Kategoria:Odznaczeni Odznaką „Zasłużony Działacz LOK”