luft () ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) okrągły dekiel do spuszczania pary z pieca piekarniczego w celu regulacji temperatury (1.2) powietrze
lufcik
być do luftu / do luftu
(1.2)
luft ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) powietrze
(1.1)
(1.1) vzduch
luftový
být do luftu • být pořád v luftě
luft ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) powietrze (mieszanina gazów, z której składa się atmosfera Ziemi) (1.2) powietrze (miejsce ponad ziemią) (1.3) przestrzeń między (1.4) gazy
(1) (en) luft, luften,
(1.1) Ved indåndingen følger NO med luften ned i lungerne, især når man ånder gennem næsen. → Podczas wdychania razem z powietrzem do płuc dostaje się NO, zwłaszcza gdy oddycha się przez nos. (1.2) Den temperatur, der måles i luften, er ikke den, som planterne oplever. → Temperatura mierzona w powietrzu nie jest tą, której doświadczają rośliny.
(1.2) luftalarm → alarm lotniczy • lufthavn → lotnisko • luftvåben → siły powietrzne
lutfig lufte
luft ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) powietrze
(1.1) en luft, luften lub ei luft, lufta
(1.1) Lagrer du sykkelen over lengre tid bør du slippe lufta ut av dekkene.Nettavisen → Jeśli rower ma przez dłuższy czas stać nieużywany, to należy spuścić powietrze z opon.
luft ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) powietrze (1.2) kiks
(1.1-2)
(1.1) ľuft
(1.1) ľuft (1.1) luftík , ľuftík (1.1) luftovať , ľuftovať , vyluftovať , vyľuftovať (1.2) luftovať , zluftovať
luft ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) powietrze
(1.1) en luft, luften,
(1.1) Det är dags att gå ut i friska luften → Już czas wyjść na świeże powietrze
(1.1) luftballong • luftkonditionering • luftmotstånd • luftrör • polarluft • i friska luften → na świeżym powietrzu
lufta