fara ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) główny kościół parafialny w mieście; (1.2) parafia (1.3) plebania, probostwo
(1.1)
(1.1) Poszliśmy najpierw do fary, a stamtąd ze śpiewem i chorągwiami do Franciszkanów, gdzie pielgrzymi ze wszystkich kaliskich parafii się zebrali na uroczyste pobłogosławienie pielgrzymki i pożegnanie. (1.3) Byłżech dzisiej na farze zamówić mszo za fatra. → Byłem dziś na plebanii zamówić mszę za ojca.
(1.2) srogo fara (1.3) na farze
(1.1) kościół farny
fararz, farny
(1.2) (1.3) esperanto: (1.1) paroĥokirko, paroĥopreĝejo, paroĥejo niemiecki: (1.1) Pfarrkirche , Parochialkirche włoski: (1.1) pieve
fara ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) parafia (1.2) plebania
(1.1-2)
farnice , farnost , farář farní přifařit
fara ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) plebania (1.2) parafia
farnosť , farár , farárka , farárstvo farička farský, farársky
fara ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) niebezpieczeństwo, zagrożenie czasownik nieprzechodni (2.1) jechać, jeździć, podróżować
(1.1) en fara, faran; faror, farorna (2.1) att fara, far, for, farit, far! ; pres. part. farande, perf. part. faren (w czasownikach frazowych)
(1.1) farlighet, oråd, våda, risk, hot, nöd (2.1) resa, åka, färdas
farande, färd, fart befara farlig
złożenie rzeczownikowe farhåga, farkost, farsot, fartyg, farozon, livsfara fraza rzeczownikowa ingen fara på taket • fara och fläng • fara å färde złożenie czasownikowe vederfaras, villfara czasownik frazowy fara av • fara bort • fara fram • fara förbi • fara hem • fara i • fara igen • fara igenom • fara in • fara i väg • fara omkring • fara upp • fara ur • fara ut • fara vilse fraza czasownikowa blåsa faran över • fara illa • fara och flacka • fara och flänga złożenie przymiotnikowe farofylld
(1.1) zobacz też: czasowniki nieregularne w języku szwedzkim