Będziemy się zajmować, gdy pola elektryczne i magnetyczne w ogólności są zmienne w czasie i na jej podstawie wprowadzimy pojęcie pola skalarnego za pomocą potencjału skalarnego i pola wektorowego za pomocą potencjału wektorowego, które w ogólności zmieniają się w czasie.

Wprowadzenie do potencjałów - skalarnego i wektorowego Definicja potencjału wektorowego jest taka sama jak w magnetostatyce, którego definicja jest w punkcie , ale my dla przejrzystości wykładu powtórzymy tą definicję i powiemy, że ona jest słuszna również dla pól zmiennych w czasie:

W magnetetostatyce taka definicją prowadziła, że spełnione jest prawo Gaussa , także również zachodzi to samo w elektrodynamice Maxwella dla drugiego prawa Maxwella . Posłużmy się trzecim prawem i dokonajmy w nim pewnych przekształceń, stosując w nim wzór na indukcję pola magnetycznego w zależności od potencjału wektorowego, i po tej czynności wszystkie wyrazy wsadźmy pod dywergencję (operator nabla):

Aby powyższe równanie było tożsamościowo równe zero, to w powyższym równaniu należy zastąpić wyrażenie, która jest mnożnikiem wyrażeniem -∇φ, zatem przeprowadzając te same obliczenia, co w punkcie , dostajemy, że podstawienie jest automatycznie spełnione. Zatem na podstawie tego zastąpienia i końcowego równania , otrzymujemy wtedy gradient potencjału skalarnego definiowany wedle sposobu:

Natężenie pole elektrycznego, używając powyższego równania , jak się przekonamy w tym równaniu jest ona zależna od gradientu potencjału skalarnego i od potencjału wektorowego zależnego od czasu.

Widzimy, że gdy pole magnetyczne nie zmienia się w czasie, to definicja natężenia pola elektrycznego poprzez potencjał skalarny jest taki sama jak w elektrostatyce, tzn. jak w punkcie .

Znając definicję potencjału wektorowego, że jeśli potencjał skalarny i wektorowy zmieniać się będą w czasie, to wektor natężenia pola elektrycznego będzie w ogólności też się zmieniać w czasie. Gdy potencjał wektorowy zmienia się w czasie, to wektor indukcji pola magnetycznego w danym punkcje też w ogólności będzie się zmieniał w czasie. Drugie równanie Maxwella jest automatycznie spełnione, bo zachodzi na podstawie obliczeń . Wprowadzając potencjał skalarny i wektorowy w elektromagnetyzmie, to wtedy dochodzimy do wniosku, że drugie i trzecie prawo elektrodynamiki Maxwella dla próżni stają tożsamościami, zostało nam tylko dwa równania, tzn.: pierwsze i trzecie równanie. Pierwsze z nich zależy od gęstości objętościowej ładunku, a ostanie zależy od gęstości prądu płynącego w naszym przewodniku.

Cechowania w magnetostatyce i elektrodynamice Maxwella Mamy już wyznaczone natężenie pola elektrycznego poprzez potencjał skalarny i wektorowy, oraz indukcję pola magnetycznego przez potencjał wektorowy.

Weźmy pod lupę czwarte prawo elektrodynamiki Maxwella , podstawmy do niego definicję indukcji magnetycznej poprzez potencjał wektorowy i definicję natężenia pola elektrycznego poprzez potencjał skalarny i wektorowy, dalej wykorzystując związek udowodniony w punkcie , ale tym razem zamiast natężenia pola elektrycznego występuje potencjał wektorowy, zatem dochodzimy do wniosku:

Teraz przenosimy wyrazy z prawej strony na lewą jej stronę, oprócz wyrazu z gęstością prądu elektrycznego, i odpowiednie je grupować będziemy, zatem otrzymujemy:

Przyjmijmy cechowanie, które wiąże potencjał skalarny z potencjałem wektorowym pola elektromagnetycznego. Widzimy, że w tym cechowaniu poniżej jest ona zależna od dywergencji potencjału wektorowego i od pochodnej pierwszej względem czasu potencjału skalarnego:

Powyższe równanie jest cechowaniem Lorentza, a gdy potencjał nie zmienia się w czasie, to otrzymujemy cechowanie Coulomba w postaci równania .

Zatem nasze czwarte prawo Maxwella po uwzględnieniu naszego cechowania Lorentza i podstawiając go do pierwszego składnika pod operatorem nabla (∇), wtedy otrzymujemy równanie różniczkowe zależne tylko od potencjału wektorowego pola elektromagnetycznego:

Następnie krokiem jest skorzystanie z pierwszego prawa Maxwella i zastosowanie w nim związku na natężenie pola elektrycznego w zależności od dywergencji pola potencjału skalarnego i względem pochodnej czasowej potencjału wektorowego względem czasu, wtedy dostajemy związek:

Równanie na cechowanie Lorentza zastosujmy do równania wyznaczając z tego cechowania dywergencję potencjału wektorowego podstawiając do niego, wtedy dostając wzór zależny tylko od potencjału skalarnego φ

Określając ze wzoru wielkość , że iloczyn przenikalności elektrycznej i magnetycznej w próżni, że jest odwrotnością kwadratu wartości prędkości światła, zatem nasze te dwa uzyskane równania zależne tylko od potencjału wektorowego i od potencjału skalarnego są one w postaci:

Jeśli zdefiniujemy operator, który jest zależna od kwadratu operatora nabla, czyli operatora delty i od drugiej pochodnej względem czasu, którego definicję podajemy tutaj:

co nazywamy dalambercjanem.

Zatem nasze równania elektrodynamiki Maxwella dla potencjału wektorowego i skalarnego , przy zastosowaniu definicji operatora dalambercjanu , zapisujemy:

Jak widzimy, że możemy osobno wyznaczyć potencjały skalarne i potencjały wektorowe, a później za pomocą cechowania Lorentza powiązać oba te pola, tzn. potencjał skalarny φ z wektorowym , a następnie na tej podstawie wyznaczyć pola wektorowe, tzn. natężenia pola elektrycznego oraz indukcję pola magnetycznego.