__TOC__ albue ()
(1) (2)
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) łokieć czasownik (2.1) rozpychać się łokciami, torować sobie drogę łokciami
(1.1) en albue, albuen, albuer, albuerne (2.1) at albue, albuer, albuede, albuet
(1.1) Efter faldet havde han smerter i den venstre albue. → Po upadku odczuwał bóle w lewym łokciu.
(2.1) albue sig frem → rozpychać się łokciami
albue ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) łokieć
(1.1) en albue, albuen, albuer, albuene
(1.1) Etter fallet hadde Northug smerter i den venstre albuen.Nettavisen → Po upadku Northug odczuwał bóle w lewym łokciu.