Tutaj zajmiemy się promieniowaniem pochodzącego od ładunków punktowych.
Pole prędkościowe, pole przyspieszone Wykazaliśmy, że pole elektryczne wytwarzane przez ładunek punktowy poruszający się z pewną prędkością i przyspieszeniem wyraża się według wzoru . W tym wzorze można wyróżnić pole prędkościowe i pole przyspieszone , ich przepisy są:
Pole magnetyczne dla ładunków punktowych jest opisany przez wzór , zatem na podstawie tychże rozważań można zdefiniować dla tego przypadku wektor Poyntinga, który to dalej go przekształcimy:
Pole prędkościowe nie wchodzi w skład promieniowania ładunku q, bo zachodzi i , co stąd wynika, że energia wypromieniowana w nieskończoności jest równa zero, czyli pole prędkościowe nie jest promieniowaniem. Zatem rozważając pole przyspieszone natężenia pola elektrycznego , dochodzimy do wniosku, że to pole jest prostopadłe do wektora , zatem dochodzimy do wniosku, że w nieskończoności wektor Poytinga jest zdefiniowany wzorem na podstawie .
Załóżmy, że nasz ładunek jest w spoczynku, zatem pole promieniowania, na podstawie przyjmuje postać:
Wektor Poyntinga dla pola przyspieszonego w takim przypadku wyraża się podobnie, korzystając dla , czyli , zatem przyjmuje postać:
Całkowita moc promieniowania przez przyspieszoną cząstkę na podstawie definicji wektora Poytinga wyraża się wzorem:
Powyższy wzór nosi nazwę wzoru Larmora.
Zatem drugi człon natężenia pola elektrycznego, czyli jest jednak promieniowaniem, bo ta energia ucieka do nieskończoności, i jednocześnie na podstawie zachodzi .
Moc promieniowania dla cząstki o prędkości niezerowej Wcześniej policzyliśmy moc promieniowania , gdy cząstka chwilowo spoczywa, a teraz wyznaczymy tą właśnie moc gdy cząstka , która jest źródłem promieniowania, porusza się z pewną skończoną prędkością i z przyspieszeniem w zależności od mocy promieniowania, gdy cząstka spoczywa . Zauważmy zatem tożsamość wiedząc, że zachodzi oraz .
Ponieważ jak wcześniej powiedzieliśmy moc promieniowania dla cząstki spoczywającej możemy wyrazić wzorem , zatem w takim przypadku wzór jako natężenie promieniowania dla cząstki poruszającej przedstawia się wzorem:
Do wzoru na natężenie promieniowania podstawiamy wzór na natężenie pola elektrycznego przyspieszonego , która jest słuszna, gdy cząstka spoczywa, wtedy dostajemy wzór:
Całkowita moc wypromieniowana pochodząca od przyspieszonego ładunku piszemy jako całkę wielkości względem nieskończenie małego kąta bryłowego, w której to dotyczy, zatem możemy napisać:
Wyznaczmy wyrażenie pomocnicze występujące we wzorze , zatem do dzieła:
Teraz policzymy całki pomocnicze, zatem zajmijmy się tą pierwszą:
Następnie zajmijmy się liczeniem drugiej całki:
A na sam koniec wyznaczmy trzecią całkę:
Użyjmy podstawienia w postaci z=cosφ do obliczania całki poniżej , w którym kąt bryłowy możemy zapisać jako dΩ=-dz dθ. Weźmy, że wektor jednostkowy jest zdefiniowany: , i dodatkowo obierzmy, że . Następnie wyznaczmy dwie kolejne następne całki:
Następnie dokonajmy kolejnych obliczeń: Wyrażenie pierwsze, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :
Wyrażenie drugie, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :
Wyrażenie trzecie, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :
Wyrażenie czwarte, korzystając przy tym ze wzoru na policzone wcześniej całek oznaczonych i :
Ostatnim krokiem jest policzenie całkowitej mocy promieniowania dla cząstki poruszającej się z pewną dowolną prędkością i z pewnym przyspieszeniem, korzystając przy tym ze wzorów , , oraz . Zatem dokonajmy wyznaczenia tejże wielkości.
Uogólnieniem Liénarda wzoru Larmora nazywamy na podstawie obliczeń wzór w postaci:
Widzimy, że gdy v<c i v→ c otrzymujemy wtedy γ→∞, czyli moc promieniowania dla tego przypadku jest nieskończenie duża. Gdy v<<c, wtedy zachodzi przybliżona tożsamość γ≈ 1, zatem otrzymujemy wzór Larmora . Dochodzimy więc do wniosku, że wzór Larmora jest spełniony w przypadku nierelatywistycznym.