Ogólna teoria względności według Hilberta polega na całce działania Eulera-Lagrange, która przyjmuje najmniejszą wartość i w oparciu o rachunek wariacyjny wyprowadzimy równania grawitacji Einsteina-Hilberta. Również wyprowadzimy wedle tej samej zasady lokalną zasadę zachowania energii, a także wyprowadzimy równanie linii geodezyjnej z odpowiedniej definicji funkcji Langrange'a.

Równania grawitacji Einsteina-Hilberta Całka działania w przestrzeni Minkowskiego jest to całka, w której funkcją podcałkową jest gęstość Lagrangianu liczoną względem infinitezymalnej objętości w przestrzeni czterowymiarowej.

Możemy uwzględnić policzoną na liczbach ogólnych objętość elementarną w lokalnie płaskim układzie współrzędnym względem tej samej objętości w krzywoliniowym układzie współrzędnej wedle sposobu podstawiając go do całki Lagrange'a :

Aby powyższa całka przyjmowała najmniejszą wartość, to należy napisać równanie Eulera-Lagranga, którego postać względem parametru φ i ∂φ jest.

Gęstość lagrangianu można rozpisać jako sumę na dwie jego części, tzn.: na część przestrzenną i masową jako sumę tychże wielkości:

Rozważmy teraz część przestrzenną Lagrangianu rozwijając go w szereg Taylora względem skalaru krzywizny, co można go przestawić:

Wprowadźmy wstępne oznaczenia na stałe "a" i "b" poprzez stałą kosmologiczną Λ i przez stałą κ występującego w prawie grawitacji Einsteina .

Znak w i jest dla znaku na górze dla przyciągania grawitacyjnego, a ujemna na dole dla odpychania grawitacyjnego. Tzn. gdy chcermy opisywać przyciąganie grawitacyjne, to stała jest dodatnia, a jeśli odpychanie, to zamiast wstawiamy , a ta stała w nim jest dodatnia, a więc tak mozna przejść od przyciągania do odpychania we stałych i , tzn. zamieniając w nich na , i dlatego tam piszemy dla obu rodzajów oddziaływań grawitacyjnych . Część przestrzenna Lagrangianu wedle oznaczeń i po dokonanych podstawieniach za "a" i "b", przy którym dalsze współczynniki przyjmujemy za równe zero, przyjmuje postać.

Można udowodnić, że dla czasoprzestrzeni zakrzywionej mamy g<0, a zatem całkę działania , wykorzystując przy tym wzór na całkowity Lagrangian , która jest sumą Lagrangianu przestrzennego i masowego, jest napisana wzorem:

gdzie:

Ale jest to Jakobian, który pozwala przejść do układu krzywoliniowej w ogólnej teorii względności z układu lokalnie płaskiego Minkowskiego.

Nowa gęstość lagrangianu zdefiniowana na podstawie punktu w stosunku do jest zdefiniowana:

Równanie Eulera Einsteina względem nowego Lagrangianu , jest iloczynem gęstości Lagrangianu tego starego przez pierwiastek z wyznacznika macierzy metrycznej wziętej z minusem, zatem jeśli przyjmować będziemy przy , to równanie Eulera-Lagrange przyjmuje wtedy postać:

Jeśli Lagrangian nie zależy od pochodnych elementów tensora metrycznych względem współrzędnych x w przestrzeni nieuklidesowej, to pierwszy wyraz w zapisujemy:

A zatem równanie Eulera Einsteina po uwzględnieniu powyższej tożsamości , czyli pierwszy wyraz w znika, zatem dostajemy z omawianego równania:

Jeśli skorzystamy z twierdzenia o pochodnej iloczynu względem jakieś zmiennej ściśle określonej oraz wykorzystujemy wzór , wtedy mamy:

Całkowity Lagrangian po podstawieniu do przyjmuje postać:

Ostatnie równanie, które wynika z równania Eulera-Lagrangian ma się po podstawieniu do niej za całkowitą gęstość lagrangianu :

Po podzieleniu obustronnie równości przez pierwiastek wyznacznika macierzy tensora metrycznego wziętej z minusem, czyli :

Jeśli wiadomo,że zachodzi wzór na skalar Ricciego , i tensor Ricciego , a także na podstawie powyższej równości mamy:

Następnie podzielmy ostatnią równość, czyli zapisaną w punkcie , przez , otrzymujemy dla sygnatury dodatniej:

