Definicja onomastyki

Onomastyka ( gr. ὀνομαστική = sztuka nadawania nazw) to dział językoznawstwa, który zajmuje się badaniem pochodzenia, struktury i rozwoju nazw własnych (onimów). Nazewnictwo to synonim terminu onomastyka. Onimia to zbiór onimów albo synonim terminu onomastyka, w zależności od kontekstu.Artur Gałkowski, Onomastyka - krótki opis dyscypliny, UŁ 2012, dostęp 05.01.2021

Onim

Onim to w onomastyce pojęcie ogólne, oznaczające wszystkie rodzaje nazw własnych bez względu na ich specyfikę (np. antroponim, toponim, chrematonim itd.). Nazwa własna oraz imię własne to synonim terminu onim.

Cechy onimów Onimy, obok apelatywów (nazw pospolitych) należą do rzeczowników. W odróżnieniu od apelatywów:

nazw własnych z reguły nie tłumaczy się na inne języki (teza kontrowersyjna) nazwy własne rzadko występują w słownikach (teza kontrowersyjna) pisownia niektórych nazw własnych odbiega od reguł ortograficznych (teza kontrowersyjna - por. wyjątki ortograficzne wśród apelatywów) nazwy własne deklinuje się w niektórych językach czasem inaczej niż nazwy pospolite por. Polen vs. die Schweiz, nazwy miesięcy i dni w niemieckim (Wahrig:praca zbiorowa, Wahrig - Richtiges Deutsch leicht gemacht, wissensmedia GmbH, Gütersloh/München, ISBN 978-3-577-07566-4 → Nazwy miesięcy i tygodni mają cechy zarówno zeczowników własnych jak i rzeczowników pospolitych.) nazwy własne nie posiadają znaczenia (meaning less) (teza kontrowersyjna) nazwy własne są jedynie pozbawionymi rzeczywistego znaczenia "etykietami" (teza kontrowersyjna - por. pani Kowal (etymologia?), szynka babuni (celowe znaczenie, przenośnia?) na podstawie nazwy wlasnej nie mozna wiedziec, co ona oznacza (np. Bello), a na podstawie rzeczownika pospolitego tak (Hund) (teza kontrowersyjna - jak wysoko postawiona jest kategoria - przedmiot/zjawisko itp. - sprawdzić) nazwy własne odnoszą się do jednego, jedynego, konkretnego obiektu (ożywionego lub nieożywionego) (teza kontrowersyjna - por. szynka babuni, produkowana przez lata w milionach egzemplarzy) nazwy własne występujące w l. poj. w zasadzie nie tworza l. mn. (Szczecin vs Szczeciny), a w l. mn. nie tworza l. poj. (Alpy) nazwy własne (złożone) często są skracane (por. UMK) nazwy własne służą przede wszystkim identyfikacji, czasem też indywidualizacji (por. nazwanie własnego samochodu Koliberkiem vs numer rejestracyjny) nazwy własnej nie zna się, dopóki się jej nie usłyszy, mimo, że apelatyw jest znany (jedyna? teza wydająca się być sensowna: kot (apelatyw) vs Mruczek (onim))

Deonim Deonomastyka to dział językoznawstwa, który zajmuje się badaniem deonimów. Deonim oznacza nazwę pospolitą (klasę obiektów) w języku ogólnym utworzoną z nazwy własnej ()

Przykłady: carpaccio od nazwiska Carpaccio, watt od nazwiska Watt