Tutaj będziemy zajmowali się macierzami transformacji w transformacjach Galileusza w mechanice Newtona i transformacjach Lorentza w szczególnej teorii względności.
Nazewnictwo transformacji w szczególnej teorii względności i mechanice Newtona Transformacje w teorii fizycznej są to transformacje transformujące współrzędne z jednego układu współrzędnych do drugiego. Transformacje w szczególnej teorii względności nazywają się transformacjami Lorentza, a transformacje w mechanice Newtona transformacjami Galileusza. Transformacje Lorentza dla prędkości przechodzą w transformacje Galileusza.
Macierz ogólna transformacji prosta i odwrotna Podamy tutaj macierze transformacji prostą i odwrotną w teorii transformacji Lorenzta (szczególna teoria względności) i Galileusza (mechanika Newtona).
Teoria transformacji Lorentza Będziemy tutaj liczyli macierze transformacji w układach globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywionych.
Układy globalnie (lokalnie) płaskie Spójrzmy na macierz transformacji ze starego układu odniesienia do nowego, wiedząc to co wcześniej wyprowadziliśmy w punktach i przy wykorzystaniu pierwszej równości końcowej :
lub krócej używając macierzy M i wektora prędkości nowego układu współrzędnych:
Macierz odwrotna do piszemy poprzez analogię do niego jako:
Policzmy iloczyn macierzy na przez macierz wiedząc, że zachodzi , , , , , , , i , a więc:
Na podstawie macierz jest macierzą odwrotną do . Ale ponieważ powinno zachodzić, że macierz jest odwrotną macierzą do , tzn. to według zachodzi zawsze w szczególnej teorii względności to (tzn. ) bez założenia , które w przyjęto, a z takiej transformacji macierzy iloczynu skalarnego przestrzeni zwykłej wynika to założenie, ta transformacja jest taka, bo prędkość nowego układu odniesienia w szczególnej teorii względności względem starego jest dowolna, tzn. , co kończy dowód tej zależności. Ten dowód też można pokazać inaczej:
Aby wyraz w ostatniej macierzy w (macierz po ostatniej równości) był dokładnie równy zero przy dowolnym wektorze prędkości nowego układu odniesienia względem starego to musi zachodzić (wzór, czyli transformacja w tym przypadku, po ostatnim wynikaniu) jak transformacja macierzy iloczynu skalarnego w przestrzeni z czasem absolutnym, ale wtedy zachodzi , co na podstawie tego mamy , dalej dowód w przebiega tak samo jak w , zatem . Co kończy dowód przy innym podejściu czemu jest równa macierz transformacji (primowana) (przejścia z układu nowego do starego znając macierz transformacji przejścia z układu starego do nowego). Udowodnijmy, czy układy globalnie (lokalnie) płaskie mogą być inercjalne na podstawie przedstawienia macierzy dla tego układu , wtedy dla ciała odniesienia zachodzi (położenie ciała odniesienia) w nowym układzie odniesienia oraz (położenie ciała odniesienia w chwili ) i (położenie ciała odniesienia dla ) w starym układzie odniesienia:
A transformacje położenia w piszemy, zastępując przez i przez . W transformacjach Lorentza w szczególnej teorii względności (kinematyka) w punkcie według drugiego wzoru istnieją matematycznie układy inercjalne globalnie (lokalnie) płaskie, a według pierwszego wzoru mamy wzór na transformację czasu dla ciała odniesienia w nich.
