kielnia ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) narzędzie murarskie składające się z płaskiej stalowej płytki i trzonka; (1.2) chochla (1.3) ogon bobra
(1.1)
(1.1) Kielnia z jedną zaostrzoną krawędzią jest także narzędziem używanym w archeologii.
kielenka , kielniczka
Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 136.
(1.2) angielski: (1.1) trowel bułgarski: (1.1) мистрия duński: (1.1) murske esperanto: (1.1) trulo francuski: (1.1) truelle (de maçon) hiszpański: (1.1) palustre , paleta (de albañil) niemiecki: (1.1) Kelle nowogrecki: (1.1) μυστρί słowacki: (1.1) kelňa , murárska lyžica węgierski: (1.1) kőműveskanál