Tutaj zajmiemy się promieniowaniem pochodzącego od ładunków punktowych.

Pole prędkościowe, pole przyspieszone Wykazaliśmy, że pole elektryczne wytwarzane przez ładunek punktowy poruszający się z pewną prędkością i przyspieszeniem wyraża się według wzoru . W tym wzorze można wyróżnić pole prędkościowe i pole przyspieszone , ich przepisy są:

Pole magnetyczne dla ładunków punktowych jest opisany przez wzór , zatem na podstawie tychże rozważań można zdefiniować dla tego przypadku wektor Poyntinga, który to dalej go przekształcimy:

Pole prędkościowe nie wchodzi w skład promieniowania ładunku q, bo zachodzi i , co stąd wynika, że energia wypromieniowana w nieskończoności jest równa zero, czyli pole prędkościowe nie jest promieniowaniem. Zatem rozważając pole przyspieszone natężenia pola elektrycznego , dochodzimy do wniosku, że to pole jest prostopadłe do wektora , zatem dochodzimy do wniosku, że w nieskończoności wektor Poytinga jest zdefiniowany wzorem na podstawie .

Załóżmy, że nasz ładunek jest w spoczynku, zatem pole promieniowania, na podstawie przyjmuje postać:

Wektor Poyntinga dla pola przyspieszonego w takim przypadku wyraża się podobnie, korzystając dla , czyli , zatem przyjmuje postać:

Całkowita moc promieniowania przez przyspieszoną cząstkę na podstawie definicji wektora Poytinga wyraża się wzorem:

Powyższy wzór nosi nazwę wzoru Larmora.

Zatem drugi człon natężenia pola elektrycznego, czyli jest jednak promieniowaniem, bo ta energia ucieka do nieskończoności, i jednocześnie na podstawie zachodzi .

Moc promieniowania dla cząstki o prędkości niezerowej Wcześniej policzyliśmy moc promieniowania , gdy cząstka chwilowo spoczywa, a teraz wyznaczymy tą właśnie moc gdy cząstka , która jest źródłem promieniowania, porusza się z pewną skończoną prędkością i z przyspieszeniem w zależności od mocy promieniowania, gdy cząstka spoczywa . Zauważmy zatem tożsamość wiedząc, że zachodzi oraz .

Ponieważ jak wcześniej powiedzieliśmy moc promieniowania dla cząstki spoczywającej możemy wyrazić wzorem , zatem w takim przypadku wzór jako natężenie promieniowania dla cząstki poruszającej przedstawia się wzorem:

Do wzoru na natężenie promieniowania podstawiamy wzór na natężenie pola elektrycznego przyspieszonego , która jest słuszna, gdy cząstka spoczywa, wtedy dostajemy wzór:

Całkowita moc wypromieniowana pochodząca od przyspieszonego ładunku piszemy jako całkę wielkości względem nieskończenie małego kąta bryłowego, w której to dotyczy, zatem możemy napisać:

Wyznaczmy wyrażenie pomocnicze występujące we wzorze , zatem do dzieła:

Teraz policzymy całki pomocnicze, zatem zajmijmy się tą pierwszą:

Następnie zajmijmy się liczeniem drugiej całki:

A na sam koniec wyznaczmy trzecią całkę:

Użyjmy podstawienia w postaci z=cosφ do obliczania całki poniżej , w którym kąt bryłowy możemy zapisać jako dΩ=-dz dθ. Weźmy, że wektor jednostkowy jest zdefiniowany: , i dodatkowo obierzmy, że . Następnie wyznaczmy dwie kolejne następne całki:

Następnie dokonajmy kolejnych obliczeń: Wyrażenie pierwsze, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :

Wyrażenie drugie, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :

Wyrażenie trzecie, korzystając przy tym z obliczonej całki oznaczonej :

Wyrażenie czwarte, korzystając przy tym ze wzoru na policzone wcześniej całek oznaczonych i :

Ostatnim krokiem jest policzenie całkowitej mocy promieniowania dla cząstki poruszającej się z pewną dowolną prędkością i z pewnym przyspieszeniem, korzystając przy tym ze wzorów , , oraz . Zatem dokonajmy wyznaczenia tejże wielkości.

Uogólnieniem Liénarda wzoru Larmora nazywamy na podstawie obliczeń wzór w postaci:

Widzimy, że gdy v<c i v→ c otrzymujemy wtedy γ→∞, czyli moc promieniowania dla tego przypadku jest nieskończenie duża. Gdy v<<c, wtedy zachodzi przybliżona tożsamość γ≈ 1, zatem otrzymujemy wzór Larmora . Dochodzimy więc do wniosku, że wzór Larmora jest spełniony w przypadku nierelatywistycznym.