Układy słabozakrzywione Weźmy macierz transformacji z układów globalnie (lokalnie) płaskich do słabozakrzywionych, wtedy do dowodu macierzy transformacji stosujemy wzory , , , i , w takim razie:
Macierz transformacji transformujący pomiędzy układami słabozakrzywionymi ma taką samą postać, co pomiędzy układami globalnie (lokalnie) płaskimi . Zachodzi dla macierzy , tzn.:
z właściwości macierzy , tzn. macierzy , i macierzy . Udowodnijmy, czy układy słabozakrzywione mogą być inercjalne na podstawie przedstawienia macierzy dla tego układu , wtedy dla ciała odniesienia zachodzi (położenie ciała odniesienia) w nowym układzie odniesienia oraz (położenie ciała odniesienia w chwili ) i (położenie ciała odniesienia dla ) w starym układzie odniesienia:
A transformacje położenia w piszemy, zastępując przez i przez . W transformacjach Lorentza w szczególnej teorii względności (kinematyka) w punkcie według drugiego wzoru układy inercjalne słabozakrzywione istnieją fizycznie i czas dla ciała odniesienia w nich transformuje się według wzoru pierwszego. Ruch po prostej ciała odniesienia w starym układzie odniesienia (drugi wzór) i transformację czasu (pierwszy wzór) w przedstawiamy na podstawie ich wersji w układach globalnie (lokalnie) płaskich według transformacji od układu globalnie (lokalnie) płaskiego do słabozakrzywionego korzystając z macierzy transformacji , co stąd wynikającego wniosku . Pewne rozważanie: Zdefiniujmy nowy czas w nowym i starym układzie odniesienia w postaci formuł:
czyli mamy ogólną transformację czasów w ukłasach słabozakrzywionych jako:
Czyli po transformacji czasów i prędkości (definicja prędkości zawiera też czas, czyli ta transformacja jest: ) według otrzymujemy transformacje czasu i położenia z starego układu odniesienia do układu nowego, jeżeli oba układy są słabozakrzywione, taką samą jak te transformacje pomiędzy układami globalnie (lokalnie) płaskimi dla szczególnej teorii względności, czyli transformacje dla macierzy transformacji . Gdy w macierzy transformacji to transformację są takie same jakie wyprowadził je Albert Einstein. Rozważmy inaczej! Weźmy transformację prędkości światła z układu globalnie (lokalnie) płaskiego do słabozakrzywionego wiedząc, że długości wektorów w przestrzeni zwykłej się nie transformują przy takiej transformacji (bo ) i mając transformację czasu z układu globalnie (lokalnie) płaskiego do słabozakrzywionego (pierwszy związek końcowy w ), wtedy mamy transformację:
Na podstawie prędkość światła jest inna dla różnych (ten obiekt jest funkcją będącą liczbą uogólnioną), i dla różnych części naszego wszechświata może być tak, że prędkość światła jest ogólnie inna, czyli ta prędkość światła nie jest stałą, tylko jest funkcją. Wtedy transformacja czasu z układu jednego inercjalnego do drugiego, słabozakrzywonych na podstawie , przedstawia się ona:
Weźmy zależność , w takim razie transformacja przy tym założeniu przedstawia się jak dla układu globalnie (lokalnie) płaskiego szczególnej teorii względności, i prędkość światła w nowym i starym układzie odniesienia w danym punkcie jest taka sama (bo nasze założenie), a także może zmieniać się z punktu do punktu, ale nie jest taka sama dokładnie we całym wszechświecie (bo ), a w przybliżeniu w obu układach ma taką samą wartość, a macierz transformacji z jednego układu słabozakrzywionego do drugiego według naszych obliczeń w jest w , taka sama jak tam dla wspomnianego układu.
Teoria transformacji Galileusza Będziemy tutaj wyliczali macierz transformacji dla układów globalnie (lokalnie) płaskich i słabozakrzywionych według transformacji Galileusza.
Układy globalnie (lokalnie) płaskie Macierz transformacji w porównaniu w transformacjach Lorentza ze szczególnej teorii względności w transformacjach Galileusza wiedząc jaka jest macierz i prędkość nowego układu odniesienia jest dla prędkości , co dzięki temu przechodząc z jego wersji relatywistycznej do nierelatywistycznej przedstawia się w formie:
Działając macierzą na położenie w starym układzie odniesienia otrzymujemy położenie ciała w nowym układzie odniesienia nieobracającym się.
Na podstawie transformacji otrzymujemy, że czas jest absolutny i spełnione są transformacje Galileusza . Odwrotną macierzą transformacji do macierzy transformacji prostej piszemy:
Udowodnijmy, że macierz jest macierzą odwrotną do macierzy wykorzystując i , wtedy:
Stąd na podstawie macierz transformacji jest macierzą odwrotną do macierzy , zatem zachodzi . Udowodnijmy, czy układy globalnie (lokalnie) płaskie mogą być inercjalne na podstawie przedstawienia macierzy dla tego układu , wtedy dla ciała odniesienia zachodzi (położenie ciała odniesienia) w nowym układzie odniesienia oraz (położenie ciała odniesienia w chwili ) i (położenie ciała odniesienia dla ) w starym układzie odniesienia:
W transformacjach Galileusza w mechanice Newtona (kinematyka) w punkcie według drugiego wzoru istnieją matematycznie układy inercjalne globalnie (lokalnie) płaskie, a według pierwszego wzoru mamy wzór na transformację czasu dla ciała odniesienia w nich. Transformację czasu i ruch po prostej ciała odniesienia w starym układzie odniesienia nowego układu współrzędnych w teorii transformacji Galileusza wynika ze wzoru z teorii transformacji Lorentza dla prędkości .
Układy słabozakrzywione Weźmy macierz transformacji z układów globalnie (lokalnie) płaskich do słabozakrzywionych, wtedy do dowodu macierzy transformacji stosujemy wzory , i , w takim razie:
Macierz transformacji transformujący pomiędzy układami słabozakrzywionymi ma taką samą postać, co pomiędzy układami globalnie (lokalnie) płaskimi . Zachodzi dla macierzy , tzn.: , z właściwości macierzy , tzn. macierzy , i macierzy . Udowodnijmy, czy układy słabozakrzywione mogą być inercjalne na podstawie przedstawienia macierzy dla tego układu , wtedy dla ciała odniesienia zachodzi (położenie ciała odniesienia) w nowym układzie odniesienia oraz (położenie ciała odniesienia w chwili ) i (położenie ciała odniesienia dla ) w starym układzie odniesienia:
A transformacje położenia w piszemy, zastępując przez i przez . Według transformacji Galileusza w mechanice Newtona (kinematyka) w punkcie według drugiego wzoru układy inercjalne słabozakrzywione istnieją fizycznie i czas dla ciała odniesienia w nich transformuje się według wzoru pierwszego. Transformację czasu i ruch po prostej ciała odniesienia w starym układzie odniesienia nowego układu współrzędnych w teorii transformacji Galileusza wynika ze wzoru z teorii transformacji Lorentza dla prędkości . Ruch po prostej ciała odniesienia w starym układzie odniesienia (drugi wzór) i transformację czasu (pierwszy wzór) w przedstawiamy na podstawie ich wersji w układach globalnie (lokalnie) płaskich według transformacji od układu globalnie (lokalnie) płaskiego do słabozakrzywionego korzystając z macierzy transformacji , co stąd wynikającego wniosku . Pewne rozważanie: Zdefiniujmy nowy czas w nowym i starym układzie odniesienia w postaci formuł:
czyli mamy ogólną transformację czasów w ukłasach słabozakrzywionych jako:
Czyli po transformacji czasów i prędkości (definicja prędkości zawiera też czas, czyli ta transformacja jest: ) według otrzymujemy transformacje czasu i położenia z starego układu odniesienia do układu nowego, jeżeli oba układy są słabozakrzywione, taką samą jak te transformacje pomiędzy układami globalnie (lokalnie) płaskimi dla transformacji Galileusza w mechanice Newtona, czyli transformacje dla macierzy transformacji . Gdy w macierzy transformacji to transformację są takie same jakie wyprowadził je Galileusz. Rozważmy inaczej! W weźmy , wtedy transformacja czasu na podstawie jest tożsamościowa, czyli czas jest absolutny w mechanice Newtona, a macierz transformacji tam z jednego układu słabozakrzywionego do drugiego według naszych obliczeń w mechanice Newtona jest w , taka sama jak dla układu globalnie (lokalnie) płaskiego.
Układy globalnie (lokalnie) płaskie matematyczne, a fizyczne układy słabozakrzywione lokalnie płaskie fizyczne Transformację w mechanice Newtona i szczególnej teorii względności pomiędzy układami słabozakrzywionymi udowodnialiśmy wychodząc z transformacji pomiędzy układami globalnie (lokalnie) płaskimi matematycznymi, a te układy, które istnieją w ogólnej teorii względności lokalnie płaskie fizyczne są w rzeczywistości układami słabozakrzywionymi, ale innego rodzaju, niż te lokalnie płaskie matematyczne. A jeżeli będziemy pisać prędkość światła w układach słabozakrzywionych, to będziemy mieli później na myśli prędkość światła znaną z lekcji fizyki.
Transformacje pomiędzy układami we współrzędnych krzywoliniowych