Powyższe równanie jest dla sygnatury dodatniej. Ponieważ przyjęliśmy że definicja tensora Einsteina jest wedle , a rozszerzony tensor Einsteina jest w postaci , a tensor gęstości energii-pędu przyjmuje postać według naszych rozważań według dla sygnatury dodatniej (dla sygnatury ujemnej tensor gęstości energii-pędu różni się od tego samego dla sygnatury dodatniej minusem, bo zamieniamy w tym tensorze na , tzn. formalnie, by dla obu sygnator względem siebie ten tensor miał przeciwną, tylko formalnie, postać), pierwsza dla sygnatury dodatniej, a druga dla ujemnej, przechodząc z sygnatury dodatniej do ujemnej, a te tensory kolejno mamy:

Wiąząc sygnaturę tensora Minkowskiego z przyciąganiem lub odpychaniem, to ostatecznie równanie grawitacji wyprowadzonej przez Hilberta z zasady wariacyjnej, ze stałą kosmologiczną dla sygnatury dodatniej i ujemnej są kolejno przedstawione:

Wyprowadzając równanie (przy stałej proporcjalności przy z plusem) mając gęstość lagrangianu przestrzennego , biorąc przy nim z tylko z jednym znakiem, tzn. z plusem, - a więc trochę inaczej - to wtedy wychodzą wzory (który jest dla przyciągania grawitacyjnego - sygnatura dodatnia) i (który jest dla odpychania grawitacyjnego - sygnatura ujemna), a ten pierwszy wzór jest dla sygnatury dodatniej, a drugi dla ujemnej, co na tej podstawie wychodząc wzory: i , a teraz weźmy znak przy tej stałej z minusem w , wtedy otrzymujemy równanie o takiej samej postaci co , a tam tensor gęstości energii-pędu jest wtedy o sygnaturze ujemnej, a dla drugiej sygnatury otrzymujemy równanie , a tam tensor gęstości energii-pędu jest dla sygnatury dodatniej, a teraz znak przy przyjmijmy taki: , to wtedy dla jej znaku minus w równaniu , to wtedy tensor gęstości energii-pędu jest dla sygnatury ujemnej w równaniu o postaci , a dla jej znaku dodatniego też dla sygnatury ujemnej w równaniu . Sygnaturę tensora gęstości energii-pędu: i można zmienić na przeciwną, jeżeli dokonamy podstawienia w tym tensorze według: . Do powyższych tych wniosków dośliśmy z dokładnością, co do znaku przy stałej kosmologicznej . Ten same tensory gęstości energii-pędu, co przedstawiony w punktach: i , ale później udowodnimy go z zasady wariacyjnej, ale jeszcze dodatkowo wspomniemy o własności lokalnej zasady zachowania tensora gęstości energii-pędu dla układu lokalnie płaskiego, tzn.: T=0, mając , co później można udowodnić lokalną zasadę zachowania tensora gęstości energii-pędu ogólnie dla układu zakrzywionego na podstawie z rachunku tensorowego, nie wariacyjnego (według zasady wariacyjnej to samo wychodzi, co z rachunku tensorowego, tzn. lokalną zachowawczość gęstości tensora energii-pędu).

Lokalna zachowawczość tensora gęstości energii-pędu Będziemy tutaj wyprowadzać lokalną zachowawczość dla wszystkich rodzajów układów i pokażemy, że ogólna teoria względności jest spełniona dla układów lokalnie płaskich i zakrzywionych.

Lokalna zachowawczość (przypadek ogólny) Określmy gęstość lagranianu w czasoprzestrzeni lokalnie płaskiej, który jest funkcją współrzędnych uogólnionych i ich pierwszych pochodnych względem współrzędnych czasoprzestrzennych x, i jego miano jest takie J/m, ale aby policzyć właściwy Lagrangian należy gęstość Lagrangianu przecałkować po całej przestrzeni trójwymiarowej, wtedy możemy określić jego całkę działania, wiedząc, że dla układów lokalnie płaskich i zakrzywionych ( tylko zależy od zmiennych ), , i są zmiennymi niezależnymi względem siebie, zapisaną wedle sposobu w układzie lokalnie płaskim:

Oznaczając przy tym dτ=dVd(ct)=dxdxdxdx jako elementarna gęstość w przestrzeni czterowymiarowej (czasoprzestrzeni) gdzie dx=cdt jest to różniczka współrzędnej czasowej liczonych w metrach, który jest jako iloczyn prędkości światła i różniczki czasu znanej z codziennego życia, który jest mierzony w sekundach, x to są współrzędne przestrzenne liczone są w tylko metrach.

