absolucja ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) rozgrzeszenie, zdjęcie klątwy kościelnej, odpuszczenie grzechów; (1.2) uwolnienie, wyrok sądowy uwalniający oskarżonego
(1)
(1.1) Konający otrzymał absolucję. (1.2) Skazanemu udzielono absolucji.
(1.1) absolucja kapłańska / papieska • absolucja zbiorowa • dawać absolucję • udzielać absolucji • uzyskać absolucję (1.2) uzyskać absolucję
(1.1) rozgrzeszenie
absolut /, absolutność , absolutorium , absolutysta , absolutystka , absolutyzacja , absolutyzm , absolutyzowanie , absolwenckość , absolwent , absolwentka , absolwowanie , zabsolutyzowanie absolutyzować , absolwować , zabsolutyzować absolutny, absolutoryjny, absolutystyczny, absolwencki absolutnie
→ uniewinnienie, uwolnienie od czegoś źródłosłów dla
angielski: (1.1) absolution; (1.2) absolution baskijski: (1.1) absoluzio; (1.2) absoluzio białoruski: (1.1) адпушчэнне грахоў duński: (1.1) absolution esperanto: (1.1) absolvo, pekliberigo; (1.2) malkondamno hiszpański: (1.1) absolución ; (1.2) absolución kaszubski: (1.1) òdpùscënk , przebôczënk , rozgrzeszënk , òdpùscenié , przebôczenié , rozgrzeszenié łaciński: (1.1) absolutio niemiecki: (1.1) Absolution rosyjski: (1.1) абсолюция ; (1.2) абсолюция słowacki: (1.1) absolúcia ; (1.2) absolúcia ukraiński: (1.1) абсолю́ція , відпу́щення гріхі́в ; (1.2) абсолю́ція , зняття́ обвинува́чення , ви́правдання włoski: (1.1) assoluzione ; (1.2) assoluzione