System przyznawania punktów w Konkursie Piosenki Eurowizji przeszedł kilka etapów ewolucji od 1956 roku. Obowiązująca współcześnie skala punktowa z dwunastoma punktami jako najwyższą notą jest wynikiem zmian wprowadzonych w 1975 roku i stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów konkursu w kulturze popularnej.
Historia systemu punktacji W pierwszych edycjach konkursu (1956–1970) stosowane były różne metody oceniania: od zwykłego głosowania jurorów, przez przyznawanie punktów w skali od 1 do 3, aż po bardziej rozbudowane systemy punktowe. W 1971 roku wprowadzono system, w którym każdy kraj przyznawał oceny od 1 do 10, jednak brakowało wyraźnego „szczytu" skali wyróżniającego faworyta. W 1975 roku Europejska Unia Nadawców ustandaryzowała system, wprowadzając skalę obowiązującą do dziś. Zasadnicza nowość polegała na tym, że każdy kraj przyznaje punkty w nieciągłej skali: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 10 i 12 – nagradzając tym samym 10 najwyżej ocenionych uczestników (przy pominięciu ocen 9 i 11).
Dlaczego skala pomija oceny 9 i 11 Nieciągłość skali (pominięcie cyfr 9 i 11) jest wynikiem świadomej decyzji projektantów systemu z lat 70. Pomięcie tych wartości miało na celu:
Wyraźne odróżnienie podium – dystans między ósmą (8 pkt) a dziewiątą pozycją (10 pkt) oraz między dziewiątą (10 pkt) a dziesiątą (12 pkt) jest większy niż między niższymi ocenami. Podkreślenie wagi najwyższej noty – 12 punktów staje się w ten sposób wyraźnie wyodrębnionym, prestiżowym wyróżnieniem, a nie tylko następną wartością w ciągłej skali. Brak oceny 9 i 11 sprawia, że „12" jest odległe od kolejnej najwyższej noty (10), co wzmacnia dramaturgię jej ogłaszania. „Douze Points" jako element kulturowy Ogłoszenie najwyższej noty stało się osobnym rytuałem podczas finałowych transmisji. Fraza „Twelve points go to..." (lub jej odpowiedniki w językach poszczególnych krajów) jest oczekiwanym momentem każdej prezentacji wyników. Wyrażenie „douze points" (francuskie „dwanaście punktów") jest stosowane we wszystkich oficjalnych komunikatach i prezentacjach, co wynika z tradycji posługiwania się językiem francuskim jako jednym z oficjalnych języków EBU. Formuła ta jest tak rozpoznawalna, że weszła do potocznego języka w wielu krajach europejskich i australijskich jako synonim najwyższej możliwej oceny lub wyróżnienia.