grunn ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) powód przymiotnik (2.1) płytki
(1.1) en grunn, grunnen, grunner, grunnene (2.1) grunn, grunt, grunne
(1.1) Det er ingen grunn til hysteri. → Nie ma powodu do histerii. (2.1) Elva er veldig grunn på dette stedet, slik at det er mulig å gå over den. → Rzeka w tym miejscu jest bardzo płytka, tak że można przez nią przejść.
(1.1) på grunn av noe → z powodu czegoś
(2.1) dyp