Kod źródłowy programu w języku Icon to zwykły plik tekstowy. Choć jest to więc ciąg znaków, najbardziej elementarnymi składnikami programu (w sensie języka Icon) są pewne ustalone ciągi znaków, tj. identyfikatory nazwy pól słowa kluczowe słowa zarezerwowane stałe (literały) stałe numeryczne stałe znakowe separatory operatory i symbole białe znaki. W języku Icon duże i małe litery są rozróżniane. W języku przyjęto zasadę, że ciągiem leksykalnym jest najdłuższy - zgody ze składnią Iconu - ciąg znaków.

Identyfikatory Identyfikatory służą do oznaczania obiektów w programie, którymi w języku Icon są: zmienne procedury parametry procedur nazwy rekordów (typów rekordowych). Identyfikator może składać się z liter (dużych i małych, które są rozróżniane), cyfr i znaku podkreślenia, przy czym pierwszym znakiem musi być litera lub znak podkreślenia. Przykłady poprawnych identyfikatorów: wiersz, I, _licznik10, Stan_5.

Nazwy pól Nazwy pól służą do identyfikacji pól deklarowanych rekordów. Nazwy pól tworzone są na identycznych zasadach jak identyfikatory, lecz nazwy te nie kolidują z identyfikatorami i nazwami pól w innych rekordach o identycznej składni znakowej, gdyż odwołania do pól jako nazwy kwalifikowane jednoznacznie odróżniają pole danego rekordu od zmiennej czy od pola w innym rekordzie.

Słowa kluczowe Słowa kluczowe służą do identyfikacji pewnych wartości lub zmiennych udostępnianych przez Icon. Słowa kluczowe zawsze rozpoczynają się od znaku &, po którym następuje (oczywiście bez odstępu) słowo identyfikujące (pisane zawsze małymi literami.) wartość lub zmienną. Słowa kluczowe języka Icon:

Słowa zarezerwowane Słowa zarezerwowane, to takie słowa, które mają określone znaczenie w języku Icon i nie mogą być stosowane jako identyfikatory. Słowa te są pisane zawsze małymi literami. Słowa zarezerwowane:

ICON: dynamic external ICON i WINICON: break by case create default do else end every fail global if initial local next not of procedure record repeat return static suspend then to until while WINICON: link

Stałe (literały) Stałe to inaczej - stosując nomenklaturę znaną z innych języków programowania – literały, posiadające określoną wartość i wynikający z zapisu literału typ tej wartości. Istnieją dwa zasadnicze typy literałów, które dzielą się na podtypy: numeryczne całkowite dziesiętne o określonej podstawie rzeczywiste w zapisie dziesiętnym stałopozycyjnym w zapisie wykładniczym znakowe zbiór znaków łańcuch znaków.

Stała całkowita dziesiętna to po prostu ciąg cyfr 0..9, interpretowanych jako wartość dziesiętna, np. 0, 20, 123445.

Stała całkowita o określonej podstawie umożliwia zapis wartości całkowitej w postaci liczby w systemie liczbowym o podstawie od 2 (binarny) do 32. Postać zapisu jest następująca: podstawarliczba gdzie: podstawa to liczba całkowita dziesiętna z przedziału 0..32 liczba to zapis liczby całkowitej w systemie liczbowym o podstawie określonej przez podstawę, przy czym kolejne cyfry o wartości powyżej 9 oznaczane są przez kolejne litery od a do z, w zapisie liczb całkowitych z podstawą można stosować zarówno litery małe i duże, które oznaczają określone te same wartości, np. 12: 2r1100, 16rC, 32rc, 18: 2r10010, 16r11, 32rH, Stała rzeczywista może zostać zapisana w postaci dziesiętnej stałopozycyjnej, tzn. w postaci: liczba_całkowita_dziesiętna.liczba_całkowita_dziesiętna, lub liczba_całkowita_dziesiętna. (stała rzeczywista bez części ułamkowej), np. 12.456, 7., 7777.8888; lub w postaci wykładniczej: liczba1ewykładnik, gdzie liczba1 to liczba całkowita dziesiętna lub liczba rzeczywista w postaci dziesiętnej stałopozycyjnej, a wykładnik to liczba całkowita dziesiętna ewentualnie poprzedzona znakiem + lub -. W zapisie tym można stosować małą literę e lub dużą literę E.

Stałe znakowe Istnieją dwa rodzaje stałych znakowych: zbiory znaków, listę znaków wchodzących w skład takiego zbioru ujmuje się w apostrofy, np. 'azbcddde', przy czym powtórzenie znaku ddd, oraz kolejność znaków, nie ma znaczenie i wartością takiego zbioru jest zbiór znaków 'abcdez', łańcuchy znaków, które składają się z uporządkowanego w pewien sposób ciągu znaków, w tym przypadku każdy, nawet powtórzony znak ma oczywiście znaczenie jak również kolejność znaków w łańcuchu, łańcuch zapisuje się ujmując ciąg znaków w znaki cudzysłowia, np. "wiersz", "To jest tekst.", w zapisie ciągu znaków można stosować pewne ustalone symbole poprzedzone kreską ukośną, oznaczające głównie znaki specjalne. Stałe znakowe podaje się umieszczając w odpowiednich ogranicznikach znaki, lub specjalne symbole albo kody znaków w następującej postaci: WINICON: lp.symbolkodznakctrldecocthex1.\b^H00801008backspace2.\d1271777Fdelete3.\e^[0270331Bescape4.\f^L0120140Cfrom feed5.\lline feed6.\n^J0100120Anew line7.\r^M0130150Dcarriage return8.\t^I00901109horizontal tab9.\v^K0110130Bvertical tab10.\'0440542Csingle quote11.\"03404222double quote12.\\0921345Cbackslash13.\ddddddddd - octal code14.\xdddddd - hexadecimal code15.\^c^control code

Separatory Separatorem jest: średnik ; znak nowego wiersza (#10 UNIX, #13#10 DOS, WINDOWS). Język nie wymaga stosowania średnika, z wyjątkiem sytuacji w której w jednym wierszu programu zapisanych jest kilka wyrażeń, np. a:=1; b:=10. Ponieważ znak nowego wiersza również jest separatorem, to dzielenie wyrażenia na kilka części musi być zapisane w taki sposób aby translator rozpoznał, że wyrażenie nie jest dokończone, np. a:=1+ # operator + nie kończy wyrażenia, co rozpoznana translator 2 # zostanie zinterpretowane jako ciąg dalszy wyrażenia #a=3

a:=1 # wyrażenie przypisania +2 # nowe wyrażenie bez znaczenia # a=1

Operatory i symbole Symbole to zamknięta lista ciągów znakowych mających ustalone znaczenie w języku Icon. Gównie oznaczają one operatory, nawiasy lub inne elementy programu, przy czym (przeważnie) są to znaki inne niż litery. Lista symboli języka Icon:

Białe znaki Białe znaki służą do rozdzielenia poszczególnych elementarnych składników kodu źródłowego (jednostek leksykalnych) i ewentualnie do formatowania tekstu w celu zwiększenia jego czytelności. Białymi znakami są: znak spacji i tabulacji, znak nowego wiersza (który może być także równocześnie separatorem), komentarz: komentarz rozpoczyna się do znaku # występującego na dowolnej pozycji wiersza kodu źródłowego, ale poza stałą znakową, a kończy się znakiem końca wiersza.