sne ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) śnieg (1.2) kokaina czasownik (2.1) o śniegu padać; śnieżyć
(1) en sne, sneen, (2.1) at sne, sner, sneede, sneet
(1.1) Sne dannes, når vanddamp fryser højt oppe i Jordens atmosfære ved temperaturer under 0 ℃. → Śnieg tworzy się, gdy para wodna wysoko w atmosferze ziemskiej zamarza w temperaturach poniżej 0 ℃. (1.1) Hunden fulgte sporene i sneen. → Pies podążył za śladami na śniegu. (2.1) Det har sneet i mange dage nu. → Śnieg pada już od wielu dni.
(1.1) snefog → zamieć śnieżna • snestorm → śnieżyca • evig sne → wieczny śnieg • snefri → bezśnieżny
(1.2) kokain, coke, cola
evig sne • ude i den kolde sne