infinitiv ()

rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) bezokolicznik

(1.1)

infinitiv ()

rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) bezokolicznik

(1.1) en infinitiv, infinitiven, infinitiver, infinitiverne

(1.1) Infinitiv kan stå som subjekt og objekt. → Bezokolicznik może być podmiotem i dopełnieniem.

(1.1) navnemåde, navneform, skrót inf.

infinitiv ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bezokolicznik

(1.1) en infinitiv, infinitiven, infinitiver, infinitivene

infinitiv ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) bezokolicznik

(1.1) ein infinitiv, infinitiven, infinitivar, infinitivane

infinitiv ()

rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) bezokolicznik

(1.1) en infinitiv, infinitiven, infinitiver, infinitiverna