__TOC__ lande ()
czasownik nieprzechodni (1.1) lądować, wylądować (z powietrza lub wody) (1.2) lądować, wylądować (w danej sytuacji) czasownik przechodni (2.1) lądować, wylądować (osadzać statek powietrzny)
(3.1) = land → ląd, kraj
(1) at lande, lander, landede, (være) landet (2) at lande, lander, landede, (have) landet
(1.1) På grund af snefoget var flyene desværre ikke i stand til at lande. → Z powodu zamieci śnieżnej samoloty niestety nie były w stanie wylądować. (1.2) Sonia er igen landet i hans seng. → Sonia znów wylądowała w jego łóżku.
(1.1) o statkach havne (1.2) havne
(1.1) o samolotach lette
land
lande ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wrzosowisko
lande ()
rzeczownik (1.1) kraj