Sytuacja w śląskich szpitalach i pomoc medyczna dla poszkodowanych W dniu pacyfikacji kopalni „Wujek” służba zdrowia na Śląsku stanęła przed wyzwaniem ratowania życia dziesiątek rannych górników. Akcja ratunkowa przebiegała w warunkach wojennych, pod ścisłym nadzorem służb bezpieczeństwa, które utrudniały pracę medykom i próbowały kontrolować przepływ informacji o liczbie ofiar.
Transport rannych i blokady milicyjne Pierwszej pomocy rannym udzielali koledzy oraz personel medyczny kopalnianego punktu opatrunkowego. Ze względu na blokadę dróg dojazdowych przez kordony ZOMO, karetki pogotowia miały trudności z dotarciem pod bramy zakładu. W wielu przypadkach rannych przewożono prywatnymi samochodami lub transportem kopalnianym. Funkcjonariusze milicji często zatrzymywali ambulanse, sprawdzając tożsamość rannych, co opóźniało transport do szpitali i zmniejszało szanse na przeżycie najciężej poszkodowanych.
Postawa personelu medycznego Główny ciężar leczenia wzięły na siebie szpitale w Katowicach-Ligocie oraz Szpital Górniczy w Ochojcu. Lekarze i pielęgniarki pracowali z niezwykłym poświęceniem, często ukrywając lżej rannych górników przed aresztowaniem. W dokumentacji medycznej celowo nie wpisywano prawdziwych przyczyn obrażeń (np. ran postrzałowych), aby uchronić pacjentów przed represjami. Mimo nacisków ze strony Służby Bezpieczeństwa, która próbowała przesłuchiwać rannych bezpośrednio na salach operacyjnych i pooperacyjnych, personel medyczny starał się izolować pacjentów od funkcjonariuszy, powołując się na stan zdrowia poszkodowanych.