łeb ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) głowa zwierzęcia (1.2) głowa człowieka (1.3) górna, szersza część nitu, śruby (1.4) czoło (1.5) piasta (1.6) część wału wiatracznego, w której osadzone są śmigi
(1.1-6)
(1.1) Jeździec poklepał z wdzięcznością konia po łbie. (1.2) Ja pierniczę, ale mnie łeb boli. (1.3) Zbyt mocne dokręcenie może zerwać łeb śruby.
(1.1) łeb + (1.2) łeb + (1.3) łeb +
(1.2) oberwać po łbie • walić kogoś po łbie
(1.1) głowa (1.2) głowa, łepetyna, czaszka, czacha, mózgownica, globus, czerep, makówka, pała (1.3) główka
łebkarz łebek , łepek łebski łebsko
barani łeb / ośli łeb • brakować soli we łbie • ciasny łeb • dostać kulkę w łeb • kocie łby • kula w łeb • łeb w łeb • mieć kiełbie we łbie • mieć łeb jak sklep • mieć łeb na karku • • na łeb na szyję • na zbity łeb • palnąć sobie w łeb • patrzeć spode łba • pusty łeb • ukręcić czemuś łeb • ukręcić łeb • ukręcić łeb sprawie • urwać łeb • wziąć się za łby • wziąć w łeb • zakuty łeb • zwalić się komuś na łeb • przysłowia: indyk myślał o niedzieli, a w sobotę łeb mu ścięli • złapał Kozak Tatarzyna, a Tatarzyn za łeb trzyma
od → pierwotnie twarda powłoka, skorupa lub coś, z czego usunięto powłokę, następnie czaszka, a potem głowa, zwłaszcza jej górna część; to z kolei od rdzenia lub leubh→ usuwać powłokę, korę od wspomnianego prasłowa indoeuropejskiego pochodzi też także , od którego natomiast pochodzi między innymi , , , i także dalsze i w języku polskim notowane od XIV wieku
angielski: (1.1) head; (1.2) head, nut, zakuty łeb: blockhead esperanto: (1.1) kapo hiszpański: (1.1) cabeza ; (1.2) testa kaszubski: (1.1) łep niemiecki: (1.1) Kopf ; (1.2) Kopf