uroczysty () , ,
przymiotnik jakościowy (1.1) obchodzony w sposób podniosły, odznaczający się okazałością (1.2) będący wyrazem dostojeństwa, powagi (1.3) corocznyZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 117.
(1.1-3)
(1.1) Świadectwa wręczono nam w niezmiernie uroczystej atmosferze.
(1.1) uroczysty bal / bankiet / jubileusz / koncert / korowód / pogrzeb / przemarsz / ślub • uroczysta akademia / ceremonia / gala / inauguracja / oprawa / parada / premiera / przysięga / zmiana warty • uroczysta eucharystia / liturgia / msza święta / procesja • uroczyste nabożeństwo / posiedzenie / powitanie / pożegnanie / przyjęcie / zebranie / zgromadzenie (1.2) uroczysty nastrój / moment / głos • uroczysta chwila / mina
(1.1) świąteczny, odświętny, niecodzienny, wystawny, okazały, ceremonialny (1.2) dostojny, poważny, podniosły, patetyczny
(1.1) codzienny, zwyczajny, zwykły
uroczystości , uroczystość uroczyście
Przymiotnik jest stopniowany przeważnie opisowo, rzadziej w sposób prosty.
angielski: (1.1) ceremonial, festive, gala białoruski: (1.1) урачысты bułgarski: (1.1) тържествен duński: (1.1) højtidelig, ceremoniel esperanto: (1.1) solena hiszpański: (1.1) solemne kaszubski: (1.1) ùroczësti; (1.2) ùroczësti niemiecki: (1.1) feierlich norweski (bokmål): (1.1) høytidelig, høgtidelig, seremoniell norweski (nynorsk): (1.1) høgtideleg, høgtidleg, seremoniell nowogrecki: (1.1) επίσημος, εορταστικός rosyjski: (1.1) торжественный szwedzki: (1.1) högtidlig ukraiński: (1.1) урочистий, врочистий