Zygmunt Czarzasty (ur. 28 marca 1942 w Polnym MłynieTadeusz Mołdawa Ludzie władzy 1944–1991, wyd. PWN, Warszawa 1991, s. 342) – polski prawnik, prokurator, działacz PZPR.
Życiorys W 1956 został członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej, w 1964 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, następnie rozpoczął aplikację prokuratorską w Prokuraturze Wojewódzkiej w Gdańsku. W 1965 został członkiem PZPR. Od 1965 pracował jako asesor w Prokuraturze dla m. Gdyni, w latach 1966–1968 jako podprokurator w Prokuraturze dla miasta Gdańska.
W latach 1968–1969 był wiceprzewodniczącym, w latach 1969–1973 przewodniczącym Zarządu Wojewódzkiego Związku Młodzieży Socjalistycznej w Gdańsku, w latach 1973–1978 pracował w Wydziale Administracyjnym KC PZPR, kolejno jako starszy instruktor, następnie inspektor. W latach 1978–1980 był zatrudniony jako wiceprokurator w Prokuraturze Generalnej.
W październiku 1980 został zastępcą kierownika, a w październiku 1981 I zastępcą kierownika Wydziału Społeczno-Zawodowego KC PZPR (początkowo funkcjonującego pod nazwą Wydział Socjalno-Zawodowy)Włodzimierz Janowski, Aleksander Kochański Informator o strukturze i obsadzie personalnej centralnego aparatu PZPR 1948–1990, wyd. ISP PAN, Warszawa 2000, s. 139. Od stycznia 1986 był I sekretarzem KW PZPR w Słupsku. Tam kierował tzw. eksperymentem słupskim, w ramach którego testowano nowe zasady zarządzania gospodarką przez partię komunistyczną oraz zmiany w sposobie sprawowania władzy. Słupska organizacja partyjna była wówczas proporcjonalnie do liczby ludności największą w Polsce, a także najmłodszą, jeżeli chodzi o wiek członkówAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 176. Od lipca 1986 do grudnia 1988 był także członkiem Prezydium Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR.
W grudniu 1988 został sekretarzem KC PZPR, odpowiadał za sprawy wewnątrzpartyjneAntoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 195. W lutym 1989 Biuro Polityczne KC PZPR powierzyło mu organizację kampanii wyborczej na szczeblu centralnym przed wyborami parlamentarnymi w czerwcu 1989, w marcu tegoż roku został członkiem Centralnego Koordynacyjnego Zespołu Wyborczego, w skład którego weszli także członkowie partii i organizacji społecznych tworzących koalicję wyborcząPaulina Codogni Wybory czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 180, 181. Równocześnie od marca 1989 pełnił także funkcję przewodniczącego Komisji Pracy Partyjnej KC PZPR. W kwietniu 1989 został z ramienia PZPR zastępcą przewodniczącego Państwowej Komisji WyborczejPaulina Codogni Wybory czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 79. W kręgach partyjnych zasłynął przy tym z nadmiernego, jak się później okazało, optymizmu, obawiał się m.in., że wyborcza klęska „Solidarności” da powód do oskarżeń o sfałszowanie wyborówPaulina Codogni Wybory czerwcowe 1989 roku, wyd. IPN, Warszawa 2012, s. 198–199. Z funkcji sekretarza KC PZPR odszedł pod koniec lipca 1989Antoni Dudek Reglamentowana rewolucja, wyd. Znak, Kraków 2014, s. 332, ale pozostał członkiem KC do rozwiązania partii, przewodniczącym Komisji Pracy Partyjnej KC PZPR był także do rozwiązania partii w styczniu 1990.
W latach 90. ponownie pracował jako prokurator, w Prokuraturze Rejonowej Warszawa-OchotaGdzie są chłopcy z tamtych lat....
Przypisy
Kategoria:Członkowie Centralnej Komisji Kontrolno-Rewizyjnej PZPR Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Działacze Związku Młodzieży Socjalistycznej Kategoria:Pierwsi sekretarze Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Słupsku Kategoria:Polscy prokuratorzy Kategoria:Sekretarze Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Urodzeni w 1942