Ogólnie o MXML Pisząc aplikacje w technologii Flex, korzystamy z dwóch języków: Action Script oraz MXML. MXML jest to język znaczników oparty na XML opisujący układ elementów interfejsu użytkownika, jak i elementy niewizualne takie jak tablice, zmienne, efekty czy obiekty dostępu do danych. Język MXML jest podobny w swej strukturze do HTML, oferując tagi, które służą do bezpośredniego dostępu do właściwości obiektów reprezentowanych przez znaczniki. Flex definiuje dwa zestawy składników: MX i Spark. Składniki MX zostały wprowadzone w wersji Flex 3.0 a Spark od wersji 4.0 i nie są kompatybilne z wersjami wcześniejszymi, ale za to oferują nowe możliwości skórkowania i nowe właściwości.
Ponieważ MXML jest oparty na strukturze XML, możesz pisać swoje aplikacje w dowolnym edytorze tekstowym i kompilować je, używając darmowego kompilatora zawartego w Flex SDK. Tak jak każdy plik XML aplikacje Flex zaczynają się od tagu deklarującego strukturę pliku i kodowanie znaków:
Kolejnym elementem każdej aplikacji jest znacznik, który definiuje główny kontener i pozwala definiować w sobie pozostałe jej elementy:
Znacznik ten dodatkowo określa tzw. przestrzenie nazw. We Flexie standardowo dostępne są 3 przestrzenie nazw:
xmlns:fx="http://ns.adobe.com/mxml/2009" Przestrzeń nazw dla elementów najwyższego poziomu ActionScript, takich jak Object czy Array oraz znaczników wbudowanych w kompilator MXML, takich jak . xmlns:mx="library://ns.adobe.com/flex/mx" Przestrzeń nazw dla zestawu komponentów MX. xmlns:s="library://ns.adobe.com/flex/spark" Przestrzeń nazw dla zestawu komponentów Spark.
Związek pomiędzy MXML a Action Script Używając znaczników MXML, należy wiedzieć, iż są one w wynikowym programie realizowane jako obiekty klas języka Action Script i z poziomu Action Script mamy dostęp do tych obiektów. Poniższy znacznik:
zostanie zamieniony na obiekt typu Button, właściwość label zainicjalizuje etykietę tego przycisku, a właściwość id to jego nazwa widoczna z poziomu Action Script pozwalająca na operowanie tym obiektem. Wykonując kod: przycisk.label = "inna etykieta";
etykieta obiektu zostanie zmieniona zarówno w aplikacji, jak i bezpośrednio na ekranie. Każdy tag w MXML odpowiada jakiejś właściwości, zdarzeniu lub stylowi obiektu w Action Script.
Korzystanie z MXML Struktura języka MXML, jako że jest zbudowana na strukturze XML, jest łatwa do opanowania i oferuje wiele możliwości w tworzeniu interesujących nas elementów. Najbardziej oczywistym rozwiązaniem wydaje się tworzenie obiektów w MXML poprzez nadawanie wartości ich właściwościom poprzez tagi, tak jak miało to miejsce w przykładzie powyżej. Jednak nie jest to jedyna możliwość. Składnia MXML umożliwia również inicjalizację właściwości poprzez dodanie do znacznika dzieci:
Wyślij przycisk
Tworzymy w ten sposób obiekt identyczny jak w przykładzie powyżej, korzystając z innej metody inicjalizacji właściwości. Metoda ta czasami jest konieczna, czego przykładem jest typ tablicowy Array. Przykładowe tworzenie tablicy w MXML może wyglądać następująco:
jakiś tekst inny tekst jeszcze inny tekst
Innym przykładem takiej inicjalizacji właściwości jest przypisanie danych, których nie mamy wcześniej zdefiniowanych do obiektu:
jakiś tekst inny tekst jeszcze inny tekst
W ten sposób stworzymy i wyświetlimy na ekranie listę z elementami zawartymi w obiekcie ArrayCollection, choć oczywiście możliwe jest stworzenie tablicy w Action Script i przypisanie jej do właściwości dataProvider obiektu tak jak na przykładzie poniżej:
// w aplikacji, w częsci Action Script definiujemy tablicę i nazywamy ją 'tablica'
Czemu nazwa 'tablica' została umieszczona w nawiasach {}? Ponieważ w ten sposób informujemy kompilator, iż źródłem danych dla listy nie ma być string 'tablica', lecz obiekt o takiej nazwie.