Transformacie współrzędnych przestrzennych i współrzędnej czasowej dla pierwszego i drugiego rozwiązania m z minusem i plusem Wiadomo, że równania transformacji są niezmiennicze, tzn. nie zmieniają swej postaci w zależności od układu współrzędnych. Poniżej wychodząc z tego faktu udowodnimy ile wynosi parametr γ, co wcześniej w prowadziliśmy tylko jako nieudowodnioną zależność. A teraz przejdźmy do transformacji składowej nieskończenie małej zmiany położenia ciała w nowym układzie odniesienia względem infinitezymalnej zmiany położenia starego układu współrzędnego, wykorzystując przy tym transformację współrzędnych przestrzennych ze starego układu odniesienia do nowego oraz wykorzystując warunek , wiedząc że macierz transformacji nie zależy od czasu rzeczywistego t, zatem transformacja różniczki zmiany położenia przestrzennego na nowy układ współrzędnych przedstawiamy:
Można udowodnić podobnie związki w podobny bardzo sposób jak w w sposób:
Drugą zależność w przedstawieniu można udowodnić, że wielkości bez prima przyjmujemy z primem a z primem to przyjmujemy bez prima. A także możemy dojść do wniosku:
Drugą zależność w przedstawieniu można udowodnić w taki sposób, że w wyniku otrzymujemy wielkości bez prima zamienione na z primem a z primem to zamienione zostanie na bez prima. Nieskończenie mała zmiana czasu w nowym układzie współrzędnych można wyrazić przy pomocy wzoru przy definicji m napisanej według jako pierwsze rozwiązanie na ten parametr, wtedy mamy:
We wzorze dla prędkości bardzo małych w porównaniu z prędkością światła powinno być , co stąd według absolutności czasu według Newtona. Transformację odwrotna do oraz do jako bardzo małej zmiany wektora wodzącego opisujących ruch danego ciała fizycznego i transformacji bardzo małej zmiany czasu względem nowego układu odniesienia na stary układ odniesienia, wiedząc, że parametr przy transformacji starego układu współrzędnych do nowego i odwrotnie jest cały czas ten sam, bo zachodzi , piszemy wedle:
Ze wzoru wyprowadzimy prędkość starego układu odniesienia względem nowego układu współrzędnych:
wtedy będzie do transformacji odwrotnej możemy podstawić wzory i i , mamy:
Otrzymana końcowa równość (równość przedostatnia), jest tożsamością dla , jest spełniona dla dowolnie nieskończenie małego czasu, stąd możemy otrzymać związek na wiedząc, że jest rzeczywiste, a na podstawie jest rzeczywiste:
Pierwsze rozwiązanie dla da się sprowadzić do postaci bardzo małych w porównaniu z prędkością światła by było w taki sposób by znak w w był plus (bo dla by była spełniona absolutność czasu). Ale żeby według , to należy wybrać znak w plus, a więc w takim przypadku jest zawsze dodatnie i tak samo też.
Stąd udowodniliśmy twierdzenie, że parametr zależy tylko od wartości prędkości nowego układu współrzędnych względem starego. Nieskończenie mała zmiana położenia jakiegoś ciała możemy rozłożyć na jej składową równoległą i prostopadłą do prędkości nowego układu współrzędnych wedle sposobu:
Policzmy i do niego podstawmy transformacje, tzn. , i , otrzymujemy własność na macierz i wiedząc, że , a więc i nie powinno zależeć od czasu i przyjmijmy w poniższych obliczeniach, że (pierwsze rozwiązanie ze znakiem plus), ale jak przyjmiemy (pierwsze rozwiązaniem ze znakiem minus), to otrzymujemy coś zależnego od różniczek czasu tak jak powyżej wyprowadzeniu , gdzie w tym wyprowadzeniu otrzymujemy również coś zależnego od różniczek położenia, a nie powinno zależeć, dalej przyjmujemy z takim znakiem, by otrzymać równość , a więc przyjmujemy ze znakiem plus według wzoru , wtedy możemy powiedzieć ogólnie dla pierwszego rozwiązania ze znakiem plus przy γ (ono jest jedynym sensowym rozwiązaniem jakim należy przyjąć):
Co jest zgodne ze wzorem z transformacji bazy i z transformacji współrzędnych. A więc na podstawie powyższych przemyśleń punkty materialne poruszają się z prędkością mniejszą lub dążącą do prędkości światła. Gdy mamy drugie rozwiązanie , to w różniczki czasu wcale się nie skasują i nie wyjdzie tożsamość, a powinna wyjść, czyli to rozwiązanie jest bezsensowne. Wyznaczmy własność na iloczyn macierzy i podstawiając do transformacji wzory , i , wtedy:
Co otrzymaliśmy zgodny wynik z . Biorąc drugi składnik koniunkcji i dostajemy:
co otrzymaliśmy zgodny niesprzeczny wynik z . Związek zachodzi na podstawie i , co nie trudno go udowodnić. Nieskończenie mała zmiana położenia ciała a właściwie jej składową równoległą do prędkości nowego układu współrzędnych, a także jej składową prostopadłą przedstawiamy:
Wykorzystując definicję parametru γ (), a także biorąc różniczkę zupełną położenia, czyli , i wybierając dodatnie, jak można udowodnić ujemne jest nieodpowiednie, a dodatnie jest odpowiednie, aby były spełnione transformacje Galileusza dla zmian położeń składowych równoległych względem prędkości nowego układu odniesienia, tzn.: (wychodząc od transformacji do transformacji Galileusza) przy obraniu prędkości bardzo małej w porównaniu z prędkością światła, wtedy możemy napisać wzór transformacyjny na nieskończenie małą zmianę położenia ciała wychodząc z tożsamości:
Wzór jest równaniem transformacyjnym różniczki położenia ze starego układu odniesienia do nowego, a przy prędkościach bardzo małych względem prędkości światła nowego układu odniesienia, to równanie przyjmuje postać . Ale jak udowodniliśmy wcześniej, że i , a to jest jedynym warunkiem, aby dla prędkości nowego układu odniesienia były spełnione transformacje Galileusza przy transformacjach w szczególnej teorii względności dla tych prędkości nowego układu odniesienia.