Będziemy tutaj wyprowadzać zasady elektromagnetyzmu z zasad wariacyjnych, na podstawie tego, aby funkcjonał S przyjmował wartość najmniejszą.

Zasada wariacyjna a równania tensorowe elektromagnetyzmu z definicją czteroprądu Gęstość Lagrangianu w elektromagnetyzmie definiujemy przy pomocy tensora pola elektromagnetycznego i przy pomocy definicji czteroprądu objętościowego napisanej wedle schematu . Zatem napiszmy dla obu sygntur tensora Minkowskiego szczególnej teorii względności (znak u góry sygnatura dodatnia, u dołu ujemna):

Całką działania nazywamy wyrażenie zdefiniowane na podstawie definicji gęstości lagrangianu w postaci:

Wariacji całki działania zakładamy, że ona jest równa zero, wtedy na podstawie tego powinniliśmy otrzymać tensorowe równanie Maxwella , zatem sprawdźmy, czy o nam wyjdzie.

W wariację funkcjonału S , czyli δS , liczymy względem gęstości objętościowej czteroprądu (J), czeropotencjału i tensora pola elektromagnetycznego. Idąc dalej wykorzystajmy wzór na tensor pola elektromagnetycznego wyznaczony w zależności od czteropotencjału, czyli wzoru .

W obliczeniach wykorzystujemy rozdzielność mnożenia względem dodawania, wiedząc że tensor pola elektromagnetycznego F jest tensorem antysymetrycznym, tzn. przy zamianie wskaźników miejscami w tym wspomnianym tensorze przed tym tensorem pojawia się znak minus, czyli F=-F.

Następnym krokiem jest wykorzystanie definicji pochodnej iloczynu dwóch funkcji do pierwszego wyrazu w obliczeniach , zatem w takim przypadku dostajemy równość:

Dalszym krokiem jest rozdzielenie w wariacji na dwie osobne całki z twierdzenia na całkę sumy dwóch wyrażeń podcałkowych jako sumę całek, w których występują te wyrażenia podcałkowe, wtedy mamy wniosek:

Pierwsza całka w obliczeniach jest zawsze równa zero, ponieważ można go rozpisać względem całkowania po zmiennej x, i zakładamy, że wariancja czteropotencjału na końcach x i x jest równa zero, co możemy powiedzieć, że:

Jeśli wykorzystamy nasz warunek do wariacji δS , zatem to samo wyrażenie możemy przepisać po wyzerowaniu się według przeprowadzonego naszego dowodu powyżej, zatem tą naszą wspomnianą tożsamość piszemy w postaci:

Aby wariancja funkcjonału była równa zero dla dowolnej wariacji wielkości czteropotencjału A, to wyrażenie podcałkowe w ostatnim wniosku powinno być równa zero, zatem na tej podstawie powinna zachodzić tożsamość:

Widzimy, że równanie jest równoważne z równaniem , zatem gęstość lagrangianu jest poprawnym Lagrangianem, czyli wzór jest poprawnym wzorem tensorowym z definicją tensora pola elektromagnetycznego napisanego wzorem .

Lagrangian relatywistyczny pola elektromagnetostatycznego Lagrangian w elektrodynamice relatywistycznej definiujemy przy pomocy potencjału skalarnego φ i wektorowego przy prędkości cząstki równym przy rozpatrywanej cząstce o ładunku o wartości q, przedstawiamy według:

Pęd uogólniony w elektrodynamice jest napisany jako pochodna cząstkowa Lagrangianu względem wektora prędkości, mamy:

Pęd uogólniony w polu elektromagnetycznym jest równy sumie pędu klasycznego znanej ze szczególnej teorii względności i iloczynowi ładunku cząstki i potencjału wektorowego tego pola. Zatem dochodzimy do wniosku, że ten pęd to nie jest zwykły iloczyn masy relatywistycznej i prędkości cząstki, zachodzi tak tylko w polu bez potencjału wektorowego. Równanie wariacyjne Eulera-Lagrange'a dla lagrangianu jest dokładnie takie same w . W tym wzorze w pierwszym wyrazie pod pochodną zupełną względem czasu występuje pęd uogólniony cząstki . Zatem rozważając prawie tak samo jak w tym rozdziale, w którym znajduje się ostatnio wspomniany wzór, wtedy dochodzimy do wzoru na równanie ruchu cząstki punktowej , tylko po lewej stronie wzoru występuje nie siła klasyczna Newtona według drugiej zasady dynamiki Newtona, tylko siła relatywistyczna Einsteina. Co kończy dowód, że z zasady najmniejszego działania przy definicji Lagragianu wynika dobrze nam znane równanie ruchu.

