Własności wektorów "bra" i "ket" Zdefiniujmy nowe wielkości matematyczne w sposób: jako "ket", a jako "bra".

Sprzężeniem hermitowskim wektora ket'a Diraca jest równy wektorowi bra nazywamy:

Zdefiniujmy ket jako wektor pionowy i podziałajmy na niego sprzężeniem hermitowskim, dostaniemy wektor bra:

Iloczyn skalarny z definiowany przy pomocy wektorów "bra" i "ket" , jest zdefiniowany za pomocą wektorów bra i ket:

Ponieważ wynik iloczynu skalarnego, może być liczbą zespoloną, a skalar można traktować jako macierz o wymiarze 1x1, a zatem z definicji iloczynu skalarnego działanie sprzężenia hermitowskiego na ten obiekt jest sprzężeniem zespolonym piszemy według przepisu:

Gdy wektor bra jest równy po sprzężeniu hermitowskim wektorowi ket i po utworzeniu z nich iloczynu skalarnego wedle i podziałaniu na niego sprzężeniem hermitowskim nie zmienia się wartość tego iloczynu.

Więc iloczyn na podstawie i wcześniejszych przemyśleń jest opisany przez liczbę rzeczywistą, gdy ten iloczyn jest równy zero dla tego samego "a", dojdziemy do wniosku, że wektor jest wektorem zerowym, a oto jego zapis.

Również wynika dla niezerowych wektorów Diraca dla tego samego "a" na podstawie , że tak zdefiniowany iloczyn skalarny jest równy wartości niezerowej.

Ponieważ mamy z naszych rozważań przestawionych w punkcie , to można policzyć długość wektora "ket" następująco:

Jak widzimy, że długość naszego wektora ket dla ściśle określonego "a" jest liczbą rzeczywistą nieujemną.

Operatory w przestrzeni Hilberta Transformacja jednego "ket'a" w drugi za pomocą operatora może być przedstawiona liniowo:

Również transformacja wektora "bra" w inny wektor "bra" przez operator jest opisywany:

Operatory i są to zwykle operatory tak zdefiniowane, by był spełniony warunek:

Operator jest operatorem sprzężonym po hermitowsku z operatorem . Według wzoru operatorowego równanie jest sprzężony do po hermitowsku, czyli te oba wzory są do siebie równoważne. Policzmy, sprzężenie zwrotne iloczynu skalarnego podczas działania przez jakiś operator :

Jeszcze raz biorąc sprzężenie zwrotne wyrażenia , dojdziemy do początkowej postaci (przed sprzężeniem), którego przemyślenia przedstawimy później.

Ale wektory i zostały wybrane przypadkowo, zatem spełniony jest warunek, że podwójne sprzężenie hermowskie na dowolny operator jest tym samym operatorem, tak jak by nie było sprzężenia.

Rozważmy zapis i jego postać wedle przemyśleń:

Jeśli dodatkowo założymy, że , to mamy: Wyrażenie przedstawia rzut wektora na wektor "ket" .

Policzmy jeszcze sprzężenie hermitowskie wektora::

Z drugiej strony z definicji sprzężenia hermitowskiego na wektory Diraca wedle ogólnego wzoru możemy napisać, że:

Z porównania wyprowadzeń i możemy napisać następującą tożsamość:

Zagadnienie własne operatorów hermitowskich Lemat 1: Wartości własne operatorów hermitowskich są liczbami rzeczywistymi: Operator jest operatorem hermitowskim, a więc zachodzą warunki:

Przyrównujemy równanie z , zatem mamy:

Co jest jedynie możliwe gdy jest rzeczywiste. Z własności, że operator jest operatorem hermitowskim, wynika że jego wartości własne są rzeczywiste.

Lemat 2: Dwa kety należące do różnych wartości własnych są ortogonalne.

Weźmy teraz iloczyny skalarne dwóch wektorów, mamy:

Gdy równanie odejmiemy od równości , to otrzymamy równanie wynikowe różnych jego wartości własnych operatora , tzn. i , tak by zachodziło , co wspomnieliśmy w tym zdaniu:

Ponieważ , to mamy:, czyli wektory własne operatorów hermitowskich dla dwóch różnych wartości własnych są do siebie prostopadłe.

Reprezentacja dowolnego keta w bazie dyskretnej W bazie dyskretnej iloczyn skalarny między wektorami bazy jest przedstawiony wedle wzoru:

Widzimy, że wedle zapisu wektory rozważanej bazy są ortonornalne. Weźmy dowolny ket i rozłóżmy go w ketach bazy pisząc go przy pomocy współczynników liniowych rozwinięcia :

W celu wyznaczenia współczynników, mnożymy obie strony równania przez wektor i wykorzystując warunek ortonormalności wedle dla dwóch dowolnych wektorów bazy dyskretnej i z własności delty Kroneckera dla sum, można otrzymać wzór na owe współczynniki:

I już mamy wyznaczone owe współczynniki, a zatem równanie (rozkład dowolnego keta w bazie dyskretnej) na podstawie (współczynniki ) przyjmuje postać:

Z równania (ostatnia równość) dostajemy, że operator jedynkowy jest w postaci:

Dochodzimy więc do wniosku, że jest operatorem jednostkowym. Udowodnijmy, że kwadrat owego operatora jest tym samym wektorem, wykorzystując przy tym warunek ortonormalizacji:

Zatem udowodniliśmy, co chcieliśmy.

