bzik () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (1.1) mania, lekkie szaleństwo, dziwactwo rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (2.1) dziwak
(1.1) (2.1)
(1.1) Piotr ma bzika na punkcie znaczków pocztowych. Bez przerwy chodzi do sklepu filatelistycznego i zna chyba na pamięć katalog znaczków pocztowych. (1.1) Każdy ma jakiegoś bzika, każdy jakieś hobby ma, / a ja w domu mam chomika, kota, rybki oraz psaFasolki: Każdy ma jakiegoś bzika..
(1.1) mieć bzika
(1.1) fioł, fiksum, świr; pierdolec; szplin
bzikostwo , bzikowanie , zbzikowanie , bzowina bzikować , zbzikować bzikowaty, zbzikowany
mieć bzika na punkcie czegoś
od , dawniej mającego także formę bzikać → giez, → szaleństwo, → szybka ucieczka
angielski: (1.1) craze, fad, crank duński: (1.1) mani francuski: (1.1) lubie , toquade hiszpański: (1.1) chifladura , manía , locura nowogrecki: (1.1) λόξα , παραξενιά , τρέλα rosyjski: (1.1) бзик szwedzki: (1.1) fnatt , dille , vurm , fix idé , mani