Po powyższych przekształceniach wiedząc na oznaczenie w elementarnej infinitezymalnej objętości, wtedy całkę działania można przedstawić wedle sposobu:

W powyższym wzorze oznaczeniem q oznaczyliśmy współrzędne uogólnione, które opisują układ zanurzony w kartezjańskim układzie współrzędnych. Znając całkę działania możemy napisać równanie Eulera-Lagrange'a, pamiętając o niezależności pewnych zmiennych względem siebie, wedle sposobu:

Rozpiszmy teraz z definicji różniczki zupełnej pochodną cząstkową Lagrangianu względem współrzędnej kontrawariantnej q w przestrzeni Minkowskiego na wyrażenie zapisaną za pomocą pochodnej tego samego lagrangianu względem współrzędnej uogólnionej x i względem pochodnej wspomnianej współrzędnej względem współrzędnej uogólnionej q, czyli x:

Z zasady wariacyjnej można napisać tak by po przenoszeniu drugiego wyrazu na prawą stronę i odwracając stronami, po tej operacji dostajemy:

Podstawiamy równanie do pierwszego wyrazu z prawej strony równania i dokonując zwinięcia pewnych wyrazów, w której wystepują pod pochodną względem jakieś współrzędnej:

Wiemy jednak, z definicji delty Kroneckera możemy zapisać pochodną lagrangianu względem zmiennej q troszkę w innej postaci przy pomocy ostatnio wspomnianego obiektu.

Równanie możemy napisać po podstawieniu do niego udowodnionej tożsamości , wtedy otrzymujemy równanie wyłączając operator pochodnej cząstkowej względem x, zatem:

Równanie mnożymy przez g;, otrzymujemy:

Udowodnijmy tensor gęstości energii-pędu wychodząc z przedstawienia pod nawiasem, zatem przekształcajmy pierwszy wyraz pod pochodną w wiedząc, że tensor metryczny podwójnie kontrawariantny jest zapisany jako g=qq, otrzymujemy:

A więc na podstawie obliczeń na liczbach ogólnych tożsamość podstawiamy to wzoru , wtedy:

Równanie jest słuszne dla układów lokalnie płaskich i układów zakrzywionych.

Przypadek układów lokalnie płaskich z gęstością lagrangianu masowego oraz przypadek układów zakrzywionych z gęstością całkowitego lagrangianu Dla tych układów na podstawie tensor gęstości energii podwójnie kowariantny możemy przedstawić względem lagrangianu oraz tensora metrycznego prostego i odwrotnego dla sygnatury tensora metrycznego Minkowskiego dodatniej i ujemnej, mamy koleno:

Wtedy zachowawczość w układach lokalnie płaskich jest w postaci:

Zachowawczość tensora gęstości energii-pędu w układach zakrzywionych Dla układów zakrzywionych równość przedstawimy wiedząc, że zachodzi i wzór na gęstość lagrangianu przestrzennego , i znając wzór na tensor gęstości energii-pędu dla układów zakrzywionych (sygnatura dodatnia) i (sygnatura ujemna), a więc dla postaci równania dla przyciągania i odpychania grawitacyjnego oraz uwzględniając znaki przy stałej (ono jest dodatnie), są cztery ogólne możliwości, weźmy sygnaturę dodatnią tego tensora, wtedy znak przy w równaniu Hilberta-Einsteina przjmujemy wtedy z plusem, a dla sygnatury ujemnej jest wtedy znak przy tej stałej z minusem w tym samym równaniu, czyli dla sygnatury dodatniej jest wtedy przyciąganie grawitacyjne opisane tensorowym równaniem przy definicji tensora gęstości energii-pędu , a dla jej, ale ujemnej, równaniem przy tym tensorze, ale według , jest wtedy odpychanie grawitacyjne. A to wszystko można udowodnić w obliczeniach:

Powyżej udowodniliśmy, że dla sygnatury dodatniej i ujemnej są kolejno: przyciąganie i odpychanie grawitacyjne, weźmy w obliczeniach zamiast (ta stała jest dodatnia) inną stałą proporcjalności, tzn.: (stała w nim jest dodatnia, a z minusem ujemna), co wtedy udowodnimy, że dla sygnatury dodatniej i ujemnej są kolejno: odpychanie i przyciąganie grawitacyjne. Czyli dwoma sygnaturami są opisane dwa rodzaje oddziaływań grawitacyjnych. Zachowawczość tensora gęstości energii T przy jego definicji: i , na podstawie tożsamości różniczkowej , przedstawia się dla obu sygnatur:

Równanie dla sygnatury ujemnej jest takie samo jak on dla sygnatury dodatniej, co do postaci, tylko jest troszkę inna definicja tensora gęstości energii-pędu, tzn.: - sygnatura dodatnia, i - sygnatura ujemna.