Harold Delf Gillies (ur. 17 czerwca 1882 w Dunedin, zm. 10 września 1960 w Londynie) – nowozelandzki otorynolaryngolog, powszechnie uważany za ojca chirurgii plastycznej.
Życiorys
Młodość Urodził się w Dunedin w Nowej Zelandii. Uczęszczał do Whanganui College School i studiował medycynę w Kolegium Gonville’a i Caiusa na uniwersytecie w Cambridge, gdzie, pomimo problemów z łokciem, których nabawił się, zjeżdżając z poręczy, był dobrym sportowcem.
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Korpusu Medycznego Armii Królewskiej. Początkowo został wysłany do Wimereux, niedaleko Boulogne-sur-Mer we Francji, jako opiekun medyczny francusko-amerykańskiego dentysty, Valadiera, który nie mógł operować bez nadzoru. Valadier próbował opracować metodę rekonstrukcji szczęki. Gillies, będąc zainteresowanym technikami przeszczepu skóry, z którymi eksperymentował Valadier, postanowił wyjechać do Paryża, aby poznać znanego chirurga, Hippolyte'a Morestina. Widział jak Morestin usuwał guza z twarzy pacjenta, po czym załatał dziurę skórą tego samego pacjenta. Gillies, po powrocie do Anglii, namówił naczelnego chirurga wojskowego, Williama Arbuthnot-Lane’a, aby stworzyć oddział chirurgii szczękowo-twarzowej w Wojskowym Szpitalu Cambridge w Aldershot.
Ostatecznie powstał nowy szpital w Sidcup. Szpital Królowej Marii otworzono w czerwcu 1917 i był wyposażony w ponad tysiąc łóżek. Placówka ta pozwoliła Gilliesowi i jego współpracownikom rozwinąć dziedzinę chirurgii plastycznej; przeprowadzono ponad 11 tys. operacji na ponad 5 tys. mężczyznach (głównie żołnierzy z urazami twarzy, najczęściej spowodowanych ranami postrzałowymi).
Dwudziestolecie międzywojenne W okresie międzywojennym Gillies praktykował wraz z innym chirurgiem plastycznym, Rainsfordem Mowlemem, na wielu słynnych pacjentach i podróżował po świecie, wykładając, ucząc i promując swoje najbardziej zaawansowane techniki.
W 1930 Gillies zaprosił swojego kuzyna, Archibalda McIndoe'a, do praktyki i zaproponował, aby zgłosił się na staż w St Bartholomew’s Hospital.
II wojna światowa W czasie II wojny światowej Gillies był doradcą w Ministerstwie Zdrowia, RAF i admiralicji. Organizował jednostki chirurgii plastycznej w różnych częściach Wielkiej Brytanii i zainspirował kolegów do tego samego. Jednym z nich był pionierski chirurg plastyczny Stewart Harrison, który założył jednostkę chirurgii plastycznej w Wexham Park Hospital w Berkshire. Gillies kontynuował swoją pracę w Rooksdown House, części Park Prewett Hospital w Basingstoke. W tym okresie, jak i po wojnie, szkolił wielu doktorów z Brytyjskiej Wspólnoty Narodów.
Śmierć Gillies doznał zakrzepicy zatok żylnych mózgu w wieku 78 lat w czasie przeprowadzania operacji na nodze osiemnastoletniej dziewczyny 3 sierpnia 1960. Zmarł siedem dni później w The London Clinic na ulicy 20 Devonshire Place w dzielnicy Marylebone. Pomimo zarabiania w przybliżeniu 30 tys. funtów rocznie w okresie międzywojennym, zostawił majątek zaledwie 21 161 funtów.
Życie prywatne Gillies ożenił się z Kathleen Margaret Jackson 9 listopada 1911 w Londynie. Mieli czwórkę dzieci. Jego najstarszy syn, John Gillies, latał Spitfire'ami w Dywizjonie 92 w czasie II wojny światowej. John został zestrzelony nad Francją 23 maja 1940 i stał się jeńcem wojennym przez resztę wojny. Najmłodszy syn Gilliesa, Michael Thomas Gillies, poszedł w ślady ojca i studiował medycynę. Aktor Daniel Gillies jest jego potomkiem.
Przez wiele lat mieszkał na ulicy 71 Frognal w sercu londyńskiej dzielnicy Hampstead. Niebieska tablica na przodzie jego domu upamiętnia jego życie i pracę. W 2015 Kolegium Gonville’a i Caiusa wybudowało dwanaście domów i nazwało ulicę, na której były usytuowane – Harold Gillies Close – na jego cześć.
Publikacje Gillies HD. Plastic Surgery of the Face. Henry Frowde. 1920, 1983. Gillies HD. Millard DR. The Principles and Art of Plastic Surgery. Butterworth. 1958.
Recenzje
Przypisy
Bibliografia
Pound R. Gillies: Surgeon Extraordinary. Michael Joseph. 1964. Slevin, Tom. ‘The Wound and the First World War: ‘Cartesian’ Surgeries to Embodied Being in Psychoanalysis, Electrification and Skin Grafting’ in Body and Society (Volume 14, No.2 2008) pp. 39–61. Miranda Seymour, "Carrying on", New York Times (Sunday Book Review), 23 Jul 2010.
Kategoria:Chirurdzy plastyczni Kategoria:Ludzie urodzeni w Dunedin Kategoria:Nowozelandzcy lekarze Kategoria:Otorynolaryngolodzy Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1960