Każdą funkcję, która zmienia się okresowo możemy rozłożyć w szereg sinusów i kosinusów. Takie postępowanie nosi nazwę procedury spektralnej lub harmonicznej. Naszą funkcję możemy rozłożyć w szereg funkcji wykładniczych o urojonych wykładniku potęgi. Takie rozłożenie w szereg Fouriera stosuje się zwykle dla przebiegów czasowych i przestrzennych.
Funkcje uogólnione periodyczne i funkcje próbne w teorii dystrybucji Oczywiste jest, że dystrybucję f definiujemy przy użyciu funkcji próbnej φ. Funkcja zwana dystrybuantą jest definiowana przy pomocy funkcji próbnej, jeśli jest funkcją okresową i jej periodyczność jest określona wzorem f(x+l)=f(x), to działanie na funkcję próbną φ(x) będziemy określać w postaci całki, którą dzielimy na najmniejsze przedziały, w której już ta funkcja nie jest funkcją periodyczną i zamiast całki pojawia się suma całek. Korzystając przy tym z okresowości funkcji f, więc jego działanie określamy przez:
Na sam koniec otrzymaliśmy nową funkcję próbną w obliczeniach , którą nazwiemy ψ(y), a jej definicją jest:
Według obliczeń przeprowadzonych w punkcie działanie funkcji możemy zredukować do postaci poniżej, używając ogólnego symbolu T dystrybuanty. Podwójny znak działania będziemy tutaj określać tutaj dla działania ograniczone do pierwszego okresu.
Określenie współczynników Fouriera względem dystrybuanty T Każdej dystrybucji możemy przepisać pewne współczynniki Fouriera, w której występuje dystrybuanta T(x) zależna tylko od jednej zmiennej iksowej:
Definicja szeregu Fouriera Szeregiem Fouriera F[T] o periodyczności T i o okresie L nazywamy szereg ze współczynnikami cn(T) określaną:
Wykażemy, że szereg określony wzorem jest równy samej dystrybucji określanej przez funkcję T, czyli zachodzi na pewno:
Z analizy funkcjonalnej wiadomo, że każdą funkcję możemy przybliżać funkcjami typu , teraz określmy działanie F[T] na funkcją ψ(y) sposobem:
Jeśli natomiast podstawimy wzór na współczynniki Fouriera do wzoru , to otrzymamy równość, z którego coś wywnioskujemy dalej, tzn. zachodzi tożsamość :
Na podstawie obliczeń udowodniliśmy tożsamość , która jest prawdziwa dla dowolnej funkcji próbnej ψ.
Twierdzenie Bessela-Parsevala Zakładamy, że mamy dwie funkcje f(y) i g(y), które określać te funkcje będziemy w postaci szeregów określonych wzorami , przy założeniu, że jest spełniona tożsamość , to:
Mając już szeregi i możemy określić iloczyn skalarny funkcji f przez g w postaci:
Rozwinięcie dowolnej funkcji w szereg sinusów i cosinusów Bardzo często szereg Fouriera przestawiamy jako szereg funkcji sinus i cosinus. Można to uczynić, gdy funkcję wykładniczą o wykładniku urojonym występującą w szeregu można rozłożyć na funkcję kosinus i sinus, co piszemy po tej operacji:
Funkcja cosinus występująca w szeregu jest funkcją parzystą, zatem szereg z cosinusami możemy zapisać uproszczonym wzorem:
Podobnie możemy zrobić z szeregiem z sinusami, wiedząc że jest to funkcja nieparzysta:
Wzór , który możemy przestawić w innej postaci przy pomocy obliczeń przeprowadzonych w punkcie i w , jest w postaci:
Naszym następnym krokiem jest wyznaczenie współczynników c0, i współczynników stojących przy cosinusach an=cn+c-n, i współczynników stojących przy sinusach an=cn+c-n i współczynnika wolnego a0=c0:
Ostateczny wzór na szereg Fouriera i jego współczynniki Fouriera Szereg otrzymany w punkcie , przy uzyskanych współczynnikach a0 , an i bn , możemy zapisać w uproszczonej postaci:
gdzie stałe a0 , bn i cn są zdefiniowane w postaci:
Policzalny postęp Fouriera Policzalny (skończony) szereg Fouriera prosty, ale też jego transformatę odwrotną piszemy wedle przestawień:
Aby wykazać, że transformata odwrotna jest działaniem odwrotnym do , wtedy należy podstawić wzór do , wtedy powiemy:
W szeregu mamy sumę postępu geometrycznego o ilorazie . Nasz szereg nasz w postaci zwartej jest równa zero dla n różnego m, a natomiast gdy n=m jest równy jeden. A więc, to mamy drugą sumę szeregu występującego w punkcie , która jest równa Nδnm, w takim razie szereg dla naszego przypadku zapisujemy wedle:
Zatem udowodniliśmy, że transformata jest transformatą odwrotną do transformaty . Jeśli oznaczymy przez , wtedy , jeśli oznaczymy elementy macierzy w postaci , to macierz transformująca z na i odwrotnie jest , wtedy wzory wynikające z na transformatę prostą i wzoru na transformatę odwrotną piszemy je razem: