Będziemy się tutaj zajmowali macierzą bazy w starym i nowym układzie odniesienia w teorii transformacji Lorentza i Galileusza.
Teoria transformacji bazy w transformachach Lorentza Będziemy tutaj badać transformacje Lorenza dla sygnatury dodatniej i ujemnej.
Sygnatura dodatnia Napiszmy transformacje macierzy bazy z układu współrzędnych starego do nowego wiedząc, że zachodzi dla wersora czasowego , którego długość musi być równa jeden z definicji tensora Minkowskiego , i biorąc bazę w nowym układzie odniesienia , w którym będziemy oznaczać macierz przejścia przez , oraz wiedząc, że macierz bazy w przestrzeni absolutnej przedstawia się jako:
Z macierzą transformacji zdefiniowaną według na podstawie możemy napisać wzór w przestrzeni absolutnej, co z niego otrzymamy transformację macierzy bazy ze starego układu odniesienia do nowego:
Na podstawie widzimy, że istnieje dwa rodzaje baz ze względu na wersor czasowy, w których każdy ten rodzaj odpowiada nieskończeniu wiele takich baz , przy ściśle określonym , napisane według . Wykorzystując wzór na transformacje bazy z jednego układu współrzędnych do drugiego i macierz bazy w starym układzie odniesienia , wtedy na podstawie tego możemy napisać:
Na podstawie przestrzeń (n-wymiarową przestrzeń bez wymiaru czasowego) w nowym układzie odniesienia nie znajduje się dokładnie w przestrzeni starego układu odniesienia. Ale mamy w nowym układzie odniesienia , które niech będą współrzędnymi bazy w układzie absolutnym o wersorach ortonormalnych. Przetransformujmy bazę absolutną starą w nową w taki sposób by wybrać nową bazę absolutną o wersorach ortonormalnych, wtedy:
Napiszmy transformację bazy współrzędnych absolutnych starych w nowe wykorzystując tożsamości pisząc transformacje do bazy absolutnej podobnej do w sposób:
Napiszmy macierz na na podstawie macierzy zamieniając skalary i macierze w wierszach i kolumnach w nim bez primów na primy i odwrotnie, co dalej będziemy przekształcać tą macierz wykorzystując :
bo zachodzi tożsamość na podstawie twierdzeń , i :
Teraz sprawdźmy, czy macierz jest macierzą odwrotną do macierzy wykorzystując tożsamość , wtedy możemy napisać:
Stąd rzeczywiście macierz jest macierzą odwrotną do macierzy na podstawie dowodu . Ale można zauważyć na podstawie i , że zachodzi:
co na tej podstawie dowiedliśmy, że zachodzi . Stąd udowodniliśmy, że twierdzenie nie jest wcale sprzeczne ze stwierdzeniem według , (bo dowód ) i . Możemy również powiedzieć, że zachodzi:
Stwierdzenie jest prawdziwe na podstawie . Dla transformacji Galileusza bazy do , które również przyjmujemy w szczególnej teorii względności, mamy , gdzie jest to macierz dla i , co stąd , co stąd na tej podstawie otrzymujemy transformacje na wzór , czyli wzór na transformacje Galileusza bazy z jednego układu odniesienia do drugiego dla bazy podstawowej . Dla mamy macierz transformacji na podstawie wniosków:
A także policzmy iloczyn macierzy , i , czyli:
Stąd na podstawie mamy , czyli otrzymujemy taką samą transformację jak przy transformacji bazy Galileusza jak powinno na pewno być. Napiszmy wykorzystując własności macierzy:
Przeprowadźmy małe obliczenia wiedząc jak się zmieniają się wersory w bazie podobnej wchodząc do bazy dla i , czyli:
Na podstawie obliczeń , i dla dostajemy:
A teraz policzmy macierz transformacji , zatem:
a także policzmy dla , , i , co:
A teraz policzmy podstawiając za macierz , wiedząc, że zachodzi i z definicji wersora czasowego, bo jego długość ma być równa jeden, czyli:
Równość zachodzi na podstawie , bo to przejście da się tylko udowodnić przy założeniu, że jest spełniona zależność , co kończy dowód zależności . Policzmy transformację macierzy do , wiedząc, że ogólnie dla macierzy transformacji zachodzi związek :
Dla transformacji bazy w inną bazę podobną do niego według tensor metryczny transformuje się według , a w bazie w podobną do niego w bazę dla , , i tensor metryczny transformuje się według .
Sygnatura ujemna Weźmy bazę o sygnaturze ujemnej w postaci:
Gdzie i jest dowolne. Transformacja z bazy ze starego układu odniesienia do nowego przedstawia się wzorem dla sygnatury dodatniej na podstawie przedstawienia transformacji przedstawia się według wzoru . Pomnóżmy macierz bazy starego i nowego układu odniesienia, tzn. przez jednostkę urojoną we wzorze transformacyjnym tej bazy , znając macierz i , które są takie same jak dla sygnatury dodatniej, wtedy wychodzi nam macierz , wtedy zastąpmy w naszym równaniu według , a tam minus weźmy pod macierze i , wtedy otrzymamy transformację bazy o takiej samej macierzy jak dla sygnatury dodatniej, tzn. . Napiszmy transformację tensora metrycznego ze starego układu odniesienia do nowego przy dowolnym i i , zatem:
Weźmy i , wtedy macierz bazy starego i nowego układu współrzędnych jest o postaci:
W takim razie transformacja bazy starego układu współrzędnych do nowego układu przedstawia się:
Wtedy transformacja tensora metrycznego jest:
Czyli w udowodniliśmy transformację tensora metrycznego Minkowskiego w sygnaturze ujemnej.
Teoria bazy transformacji Galileusza Będziemy tutaj badać transformacje Galileusza dla sygnatury dodatniej i ujemnej.
Sygnatura dodatnia Weźmy sobie bazę taką samą jak w szczególnej teorii względności , wtedy jest spełnione . Weźmy Galileuszowską macierz transformacji , wtedy możemy zapisać:
Weźmy inną bazę absolutną, której współrzędne przetransformujemy macierzą , wtedy możemy powiedzieć:
Wtedy macierz bazy na podstawie obliczeń macierzowych piszemy wynikającą z tego na podstawie tożsamości transformacji bazy przestrzennej :
Na podstawie analogii do macierzy napiszmy macierz odwrotną do niego zastępując wielkości primowane wielkościami bez primów i odwrotnie, dostajemy wzór na macierz :
Policzmy czy rzeczywiście macierz jest macierzą odwrotną do macierzy , tzn. czy właściwie obraliśmy tą macierz, wykorzystajmy wtedy wzór na transformacje bazy przestrzennej Galileusza :
Zatem macierz jest macierzą odwrotną do macierzy jak przypuszczaliśmy. Napiszmy jaki wyjdzie wynik z wyrażenia macierzowego dla prędkości o wiele mniejszych od prędkości światła, zakładając, że i , wtedy:
Dla teorii transformacji Galileusza iloczyn macierzy przez jego macierz transponowaną daje nam macierz w przybliżeniu jedynkową, czyli baza absolutna w nowym i starym układzie odniesienia jest w przybliżeniu ogólnie ortonormalna. Napiszmy tożsamość macierzową, którą przepiszemy jako transformację bazy wymiarowej ze starego układu współrzędnych do nowego, to wtedy tożsamość:
Przeprowadźmy małe obliczenia wiedząc jak się zmieniają się wersory w bazie podobnej wchodząc do bazy dla i wykorzystując wynikającego z wyprowadzona w poprzednim rozdziale, czyli:
Macierz przedstawia się:
Dokończy obliczenia z punktu wyznaczając wzór na transformacje bazy z bazy w starym układzie współrzędnych dla i na bazę w nowym układzie współrzędnych dla i , zatem:
Transformacja bazy wielowymiarowej w teorii transformacji Galileusza, czyli dla prędkości o wiele mniejszych od prędkości światła, przedstawia się w formie i ona jest podobna bardzo do wzoru , tylko tutaj dokładnie nie da się wyznaczyć transformacji tensora metrycznego , jak w punkcie , opisująca przestrzenie wymiarowe.
Sygnatura ujemna Weźmy bazę o sygnaturze ujemnej w postaci w transformacji Galileusza, w którym i są dowolne. Transformacja z bazy ze starego układu odniesienia do nowego przedstawia się wzorem dla sygnatury dodatniej na podstawie transformacji przedstawia się według wzoru . Pomnóżmy macierz bazy starego i nowego układu odniesienia, tzn. przez jednostkę urojoną we wzorze transformacyjnym tej bazy znając macierz i , które są takie same jak dla sygnatury dodatniej, wtedy wychodzi nam macierz , wtedy zastąpmy w naszym równaniu według , a tam minus weźmy pod macierze i , wtedy otrzymamy transformację bazy o takiej samej macierzy , jak dla sygnatury dodatniej, tzn. . Weźmy i , wtedy macierz bazy starego i nowego układu współrzędnych jest napisana formułą . W takim razie transformacja jest dla bazy starego i nowego układu odniesienia napisana dla tego przypadku wzorem .
Dlaczego czas nie może płynąć do tyłu Według tego modułu, gdy , to czas płynie do przodu, a gdy , to czas płynie do tyłu, lub odwrotnie, w szczególnej teorii względności i mechaniki Newtona, na podstawie przedstawienia ogólnej bazy czasoprzestrzennej , to świat według tych dwóch przypadków wygląda tak samo, jak by czas płynął tylko w jednym kierunku, bo przypadek można przetransformować na , lub odwrotnie. Stąd wniosek, rzucona filiżanka od kawy, która się potłukła, to taki proces nie może zajść w kierunku odwrotnym, czyli ona nie może się złożyć, a więc czas płynie tylko w jednym kierunku, w kierunku dodatnich czasów, gdy założymy, że zachodzi , lub w kierunku ujemnych czasów, gdy mamy .