Utwór pochodzi z opublikowanego w 1920 roku tomu „Łąka”. Akcja liryczna umiejscowiona jest na leśnej polanie, w gęstwinie roślinności, która w wierszu zyskuje cechy żywiołu wodnego. Czas wydarzeń obejmuje okres wiosenny, będący czasem intensywnego rozkwitu przyrody, oraz moment odnalezienia martwego wędrowca.
Główni bohaterowie Wędrowiec (Topielec zieleni) – postać, która zafascynowana potęgą natury, postanowiła zgłębić jej sekrety. Jego obsesyjne dążenie do poznania doprowadziło do utraty ludzkiej formy i śmierci przez metaforyczne utonięcie w roślinności. Demon zieleni – fantastyczna istota uosabiająca nęcącą i niebezpieczną siłę przyrody. Pełni funkcję kusiciela, który swoim zmysłowym zapachem i tajemniczością wciąga człowieka w głąb lasu, doprowadzając go do zguby.
Zarys najważniejszych wydarzeń fabularnych Wiersz rozpoczyna się od statycznego obrazu martwego człowieka leżącego wśród leśnych traw. Podmiot liryczny wyjaśnia przyczyny tej tragedii, cofając się do momentu, w którym wędrowiec uległ namowom leśnego demona. Skuszony obietnicą odkrycia tajemnic istnienia, mężczyzna coraz głębiej wchodził w zieloną przestrzeń, która zaczęła go osaczać. Proces ten opisany jest jako stopniowe tracenie ludzkich zmysłów i fizyczności – bohater przestaje widzieć i słyszeć, a jego ciało zaczyna przypominać strukturę roślinną. Ostatecznie postać ta całkowicie scala się z naturą, osiągając stan całkowitego niebytu i obojętności na sprawy świata. Finałem tej przemiany jest całkowita dehumanizacja (pozbawienie cech ludzkich) i śmierć wędrowca w „bezdni” wiosennego lasu.
Najważniejsze tematy i problemy poruszane w utworze Relacja człowieka z naturą – autor ukazuje przyrodę jako potężny, żywy organizm, który może być dla ludzi zarówno fascynujący, jak i niszczycielski. Zagrożenia płynące z irracjonalizmu – tekst analizuje niebezpieczeństwa związane z całkowitym odrzuceniem rozumu na rzecz instynktów i intuicji. Dążenie do autodestrukcji – problemem jest tkwiąca w człowieku potrzeba zatracenia się w czymś większym od niego samego, co prowadzi do ostatecznej klęski. Dehumanizacja poprzez jedność z przyrodą – wiersz stawia pytanie o granice poznania; całkowite zjednoczenie ze światem roślinnym oznacza dla człowieka utratę własnej tożsamości i życia.
Dominujące emocje i refleksje Utwór wywołuje poczucie niepokoju, osaczenia oraz grozy wynikającej z potęgi opisywanej zieleni. Jednocześnie bogata warstwa stylistyczna i liczne neologizmy budzą podziw dla magicznej wizji świata wykreowanej przez autora. Lektura skłania do refleksji nad tragicznym losem jednostki, która w poszukiwaniu sensu i ukojenia wybiera drogę prowadzącą do unicestwienia. Czytelnik może odczuć dystans podmiotu lirycznego, który jako chłodny obserwator relacjonuje proces rozpadu ludzkiej istoty wciągniętej przez bezlitosny, zielony żywioł.
Aktualność utworu Problematyka konfliktu między chęcią powrotu do natury a koniecznością zachowania racjonalnego myślenia pozostaje aktualna w kontekście współczesnych poszukiwań duchowych i prób ucieczki od cywilizacji.