ørn

__TOC__ ørn ()

rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) orzeł

(1.1) en ørn, ørnen, ørne, ørnene

(1.1) Ørne har godt syn pga. store pupiller. → Orły mają dobry wzrok z powodu dużych źrenic.

ikke være ørn til noget

zobacz też: ptaki w języku duńskim

ørn ()

rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) , orzeł (1.2) jędza, sekutnica

(1.1-2)

(1.1) fuglur

(1.1) arnarungi

ørn ()

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) orzeł

(1.1) en ørn, ørnen, ørner, ørnene lub ei ørn, ørna, ørner, ørnene