Reprezentacja dowolnego keta w bazie ciągłej W bazie ciągłej iloczyn skalarny między wektorami bazy jest zdefiniowany wedle:

Weźmy dowolny ket i rozłóżmy go w ketach bazy (ciągłej) w sposób:

Teraz mnożymy obie strony równania przez wektor , w celu wyznaczenia współczynników i wykorzystując warunek ortogonalności oraz z własności delty Diraca dla całek, zaem można otrzymać owe współczynniki:

A zatem równanie (rozkładu dowolnego keta w bazie ciągłej) na podstawie (mając już współczynniki) przyjmuje takową postać:

Z równania (ostatnia równość) dostajemy operator jedynkowy:

Dochodzimy więc do wniosku, że jest operatorem jednostkowym. Udowodnijmy, że kwadrat owego operatora jest tym samym operatorem, wykorzystując przy tym warunek ortogonalizacji :

Reprezentacja dowolnego keta w bazie dyskretno-ciągłej Wiedząc, że funkcje falowe dyskretne i ciągłem są do siebie ortogonalne, wtedy pisać możemy wzory: i , co na podstawie tego możemy napisać na wzór na wielkość średniego pędu, a później z niego otrzymać schemat na macierz jednostkową, jako suma prawych stron równości i , (bez operatora pędu), co w skrócie zapisujemy formułę na nią:

Oczywiste jest, że kwadraty lewej i prawej stronie równości są równe równością bez nich, co podobnie się udowadnia dla osobnych przypadków (dyskretnego albo ciągłego) w postaci i , co widać po prawych ich stronach, oczywiste jest, że ich lewa strona jest dokładnie równa jedności.

Wektory i wartości własne w widmie dyskretnym Napiszmy równanie własne w widmie wektorów bazy dyskretnej w postaci:

gdzie są to wartości własne operatora przy wektorach własnych . Wektory własne w równaniu własnym spełniają warunek ortonormalności . Przedstawmy teraz bardziej ogólnie elementy macierzowe operatora w sposób:

A zatem z definicji elementów macierzowych w elementy macierzowe operatora piszemy:

Czyli na podstawie tożsamości macierz elementów macierzowych operatora , czyli jest macierzą diagonalna. Zobaczmy, gdy na jakiś element macierzowy podziałamy sprzężeniem hermitowskim i zbadajmy jakie z niego wychodzą wnioski:

Według dostaniemy, że te elementy są elementami rzeczywistymi macierzy diagonalnej , bo zachodzi .

Wektory i wartości własne w widmie ciągłym Dla widma k ciągłego równanie własne możemy przestawić w zależnosci od ciągłego parametru:

Wektory własne operatora we wzorze spełniają warunek ortonormalności , jeśli je unormujemy i one są wektorami ciągłymi, które opisuje ciągły parametr k.

Wprowadzenie do transformacji unitarnej Niech punktem wyjścia będzie n-wymiarowa baza dyskretna przestrzeni Hilberta, określona przez wektory własne pewnego operatora hermitowskiego:

Dokonajmy transformacji liniowej wektorów bazy tak, by otrzymać nowe wektory bazy:

Obierzmy tak operator , tak by miał takie same wartości własne, co operator w nowej bazie według :

W równaniu podstwiamy w prawej i lewej jego stronie wyrażenia odpowiedzialne za nową bazę opisanej przy pomocy jego odpowiednika starego według :

Mnożymy obustronnie wzór przez operator (odwrotność operatora ), otrzymujemy:

Prawą stronę równania zastępujemy przez lewą stronę równania , otrzymujemy:

Z równania wynika, że możemy napisać wynikającą transformację operatora hermitowskiego , tak by posiadał te same wartości własne, niezależne w jakiej bazie ją opisujemy:

Lub nawet po przekształceniu wyznaczając operator zapisanej w nowej bazie, którego transformacja jest dokonana wedle wzoru transformujących operatorem wektory bazy w inne wektory bazy, tak by ten nasz operator miał te same wartości własne, po prostu aby się one nie zmieniały.

Transformacja jest taka, że zachowuje sumę i iloczyn przetransformowanych wektorów. Tzn. jeśli , to zachodzi według :

Nawet dla iloczynu dwóch operatorów transformacja zachowuje również iloczyn:

Wyniku operacji unitarnych wymaga się by transformowany operator hermitowski był nadal operatorem hermitowskim, tzn. musi zachodzić przed i po transformacji operatorem na wektory bazy, dla której mamy przyporządkowany operator przed transformacją lub w nowej bazie operator po transformacji, tak by one miały te same wartości własne. W naszych rozważaniach skorzystamy z transformacji operatora z jednej bazy dyskretnej do drugiej wedle wzoru operatorowego :

Równanie po podstawieniu , wtedy będzie można wywnioskować dalsze wywody:

Równość zachodzi, gdy mamy:

Transformacja spełniająca warunek nazywamy transformacją unitarną, a gdy spełnia warunek nazywamy transformacją antyunitarną.