Lagrangian relatywistyczny cząstki, w przybliżeniu małych prędkości, dla pola elektromagnetostatycznego Lagrangian relatywistyczny cząstki punktowej o ładunku q dla prędkości o wiele mniejszej od prędkości światła, czyli wtedy zachodzi , wtedy na podstawie tego pierwiastek w nim występujący można rozwinąć w szereg Taylora, wtedy dla tego przybliżenia dostajemy:

W wyrażeniu przybliżonym w stosunku do jej odpowiednika klasycznego różni się o stałą -mc, która w tym przypadku nie odgrywa żadnej roli, ponieważ w równaniu Eulera-Lagrange'a występują pochodne cząstkowe i ta stała według twierdzenia o pochodnej sumy nic nie wnosi we końcowym wniosku.

Relatywistyczny hamiltonian dla pola elektromagnetostatycznego Wyznaczmy relatywistyczny hamiltoniam dla cząstki w polu elektromagnetostatycznym, korzystając z definicji hamiltonianu dla cząstki relatywistycznej i Lagrangianu relatywistycznego , a także z definicji pędu uogólnionego dla pola elektromagnetostatycznego:

Widzimy, że wedle końcowych obliczeń przeprowadzonych w punkcie hamiltonian ładunku punktowego, to jest po prostu jego energia mechaniczna (całkowita), która jest sumą całkowitej energii relatywistycznej cząstki mc i jego energii potencjalnej qφ.

Lagrangian a czterowektor potencjału i różniczki zmiany położenia cząstki w czasoprzestrzeni Wykorzystując definicję czteropotencjału kowariantnego i definicję położenia w czterowymiarowej czasoprzestrzeni, a także definicję różniczki interwału czasoprzestrzennego w szczególnej teorii względności, wtedy definicję Lagrangianu możemy zapisać w równoważnej postaci:

Wedle przekazów z obliczeń przeprowadzonych w punkcie iloczyn wspomnianego Lagrangianu L i różniczki czasu, w której badamy ruch badanej cząstki jest wyrażony:

Całka działania Lagrangianu jest całką naszego Lagrangianu względem czasu i na podstawie wzoru jest równa jego przedstawieniu:

Równanie ruchu w czteroprzestrzeni Minkowskiego Zasada najmniejszego działania stwierdza, że względem funkcjonału , wariacja tegoż obiektu jest równa zero, tzn.:

Z definicji różniczki wariacji wariację po jego działaniu na wnętrze jego nawiasu, stwierdzamy, że na pewno zachodzi:

We wzorze stosujemy definicję kowariantnego czterowektora prędkości , a także całkujemy przez części jego pierwszy i drugi wyraz, dalej grupując odpowiednio wyrazy, otrzymujemy:

Drugi wyraz w jest równy zero, bo przy wariowaniu całki należy uwzględnić, że współrzędne mają ustalone wartości na końcach przedziału całkowania. Dalej należy uwzględnić tożsamości:

Jeśli podstawimy tożsamości i do , to otrzymamy do tego ostatniego równoważny wzór:

Ponieważ we wzorze wskaźniki μ i ν są wskaźnikami niemymi, więc w trzecim jego wyrazie pod całką zamieniamy miejscami te wskaźniki, a także dla wyrazu drugiego i trzeciego stosujemy wzór wynikająca z defiicji kontrawariannej czteroprędkości, zatem na podstawie wyżej wymienionej tożsamości otrzymujemy wzór:

Ponieważ we wzorze rozpatrujemy dowolne wariacje zmiennej , dla której cała całka jest równa zero, wtedy wyrażenie podcałkowe musi być zawsze być równa zero, zatem:

Wykorzystujemy definicję tensora pola elektromagnetycznego podwójnie kowariantnego przy pomocy kowariantnego czteropotencjału , czyli tożsamości fizycznej równoważnej do , wtedy wzór przyjmuje bardziej uproszczoną postać:

Jeśli wprowadzimy definicję czteropędu w szczególnej teorii względności we wzorze i wykorzystamy definicję czterosiły znanej w szczególnej teorii względności i także wykorzystamy, że tensor pola elektromagnetycznego jest tensorem antysymetrycznym, wtedy mamy wniosek:

Ten sam wzór co , który otrzymaliśmy z zasady wariacyjnej, napisaliśmy w punkcie , którego zgodność ze szczególną teorią względności i z definicja siły Lorentza udowodniliśmy wykorzystując definicję tensora pola elektromagnetycznego . Zatem te dwie metody prowadzą do takiej samej definicji czterowektora siły K.